Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 września 2017
w Esensji w Esensjopedii

Idealny stan

Esensja.pl
Esensja.pl
Brandon Sanderson
« 1 [2]
– Jestem twoim osobistym strażnikiem, Kai. Jeden z nas musi być gotów. Pamiętasz, kiedy próbowali cię porwać tamci powietrzni nomadowie? – Shale uśmiechnął się z nostalgią jak ktoś, kto wspominał młodzieńczy romans. – Albo tamten raz, kiedy utknęliśmy w Mackach Sashim?
– Jasne. Niosłeś mnie… jak daleko?
– Dobre pięćdziesiąt mil. Na Panów. To było… dobrze ponad sto lat temu, prawda?
Nie odpowiedziałem. Shale się nie starzał – przed wielu laty odkryliśmy w skarbcu smoka Galbrometha eliksir długowieczności. Ostatnio zacząłem się zastanawiać, czy ten eliksir nie został tam umieszczony po to, żebym miał uzasadniony powód, by się nie starzeć. Nie poznałem swojej prawdziwej natury do osiągnięcia pięćdziesiątego roku życia, który Wode nazywa Wiekiem Świadomości.
Shale znów się przeciągnął.
– Cóż, lepiej zachować czujność. Właśnie wtedy, gdy panuje spokój, należy najbardziej uważać.
– Z całą pewnością. Dziękuję ci za twoją dzisiejszą pomoc.
– Jasne. Dobrze, że jestem w okolicy, prawda? Tak czy inaczej, zamierzam zajrzeć do Sindrii. Zobaczyć, co porabiają dzieciaki i w ogóle.
– Dobry pomysł.
Patrzyłem, jak służący starannie układają wszystko na biurku. Czy miałem czas, by uporządkować te raporty…?
Nie. Musiałem iść. Podszedłem do Shale’a, który właśnie otwierał drzwi na korytarz. Spojrzał na mnie pytająco.
– Jeśli się pośpieszę – wyjaśniłem – może uda mi się zejść do laboratorium, zanim Besk…
Shale otworzył drzwi do końca. Za nimi stał Besk.
– Auć – powiedział Shale. – Przykro mi, Kai.
Besk uniósł namalowaną brew. Przypominał jedną z tych postaci, które ludzie rzeźbili na zewnętrznych ścianach budynków. Kończyny, które robiły wrażenie przesadnie długich, zbyt sztywne szaty, twarz bez wyrazu. Dawno temu podzieliłem się z nim kroplą eliksiru nieśmiertelności. Od tego czasu mnie dręczył. Ukłonił się.
– Wasza Cesarska Wysokość.
– Besk. Obawiam się, że codzienny raport będzie musiał zaczekać. Doszedłem do pewnych wyjątkowo ważnych, przełomowych wniosków w kwestii Przeszywania, które absolutnie muszę zapisać.
Kanclerz długo wpatrywał się we mnie, nie mrugając. W palcach trzymał charakterystyczną płytkę. Była wielkości książki, a jednak niewiarygodnie cienka – w całym cesarstwie nie znalazłoby się nic podobnego. Jeden ze służących podniósł zmiętą kartkę, którą zostawiłem na balkonie, po czym odłożył ją na biurko, na wypadek gdyby była ważna. Besk uniósł brew odrobinę wyżej.
– W takim razie odprowadzę was do laboratorium, Wasza Wysokość.
Shale poklepał mnie po ramieniu i odszedł. Bez chwili wahania stawiał czoła skrytobójcom, buntownikom i przerażającym stworom , ale nawet po tak długim czasie Besk wywoływał w nim niepokój.
– Moglibyście rozważyć wyrażenie zgody, by sir Shale odszedł na emeryturę – powiedział Besk, kiedy ruszyliśmy.
– Lubi to, co robi. A ja lubię mieć go pod ręką.
– Wasza wola jest, rzecz jasna, prawem.
– Jasne. Chyba że chodzi o Wode.
– Przez ponad sto lat waszych rządów to jedyny raz, kiedy odezwało się do was Wode.
Besk uniósł płytkę. Zwój Wode, jedyny oficjalny sposób komunikacji ze światem zewnętrznym.
Zwój wypełniały słowa, których nie chciałem czytać. Niewielki fragment, który widziałem, sugerował jednak, że w słowach Wode było coraz więcej nacisku. Od zbyt dawna ich ignorowałem.
Przez jakiś czas szliśmy w milczeniu, aż opuściliśmy korytarz i znaleźliśmy się na pomoście łączącym dwie wieże. Wiedziałem, że nie powinienem być tak surowy wobec Beska. Działał w zgodzie ze swym Konceptem i był na swój sposób lojalny, nawet kiedy okazywał nieposłuszeństwo.
Poniżej rozległy się wiwaty, a ja w roztargnieniu unios­łem dłoń, by pomachać poddanym. Wielka Zorza świeciła na niebie, ale ten jeden raz jej światło mnie nie pocie­szało.
