Scenarzysta postanowił zakończyć historię z wykopem. Stąd zapewne wybór miejsca, gdzie rozegrały się finałowe sceny, dokąd, radząc sobie z wieloma przeciwnościami losu, uparcie zdążali bohaterowie serii. Tym miejscem są amerykańskie Termopile, czyli legendarny fort Alamo, w którym w 1836 roku około dwustu Teksańczyków przez prawie dwa tygodnie powstrzymywało ataki trzech tysięcy Meksykanów. Ostatecznie – podobnie jak król Leonidas i jego trzystu Spartan – musieli ulec i zapłacić życiem za swój opór. Garth Ennis potraktował oczywiście Alamo jako symbol, choć konia z rzędem ofiaruję temu, kto w przekonywający sposób wyjaśni mi, czego symbolem miał być fort w tym komiksie. Od chwili zakończenia lektury towarzyszy mi bowiem denerwujące wrażenie, że to jedynie zabieg marketingowy, próba gry na sentymentach patriotycznie nastawionych Amerykanów.

Czego można spodziewać się po tym tomie? Przede wszystkim swoistego résumé. Na kartach „Alamo” pojawiają się bowiem, poza głównymi bohaterami, postacie, które mieliśmy okazję poznać już wcześniej: zmęczony karierą estradową i poszukujący miłości Gębodupa, wykorzystujący dla własnych celów wszechmocną organizację Graal Herr Starr, w końcu – Święty od Morderców (który, wnioskując z fizycznego podobieństwa, zainspirował Ennisa do stworzenia innej postaci komiksowej – Pielgrzyma). O ile bez pierwszego z nich ten tom mógłby się spokojnie obejść, o tyle dwaj pozostali odgrywają niezwykle istotną rolę, pomagając nie tylko odpowiednio skomplikować fabułę, ale i intrygująco ją spuentować. Zakończenie może jednak rozczarować. Przyczyna tego leży nie tyle w braku talentu scenarzysty, ile w sposobie prowadzenia akcji w poprzednich tomach, narzuceniu wyboru między dwoma wariantami zakończenia: zwycięstwem Boga bądź też jego porażką (ze wszystkimi tego konsekwencjami dla bohaterów). Efekt tego jest taki, że na ostatniej prostej Ennis nie pozostawił już sobie szansy wykonania atrakcyjniejszego manewru. Stąd zaledwie krok do stwierdzenia, że finał jest przewidywalny. Ale i z tej pułapki autor wyszedł w zasadzie obronną ręką, poprzedzając zakończenie kilkoma mocnymi scenami, w których naprzeciw siebie stanęli nie tylko odwieczni wrogowie, ale i przyjaciele.

„Alamo” czyta się jednym tchem. To – podobnie jak i cała seria – świetny komiks akcji z elementami horroru i fantastyki. Ale niewiele więcej. Nie ma się co oszukiwać: „Kaznodzieja” nie przedstawia – choć wielu zapewne chciałoby, aby było inaczej – obrazu współczesnej Ameryki. Nie zawiera też analizy religijnych dylematów Amerykanów. To nie jest ani komiks o Bogu, ani o duchowości (a przynajmniej przestał nim być po trzecim, czwartym tomie). To dzieło wykorzystujące wizerunek Boga, aby zyskać na kontrowersyjności i podbić sprzedaż. Jeśli jest w nim trochę prawdy, to raczej o istocie miłości i przyjaźni, nie zaś o istocie wiary. Proszę jednak, nie zrozumcie mnie źle – nie czynię z tego powodu Ennisowi wyrzutów. Wręcz przeciwnie, podejrzewam, że i jego samego mogły nieco dziwić głębokie quasi-teologiczne interpretacje, skoro on sam nie wyszedł poza rozważania na poziomie „Kodu Leonarda da Vinci”. Co nie zmienia faktu, że „Kaznodzieja” już stał się komiksem kultowym i trochę wstyd go nie znać.