Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 25 lipca 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Esensja czyta dymki: Marzec-kwiecień 2009

Esensja.pl
Esensja.pl
[1] 2 »
Wzorem działu książkowego postanowiliśmy wprowadzić cykliczny zbiór krótkich notek opisujących ostatnio przeczytane komiksy. Mamy nadzieję, że będzie to wartościowe uzupełnienie naszych standardowych recenzji i pomoże czytelnikom poruszać się po polskim rynku komiksowym.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Tytus, Romek i A′Tomek: Tytus harcerzem
Konrad Wągrowski [60%]
Marcin Osuch w swojej recenzji nie podjął się ocenienia pierwszego tomu Tytusa, zdając sobie sprawę, że ma on dla naszego pokolenia głównie wartość emocjonalną. I ma oczywiście rację, więc ja stwierdzę jedynie, że dając owe 60%, oceniam nie sam komiks, ale w dużej mierze ową wartość sentymentalną. Bo siląc się na obiektywizm, księga pierwsza to najsłabszy album Tytusa, aż gdzieś tak do XVIII-XIX. Bez spójnej linii fabularnej, chaotyczny i epizodyczny, mocno naznaczony potrzebą krzewienia (licznych) idei (od prac społecznych po zwalczanie zabobonów). Z drugiej jednak strony nie mogę ze wzruszeniem nie reagować na pomysły hodowania bakterii, ucieczki na Giewont, błędów Tytusa w biegu harcerskim… To nadal ma swój urok.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Tytus, Romek i A′Tomek: Księga III
Wojciech Gołąbowski [bez %]
Ponowna cykliczność plansz kolorowych i czarno-białych nie przeszkadza w odbiorze „kosmicznego” albumu. Świetne idee: sposób na (nie)płacenie składek, orbitowanie przez piwnicę, budowa rakiety na podwórku (ale gdzie teraz są takie podwórka…?), stacja astropolicji, humorometr. Plejada Obcych: kosmoczki, lunaszki, karbulot, turbomiot, peryskosmos, stworki na kleptosaurusie. Wizyta na obcej planecie, stanowiąca zapowiedź albumu „ekologicznego”. Niezrozumiałe obecnie: epoka Azotoxu, gra w rumpelkę. Czy trzeba pisać więcej? Dorośli i tak kupią (jeśli nie mają). A młodsi czytelnicy… Dostaną zapewne od swych rodziców.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Tytus, Romek i A′Tomek: Księga IV
Wojciech Gołąbowski [bez %]
Karuzeli kolorów ciąg dalszy. Tym razem głęboki ukłon w stronę Ludowego Wojska Polskiego. Kapitan A′Tomek (w zielonej bluzie i czerwonym berecie – jaka to formacja?), rakietomistrz Romek i rakietonier de Zoo wspólnie trenują i szpiegują Nieprzyjaciela, tj. „wojsko Lusiasia spod 16”. Nawet budują w tym celu rakietowóz (celny komentarz: „w szkole na zajęciach technicznych nie potrafimy zrobić mamie nawet deseczki do mięsa, a w domu budujemy wozy bojowe”). Niestety, wkrótce świetna zabawa się kończy, a młodzież postanawia zdobyć młodzieżową odznakę sprawności obronnej (MOSO), wydawaną przez LOK. Czyli: jak trzymać broń i co robić z niewypałami.
Akcja drugiej połowy albumu toczy się na poligonie wojskowym, gdzie trójka przyjaciół została zaproszona na ćwiczenia. Ogólna wymowa jest jasna jak słońce: w wojsku jest miło i przyjemnie, dni upływają na zabawach (ćwiczeniach) i pomaganiu cywilom. Cóż, propaganda jak na PRL przystało. Do tego zupełnie niekomiksowe rysunki czołgów, transporterów, wyrzutni, samolotów itp., wykaz stopni wojskowych wówczas obowiązujących (wkuwany także na lekcjach przysposobienia obronnego…) – oraz dziecięcy malunek „Wyzwolenie Warszawy”, za który Tytus, Romek i A′Tomek dostali w nagrodę owo zaproszenie. Chwała Bogu, obyło się bez Ruskich witanych kwiatami.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Lou #2: Na końcu świata
Konrad Wągrowski [80%]
Godna kontynuacja pierwszej części historii Lou, która pokazuje już, że autor nie ma zamiaru w kółko ogrywać kilku podobnych skeczy, ale jednak stawia na rozwój swoich bohaterów, którzy przechodzą nie tylko przemiany psychologiczne, ale – o zgrozo – przybywa im lat! Pamiętamy, że w pierwszym tomiku Lou zauważyła, że istnieją chłopcy i może być w nich coś interesującego. W drugim tomiku te obserwacje idą dalej – świat się nie kończy na jednym chłopaku, inni mogą być również ciekawi, choć zapewne w zupełnie inny sposób!
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Lou #3: Cmentarzysko autobusów
Konrad Wągrowski [100%]