– Czy to tak uciążliwe zadanie, Wasza Wysokość? Wode prosi was o poświęcenie jednego dnia, by wypełnić zadanie, które większość ludzi uznałaby za przyjemne.
– Nie chodzi o samo zadanie, lecz o bycie… wezwanym w taki sposób. Co z tego, że jestem cesarzem, jeśli ktoś inny może po prostu mnie przywołać, jakbym był zwykłym podczaszym albo posłańcem? To podkopuje wszystko, czego dokonałem, wszystko, co osiągnąłem.
– Proszą was jedynie, byście wypełnili obowiązek wobec swojego gatunku.
– A jakie obowiązki wypełniał mój gatunek wobec mnie?
– Milordzie. – Besk zatrzymał się na pomoście. – To wyjątkowo niestosowne. Przypominacie mi dziecko, którym byliście, a nie króla, którym się staliście.
Próbowałem pójść dalej bez niego, jednakże buty ciążyły mi, jakby wypełniał je ołów. Zatrzymałem się kilka kroków przed nim, ale się nie odwracałem.
– To wasz obowiązek – powtórzył Besk.
– Jestem mózgiem w słoju, Besk. Jednym z bilionów. Dlaczego nie mogą męczyć jednego z pozostałych?
– Ustalono, że osiągnęliście wielkie…
– Wszyscy osiągnęliśmy wielkie rzeczy. – Obróciłem się i rozłożyłem szeroko ręce, obejmując miasto. – Taki jest sens tego wszystkiego. Jak wielu spośród bilionów pozostałych prowadzi życie takie jak moje, w Pierwotnych Stanach Fantastycznych?
– Programowanie pozwala, a nawet wymaga, by każdy Stan był indywidualnie kształtowany.
– To bez znaczenia, Besk.
Na Panów! Nie znosiłem nawet o tym myśleć.
Wode jedynie dwa razy wtrąciło się w moje życie. Najpierw kiedy skończyłem pięćdziesiąt lat, by powiedzieć mi, że moja rzeczywistość to wielowarstwowa symulacja.
A teraz, by zażądać, żebym się rozmnożył.
– To bez znaczenia – powtórzyłem.
Podszedłem do Beska. Rzecz jasna, nie był jednym z Wode, nigdy nie spotkałem żadnego z nich. Był częścią mojej rzeczywistości, mojego Stanu. Ale podobnie jak wszystko inne w całej mojej egzystencji, gdyby okazało się to konieczne, posłużyłby Wode. Kontrolowali oprogramowanie i gdyby zostali zmuszeni, mogliby zmienić wszystko na tym świecie – wszystko poza mną samym – by zmusić mnie do posłuszeństwa.
Na Panów, samo myślenie o tym mnie bolało.
– Wymagania są niedorzeczne – mówiłem dalej. – Potrzebują mojego DNA, by stworzyć nowych Żywozrodzonych ludzi. W porządku. Mogą je sobie wziąć. Wbić igiełkę, czy czego tam używają, do mojego słoja i pobrać próbkę. Proste.
– Wymagają, byście mieli kontakt z kobietą, Wasza Wysokość. Zgodnie z zasadami musicie ją wybrać, a ona was, a później musicie się spotkać i spełnić akt.
– Nasze ciała są jedynie symulacjami. Dlaczego musimy się spotkać?
– Nie wiem.
– Phi!
Zszedłem z pomostu i wróciłem do pałacu.
Besk poszedł za mną.
– Rozkazałem wypełnić teren polowań dzikimi smokowcami, Wasza Wysokość. Najbardziej zajadłymi, jakie udało nam się znaleźć. Może zniszczenie ich poprawi wam nastrój.
– Może.
Nawet myślenie o Wode sprawiało, że znów stawałem się dzieckiem – pod tym względem Besk miał rację. ­Dowodziłem wielotysięcznymi armiami i samodzielnie stworzyłem cesarstwo, które obejmowało całe kontynenty. Ale to… ale to sprawiało, że znów zmieniałem się w rozpuszczonego bachora. Zatrzymałem się na schodach.
– Nie znam powodów istnienia zasad, milordzie – powiedział Besk łagodniej. Podszedł i położył dłoń na moim ramieniu. – Ale są starożytne i dobrze służyły waszemu gatunkowi. Zgodnie z Doktryną XinWeya…
– Nie rób mi wykładów.
Umilkł, ale… a niech to… słyszałem jego głos w głowie. Wystarczająco często czytał mi te zasady.
„Zgodnie z Doktryną XinWeya najwyższym moralnym obowiązkiem ludzkości jest zapewnienie jak największego szczęścia jak największej liczbie ludzi przy użyciu jak najmniejszych środków”.
Jak się okazało najlepszym sposobem na stworzenie ogromnie zadowolonych ludzi przy użyciu minimalnych środków było wyjęcie ich mózgów w okresie płodowym i podłączenie do symulowanych rzeczywistości dopasowanych do ich rozwijających się osobowości. Każdy Żywozrodzony dostawał cały świat, w którym był najważniejszą osobą swoich czasów. Niektórzy zostawali artystami, inni politykami, ale każdy miał szansę osiągnąć niezrównaną wielkość.
