Forma „Lou” (której część pierwsza, „Codziennik”, niedawno została wydana przez Egmont) – tak jak w „Titeufie” – to jednoplanszowe dowcipne historyjki z zabawną puentą (sporadycznie rozwijane do nieco dłuższych opowieści, np. gdy Lou opowiada Minie o swych rodzicach). Źródło komizmu najczęściej bierze się z osobnych perypetii miłosnych Lou i jej mamy (starają się wspierać w trudnych chwilach), niedojrzałości i roztargnienia mamy, dojrzewania Lou i zderzania swobodnego podejścia do życia obu bohaterek z realiami zewnętrznego świata (mnie osobiście najbardziej rozbawiła historyjka z niezapowiedzianą wizytą babci). Autor komiksu Julien Neel (o dziwo, mężczyzna) wrzuca jednak mimochodem zadziwiająco dużo poważnych treści do swoich historyjek. Lou jest „dzieckiem miłości”, jej tata porzucił jej mamę, gdy dowiedział się, że jest w ciąży. Rodzice Miny się rozwodzą, Lou pociesza ją, że to nie jest wcale takie straszne (obie z mamą mają znakomite relacje, za tatą nie tęskni). Babcia Lou jest oschła – najwyraźniej ma za złe swej córce ową wpadkę, co nie zmienia tego, że bardzo kocha wnuczkę – boi się jedynie to okazać. Najbardziej poruszająca historyjka, gdy Lou z mamą świętują we dwie Gwiazdkę, kończy się kadrem przedstawiającym ojca Lou, będącego mężczyzną posiadającym już własną rodzinę, ale smutnie patrzącego w okno i zapewne wspominającego to, co kiedyś porzucił – zapewne bezpowrotnie. W następnych odcinkach Lou ma dorośleć, więc miejsca na poważne tematy powinno być coraz więcej. Miejmy tylko nadzieję, że nie będzie to kosztem humoru.

Komiks jest rysowany dość prostą kreską, ale z zaskakująco dobrze dopracowanym tłem i położonymi bardzo ładnymi kolorami. Nie do końca tylko rozumiem koncepcję spolszczania, zastosowaną przez rodzimego tłumacza. Główna bohaterka ma na imię Lou (nie jest to u nas imię zbyt popularne), ma ciemnoskórą przyjaciółkę, w tle wyraźnie widać zarys wieży Eiffla, a obowiązującą walutą są… złotówki. Nie sądzę, aby nasze dzieci były bardzo zagubione, gdyby jednak pozostać przy euro.