Tym razem Bossi i Bosso zaszaleją na papierze. Jebski napisał przezabawny scenariusz, pełen dziwacznych, pokręconych pomysłów, dowcipnych dialogów i zaskakujących zwrotów akcji. Właśnie, słowo „pokręcone” wydaje się najbardziej odpowiednim określeniem twórczości młodego scenarzysty. Jebski jest subtelnym kpiarzem wyśmiewającym różne aspekty codzienności, którą pokazuje w krzywym zwierciadle. Ale przede wszystkim pisze świetne, pełne humoru dialogi. I to one są chyba najmocniejszym elementem komiksu. Co prawda czasem zdarzają się drobne nieporadności, jak np. dziwny szyk zdań, ale nie zmienia to faktu, że przy dyskusjach bohaterów kwiczałem ze śmiechu. No i żart z mapami lasu – cudeńko! A tak w ogóle o czym opowiada „Bossi & Bosso…"? Nie chcę zdradzać zbyt wiele, więc napiszę jedynie, że pokazuje kulisy biznesu gastronomicznego, szorstkie relacje rodzinne i mroczne stworzenia czające się w pobliskim lesie… Oraz przede wszystkim o szataństwach, które mogą pojawić się w umowach, podsuwanych lekkomyślnym pracownikom do podpisania. Zwłaszcza gdy zleceniodawca wie, że pracownik nie przejrzy papieru zbyt dokładnie…

Rysunki Dzitkowskiego są nieco „szkicowe”, ale lekkie i pełne dynamiki, co sprawia, że są jednocześnie bardzo przejrzyste i czytelne. W tym albumiku cieniowanie zastąpiono nałożeniem plam szarości, dzięki czemu kadry zyskują głębię. Rysownik nieźle oddaje mimikę i ruch bohaterów. Czasami, niestety, szwankuje perspektywa, a granice plam szarości bywają poszarpane i kanciaste. Nie podobają mi się za bardzo komputerowe onomatopeje, zwłaszcza gdy obok występują wykonane ręcznie. Autorzy powinni się zdecydować, którą wersję wybierają, i jej się trzymać. Niezbyt trafnie dobrano też rodzaj wskaźników przy dymkach, które nie są ani precyzyjne, ani estetyczne. No i okładka nie jest zbyt zachęcająca. A powinna.

„Bossi & Bosso: O jedną umowę za daleko” to bardzo dobry albumik, niepozbawiony wad, ale trzeba pamiętać, że Jebski i Dzitkowski to albumowi debiutanci. A to i tak debiut godzien pozazdroszczenia. Niektórzy dłużej publikujący i bardziej znani twórcy mogli by się od tych „młodych gniewnych” wiele nauczyć.