Do tego celu potrzeba było jedynie pojemnika wielkości melona – w którym mieściły się maszyneria symulująca, mózg i płyn odżywczy. Niewiarygodnie wydajne. I… jeśli mam być szczery, nie czułem niechęci – do diabła, byłem zachwycony. Zostałem cesarzem, a choć symulacja dawała mi okazje, każdy krok – każda wyczerpująca wyprawa lub osiągnięcie – musiał być moim własnym. Zasłużyłem sobie na to życie.
Jednakże myślenie o milionach milionów innych, którzy zrobili to samo… napełniało mnie niepokojem. Czy istniały miliony Besków, miliony Shale’ów, miliony mnie, a wszyscy żyjący pod Wielką Zorzą?
Całe moje istnienie uczyło mnie, że byłem wyjątkowy, ważny i potężny. Czułem niechęć na myśl, że mogę być tylko jedną z wielu osób.
– To nie potrwa długo, milordzie. Wybierzcie jedną z kobiet z listy… Wode umieściło je w kolejności zgodnej z przewidywanym dopasowaniem… i wyślijcie jej propozycję spotkania. Może moglibyście zjeść razem kolację.
– Kobieta z ich listy – warknąłem. – Żywozrodzona kobieta, która włada własnym światem. Na Panów, będzie nieznośna.
Nie chciałem się zbliżać do innych Żywozrodzonych, chyba że na polu bitwy w Stanie Granicznym, a i to polubiłem dopiero po pewnym czasie. Moje pierwsze spotkanie z Melhim było…
– Milordzie – odezwał się Besk. – Ściana.
Wzdrygnąłem się, kiedy uświadomiłem sobie, że coś się zmieniło na ścianie klatki schodowej. Na kamieniu pojawiały się słowa, jakby w nim wyryte, każda linia była zagłębiona.
DZIECIĘCY CESARZU. MAM DLA CIEBIE MIŁĄ NIESPODZIANKĘ.
– Melhi, ty wężu! Jak zhakowałeś mój pałac? To sprzeczne z zasadami konfliktu.
ZASADY SĄ JEDYNIE SŁOWAMI. PODOBNIE KRZYKI. USŁYSZĘ TWOJE ZA TO, JAK MNIE ZNIEWAŻYŁEŚ.
– Szpiedzy już mi opowiedzieli o twoim robocie, Melhi. Powinieneś przestać je wysyłać. W moim Stanie nigdy nie działają poprawnie.
Nie wspomniałem, że byłem zaskoczony tym, jak dobrze działały. O wiele lepiej niż Przeszywanie zadziałałoby w jego Stanie, w którym obowiązywały inne prawa fizyki.
BĘDZIESZ KRZYCZEĆ, DZIECKO. BĘDZIESZ KRZYCZEĆ.
Wszedłem w Przeszywający Wzrok. Dzięki niemu widziałem Wielką Zorzę nawet przez kamienie pałacu – ale i tak cofnąłem się do wejścia, gdzie blask Zorzy mógł padać na mnie bezpośrednio. Napełniłem ramiona mocą z jego ciepła, a później odepchnąłem ją od siebie. Dzięki Przeszywającemu Wzrokowi widziałem sedno wszystkiego, drobinki energii – a może myśli, czy czymkolwiek były – tworzące moją rzeczywistość.
Widziałem również włamanie Melhiego. Zamanifestowało się w postaci czerwonych pędów wpływających jak jad w mój pałac. Napełniony mocą odciąłem go, niszcząc pędy. Nie były silne – gdyby spróbował czegoś większego, zareagowałoby oprogramowanie ochronne Wode.
Powierzchnia ściany wróciła do normy. Na wszelki wypadek stopiłem kamień, nadałem mu nowy kształt i zamrugałem, powracając do normalnego wzroku.
– Na Panów, on musi się nauczyć, jak zapominać o urazach. Nigdy mnie nie pokona. Z pewnością musiał to już zrozumieć.
– Zaiste – odezwał się Besk. – Wydaje się, że uparcie podąża tą samą wcześniej obraną ścieżką, co świadczy, że brak mu dojrzałości i nie poświęcił czasu, by zastanowić się nad najlepszym rozwiązaniem. A wy jak sądzicie?
– Wystarczy, Besk.
– Jeśli to możliwe, zawsze staram się mówić na temat, Wasza Wysokość.
Odetchnąłem głęboko, uspokajająco. Nic mi to nie dało.
– W porządku. W porządku, nieważne. Wybierz jedną kobietę z listy. Spotkamy się, załatwimy to i wrócę do swojego życia.
– Którą mam wybrać? Tę, którą Wode uznaje za najbardziej dopasowaną?
– Na Panów, nie – warknąłem i odszedłem. – Weź jakąś z dołu listy. Przynajmniej będzie ciekawie.
koniec
« 1 [2]
17 marca 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Różaniec – fragment 2
Rafał Kosik

