Górski&Butch znakomicie sprawdzają w zeszytach, o wiele lepiej niż w gazetowych odcinkach (zwłaszcza tych z „Virusa_”, które ostatnio troszkę zniżkują). „Maciek”, podobnie jak „Franky” ma zwartą, wielowątkową fabułę (groza!), w dodatku w miarę (jak na ten tytuł) logicznie (sic!) łączącą się z poprzednią częścią. Górski i Butch tym razem… staną po przeciwnej stronie barykady, wybierając diametralnie różne drogi dotarcia do celu, jakim jest znalezienie sensu. Wszystko w klimatach pierwszego Matrixa, ładnie (choć nie genialnie) rozgrywając motyw faktu, iż bohaterowie „Komixu” są bohaterami komiksu (genialnie zostało to zrobione w „Paradise Kiss”). Parodia wachowszczyzny z Maćkiem i Jerrym w rolach głównych jest całkiem świeża (niesamowite! rozkoszna jest postać Syfera), a po drodze oczywiście obrywa się także innym tytułom (nie będę pisał jakim, bo kto chce sam zobaczy, a nie muszę przed nikim szpanować, że skumałem jakieś nawiązanie, psując tym samym niespodziankę). Ten odcinek najwyraźniej sponsorowały „running jokes” – ciągnące się przez cały zeszyt powtarzane dowcipy. Numer został jednak zagrany elegancko i nie razi. Razi natomiast brak gołej baby. Jest tylko kilka wystąpień w bieliźnie! Groza. Kto się do tej pory nie znudził 48 stronami, nie powinien znudzić się „Maćkiem”. Zeszytowa forma bardzo dobrze wpłynęła na jakość serii. Jedyny problem – komiks kończy się tzw. cliffhangerem. Jak długo przyjdzie czekać na kolejną część? GROZA!!!