Jedyne, co w „Pigmeju” znaczące, to nowa dla Palahniuka tematyka. Rozgrywająca się pomiędzy supermarketem, obsadzoną w potrójnej roli szkolną salą gimnastyczną i „centrum dystrybucji propagandy religijnej” (czyli kościołem) historia wychodzi poza typowe dla tego autora wezwanie do odrzucenia tego (obsesji, fobii, indoktrynacji), co przeszkadza nam cieszyć się życiem. I choć takie wątki również się pojawiają, tym razem główne skrzypce gra zderzenie cywilizacji – nazwanej po imieniu, satyrycznie (i stereotypowo) konsumpcyjnej, pustej i skupionej na sobie Ameryki oraz anonimowego totalitaryzmu, będącego sumą i metaforą wszystkich totalitaryzmów, w dodatku zabójczo skuteczną.

Kto prozę Palahniuka zna, łatwo zgadnie, że obraz Zachodu przez niego namalowany nie pozostawi nam wielu argumentów do obrony. Kto zna ją dobrze, domyśli się też, że jeden argument przeważy – lepiej mieć wybór i go zmarnować, niż zostać sprawnym trybikiem w indoktrynacyjnej machinie totalitarnego państwa. Demokracja nie czyni obywateli mądrzejszymi ani silniejszymi, ale póki co nie ma przed nami lepszej drogi. Nawet jeśli oznacza to, że „całe piękno stworzone przez Boga w końcu przejdzie przez amerykańskie usta, trzewia, i zostanie wydalone odbytem”. Kolejne proste przesłanie od Palahniuka. Szkoda, że tak marnie opakowane.