Główną więc zaletą wydania książkowego w porównaniu do codziennej lektury w gazecie czy Internecie będzie więc możliwość prześledzenia od razu całych dłuższych opowieści – a z tych najzabawniejszą będzie chyba historia krótkiej odsiadki dyrektora o sterczących włosach, znakomicie spuentowana („Co się działo, jak byłem w więzieniu?” „Morale poszybowało pod niebo, zyski wzrosły i po raz pierwszy życie nabrało sensu”. „Co za pech, że akurat musiałem opuścić te dwa dni”), warto też zwrócić uwagę na epizod, w którym pracę (na krótko) traci sam Dilbert, oraz doskonały (wzięty bez dwóch zdań z życia) odcinek, w którym dyrektor generalny stara się udowodnić pracownikom, że jest jednym z nich (z wiadomym skutkiem).

A poza tym – jak to w takich zbiorach – raz lepiej, raz nieco gorzej. Trudno się zresztą dziwić – nie jest przecież łatwo codziennie wymyślać coś dowcipnego (choć, jak sam autor przyznaje, cały czas pomagają mu tysiące mieszkańców kubików, wciąż przysyłając przykłady idiotyzmów z ich własnych firm). Przekrojowe spojrzenie na tematykę pasków dilbertowych pozwala zauważyć, że najzabawniejsze są, gdy po prostu pokazują lekko tylko przerysowaną rzeczywistość korporacyjną (najczęściej wykorzystywanym pomysłem jest po prostu mówienie przez pracowników na głos tego, co zwykle się myśli przy kolejnej idiotycznej decyzji dyrekcji), najmniej zaś zabawne, gdy Adams próbuje swych sił w innych tematach, np. komentując kondycję współczesnego człowieka. Nie śmieszy zbytnio zbyt abstrakcyjny dinozaur Bob, a niezmiennie przyprawia o ataki śmiechu mój absolutny idol – Wally, człowiek, który z omijania pracy uczynił już religię, a w swym zajęciu stał się prawdziwym mistrzem, guru (jednym z najlepszych pasków będzie więc tytułowa roczna ocena Wally’ego, podczas której okazuje się, że jako zadanie miał wpisane układanie windowsowych pasjansów). Znakomicie też sprawdzają się sekretarka dyrektora i praktykant Asok – każdy, kto choć przez parę miesięcy pracował w jakiejś dużej firmie, musiał zetknąć się z ich odpowiednikami. A Kotbert, demoniczny dyrektor departamentu zasobów ludzkich, różni się od swych pierwowzorów tylko tym, że jest kotem.

Niezaprzeczalną zaletą wydań książkowych jest możliwość wracania do starych pasków. Dlaczego to robić? Ano dlatego, że każde kolejne zawodowe doświadczenie w nowej firmie musi spowodować, że kolejny zestaw pasków będzie bardziej zrozumiały (np. w tych książkach były to dla mnie żarty ze sprzedawców) i bardziej zabawny.

A na koniec, na zachętę, krótka historyjka. W roli głównej pracownik wracający do biura zapewne po weekendzie:

Lektura historyjek o Dilbercie takich niespodzianek nie wyeliminuje, ale powinna sprawić, że będą one choć odrobinę mniej bolesne.