Tomik trzeci „Lou” to na razie dzieło zdecydowanie najlepsze w całym cyklu, wręcz ocierające się o genialność. Temat – bolesne dojrzewanie. Lou, dziewczynka inteligentna, wchodzi w pewien trudny wiek, nazywany właśnie powszechnie okresem dojrzewania. Wszystkie sprawy – relacje z chłopakami, przyjaźń, koleżanki, stosunki z własną matką, kwestia braku ojca – zaczynają zmieniać się w ogromne życiowe problemy. Fenomenalnie ukazane jest to w prostym przecież z pozoru komiksie – zwróćcie uwagę na maestrię tworzenia plansz przez Juliena Neela, na zróżnicowane pomysły narracyjne, począwszy od wielkich, statycznych, pięknie rozplanowanych kadrów (jak choćby ukazanie tytułowego cmentarzyska autobusów jako odzwierciedlenia stanu duszy bohaterki) aż po dynamiczne historyjki rozpisane na kilkadziesiąt (!) malutkich kadrów na jednej planszy. A przy tym ujęciu poważnych tematów przecież jest to „Lou” nadal zabawna, dowcipna, z galerią barwnych postaci (dodatkowy bonus ma ode mnie za postać rozrywkowej matki, która nie rozumie swej córki, bo… sama w gruncie rzeczy nigdy nie dorosła). Moi drodzy – niepozorne zeszyty zalegające w kioskach to arcydzieło sztuki komiksu. Nie każcie im zbyt długo tam pozostawać i dajcie wydawcy możliwość wydawania kolejnych tomików. Nikt mi nie zapłacił za ten apel – ja po prostu sam czekam na każdą nową „Lou” z ogromną niecierpliwością.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Lou #4: Sielanka
Konrad Wągrowski [80%]
Jak sama nazwa wskazuje – sielanka. Wyjazd wakacyjny dla Lou i jej koleżanek daje szansę na odejście od ponurej tematyki poprzedniego tomu i powrót do tematyki damsko-męskiej, a właściwie dziewczęco-chłopięcej. Wakacyjne manewry miłosne są rozpisane na kilkanaście chyba postaci (dorosłych i dziecięcych) i pogubienie się w tym nie jest trudne, dlatego zalecam ponowną lekturę tego sympatycznego albumiku. Bo w ten sposób można się delektować tym, co w „Lou” chyba najlepsze – scenariuszem. A poza tym te kolorowe obrazki nieubłaganie przywołują na myśl dni, w których samemu przeżywało się pierwsze miłosne katusze, gdy strach „a czy mi nie odmówi” paraliżował podejmowanie bardziej stanowczych kroków wobec płci odmiennej. Wielkie podziękowania za ten wehikuł czasu… Szkoda tylko, że z uporem godnym lepszej sprawy tłumaczka wciąż na siłę próbuje wszystko spolszczać…
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Gang Hemingwaya
Marcin Osuch [90%]
Polecaliśmy ten komiks w naszym cyklu „Po komiks marsz”. I słusznie zrobiliśmy. Przyznaję, że twórczość Jasona wywarła na mnie olbrzymie wrażenie. Zwłaszcza jego minimalizm, zarówno graficzny, jak i werbalny, kontrastujący z emocjami, które towarzyszą jego historiom. A odpadłem zupełnie, gdy okazało się, że Hemingway, Joyce i kilku innych sławnych twórców, parają się rysowaniem komiksów. Wczytajcie się w ten dialog:
Hemingway: Przyszło coś w tym tygodniu?
Sprzedawczyni: Niewiele. Mamy nowe wydanie „Wojny i pokoju”.
Hemingway: Och? To porządny rysownik, ale jego postacie wyglądają jednakowo. Wszystkie mają tę samą twarz i te rosyjskie imiona… Nigdy nie pamiętam, kto jest kim. Ale „Zbrodnia i kara” to dobry komiks. Za to nigdy nie przebrnąłem przez „Braci” – ten długi wątek w monastyrze… Uff…
WASZ EKSTRAKT:
35,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Thorgal: Tarcza Thora
Marcin Osuch [60%]
„Thorgal” jako seria od dłuższego już czasu rozczarowuje. Nowy scenarzysta Sente w pierwszym swoim albumie nie błysnął. Naiwna historia połączona z kolejnym „powrotem” Kriss de Valnor, spowodowały, że do „Tarczy Thora” podszedłem jak pies do jeża. I muszę przyznać, że miło się rozczarowałem. Owszem, cały wątek z Jolanem jest dokładnie tak samo naiwny i schematyczny jak w poprzednim albumie, większość kwestii jest rozwiązywana na zasadzie deus ex machina, a jedyny ciekawy motyw to „żyjąca armia Manthora”. Jednak rozgrywająca się równolegle historia Thorgala i pozostałych członków jego rodziny nawiązuje do najlepszych momentów serii z takich albumów jak „Wilczyca” czy też trylogia Brek Zarith. Problem w tym, że obydwa wątki prędzej czy później będą musiały się spotkać – pytanie czy będzie równanie do lepszego, czy gorszego?
[1] 2 »
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