10 IX 2017

Zapraszamy do lektury drugiego fragmentu powieści Rafała Kosika „Różaniec”. Objęta patronaterm Esensji książka ukazała się nakładem wydawnictwa Powergraph.

więcej »

Wyzwolenie
Ian Tregillis

9 IX 2017

Prezentujemy fragment powieści Iana Tregillisa „Wyzwolenie”. Książka będąca trzecim tomem cyklu „Wojny alchemiczne” ukaże się nakładem wydawnictwa Sine Qua Non.

więcej »

Różaniec
Rafał Kosik

30 VIII 2017

Zamieszczamy fragment powieści Rafała Kosika „Różaniec”. Objęta patronatem Esensji książka ukazała sie dzisiaj się nakładem wydawnictwa Powergraph.

więcej »

Polecamy

Czy można wyrosnąć z Tomka?

Wilmowski po latach:

Czy można wyrosnąć z Tomka?
— Wojciech Gołąbowski

Wyprawa ratunkowa jak wycieczka krajoznawcza
— Wojciech Gołąbowski

Dla czytelnika dorastającego z bohaterem
— Wojciech Gołąbowski

W nieznane, ale z kobietami
— Wojciech Gołąbowski

W klimatach szpiegowskich
— Wojciech Gołąbowski

Tajemniczo, ale i irytująco
— Wojciech Gołąbowski

Ło Indianerach
— Wojciech Gołąbowski

Mniej encyklopedii, więcej akcji
— Wojciech Gołąbowski

Początek średnio udany
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Są światy inne niż ten
— Magdalena Kubasiewicz

W świecie popiołu i tyranii
— Katarzyna Piekarz

Barwy magii
— Magdalena Kubasiewicz

Raz do Koła: Daleko jeszcze?
— Beatrycze Nowicka

Dokonać niemożliwego
— Katarzyna Piekarz

Miasto upadłych bogów
— Magdalena Kubasiewicz

Nadpisywanie rzeczywistości
— Beatrycze Nowicka

Duże ilości fantasy naraz
— Kamil Armacki

Raz do Koła: Całkiem elegancki splot Ducha
— Beatrycze Nowicka

Esensja czyta: Sierpień 2013
— Kamil Armacki, Miłosz Cybowski, Joanna Kapica-Curzytek, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Agnieszka Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.