W strugach deszczu
Sebastian Chosiński

24 VII 2017

W „Czerwonym niebie nad Laramie” Red Dust rozprawił się z niezwykle groźnym bandytą. Nie czekały go jednak za to fanfary ani ordery. Cena, jaką musiał zapłacić za przywiązanie do sprawiedliwości, okazała się bardzo wysoka. Od tego zaczyna się piąty tom serii „Comanche” – „Mroczna pustynia”. A potem jest tylko ciężej.

więcej »

Kapitan Żbik: Z Bratysławy do Budapesztu
Sebastian Chosiński

23 VII 2017

Rok musieli czekać wielbiciele kapitana – a w zasadzie już majora – Żbika na kontynuację intrygi zapoczątkowanej „Granatową cortiną”. Wielu z nich zdążyło zapewne w tym czasie zapomnieć, o co w ogóle chodziło. Najważniejsze jednak, że chociaż z dużym poślizgiem, „Skok przez trzy granice” w końcu się ukazał. Szkoda, że na tle wielu innych „kolorowych zeszytów” serii prezentował się słabo.

więcej »

Marvel: Dwie twarze X-Men
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

22 VII 2017

Byli Avengers, była Fantastyczna Czwórka, przyszedł czas na X-Men. Dwunasty tom kolekcji Superbohaterowie Marvela poświęcony jest właśnie mutantom.

więcej »

Polecamy

Zaproszenie do jamy

Kadr, który…:

Zaproszenie do jamy
— Wojciech Gołąbowski

Samotni
— Wojciech Gołąbowski

Vahanara!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Wymarsz o świcie
— Wojciech Gołąbowski

Wróg czy przyjaciel?
— Marcin Osuch

O zmierzchu na Wieprzu
— Wojciech Gołąbowski

Scena łóżkowa
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pożoga
— Wojciech Gołąbowski

Pędzą konie
— Wojciech Gołąbowski

Rozstrzelany pociąg
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Inne recenzje

Tytus, Romek i A’Tomek: Odrobić lekcje i powiadomić rodziców, że się wyrusza na wojnę
— Konrad Wągrowski

Kadry, które mnie zachwyciły
— Agnieszka Szady

Gagarin na okruszkach
— Konrad Wągrowski

Takiej nudy nam trzeba!
— Daniel Markiewicz

Tytus dla dorosłych
— Marcin Osuch

Ten straszliwy wiek dojrzewania
— Agnieszka Szady

Gang Jasona
— Paweł Sasko

Czy Tomoe kocha się w Usagim?
— Agnieszka Szady

Wakacje, słodkie wakacje
— Agnieszka Szady

Inwazja facetów w kalesonach
— Paweł Sasko

Z tego cyklu

Czerwiec 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Maj 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Kwiecień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Marzec 2017
— Wojciech Gołąbowski, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Styczeń 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Grudzień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Listopad 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Październik 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Wrzesień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Sierpień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tegoż twórcy

Marvel: Ojciec prać!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Kapitan Żbik: Po nitce do zbrodniarza
— Sebastian Chosiński

Papcio Chmiel – życie i dzieło
— Joanna Kapica-Curzytek

Gaijin z rapierem i zwinnopalca lisica
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kapitan Żbik: Piękna rudowłosa
— Sebastian Chosiński

Marvel: Spider-Man w pigułce
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Kapitan Żbik: Historyk sztuki to bardzo niebezpieczny zawód
— Sebastian Chosiński

Marvel: Okopani na z góry upatrzonych pozycjach
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Kapitan Żbik: Królowa, dla której warto zabić
— Sebastian Chosiński

Raport z oblężonego Bag Dadhu
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Dobry i Niebrzydki: Baby jest jakiś inny
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Transatlantyk 2017: Sery, wina, trufle i crème brûlée
— Konrad Wągrowski

Kadr, który…: Zaproszenie do jamy
— Wojciech Gołąbowski

Transatlantyk 2017: Śmierć indiańskiej dziewczyny
— Konrad Wągrowski

Transatlantyk 2017: Wojna cywili
— Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Ove chce się zabić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Kadr, który…: Samotni
— Wojciech Gołąbowski

Esensja ogląda: Lipiec 2017
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Anna Nieznaj, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Samotność przywódcy
— Marcin Osuch

Dobry i Niebrzydki: Gdy zajrzy w oczy widmo korozji…
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

W trakcie

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.