Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 listopada 2017
w Esensji w Esensjopedii

Cudzego nie znacie: Feniks w popiołach?

Esensja.pl
Esensja.pl
Książki Rowling w sposób widoczny dorastają wraz ze swoimi czytelnikami – o ile poprzednie tomy nadawały się doskonale dla 8-10-latków, o tyle „Bractwo Feniksa” wahałabym się dać do przeczytania dziecku w tym wieku. Występuje tam sporo scen brutalnych lub ponurych (na przykład wstrząsające spotkanie z matką Neville’a – zupełnie nie pasujące do tej konwencji), a także mnóstwo „brudu” dorosłego życia: oszczerstw, manipulacji, różnych tzw. układów, nawet łapówkarstwa.

J.K. Rowling
‹Harry Potter and the Order of the Phoenix›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHarry Potter and the Order of the Phoenix
Data wydania21 czerwca 2003
Autor
Wydawca Bloomsbury
CyklHarry Potter
ISBN0-7475-5100-6
Gatunekfantastyka
WWW
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 0,00 zł
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj wMatras.pl
Wyszukaj w
Zobacz w
Nie zawiera spoilerów
Ukazanie się piątego tomu przygód Harry’ego Pottera było wydarzeniem, o którym pisały nawet „Gazeta Wyborcza” i „Polityka”. Zdaje się, że trafiło również do głównego wydania wiadomości telewizyjnych.
Książka nosi tytuł „Harry Potter and the Order of the Phoenix”, co w notatkach prasowych zazwyczaj tłumaczone było jako „Harry Potter i Zakon Feniksa”. Teraz, gdy treść jest już znana, wiadomo, że właściwszy byłby tytuł „Harry Potter i Bractwo Feniksa”. Sam wydawca nie zdecydował jeszcze, która z tych dwóch wersji zostanie użyta.
Jaka jest ta długo przez fanów wyczekiwana książka? Najkrótsza odpowiedź brzmi: przegadana.
Już przy IV tomie widać było, że Joanne K. Rowling zapada na chorobę będącą udziałem większości pisarzy fantasy, a polegającą na tym, że każdy kolejny tom cyklu musi być grubszy od poprzedniego, najlepiej dwukrotnie. „Czara ognia” zaszokowała niektórych swą objętością i dużą ilością nieciekawych scen, obracających się np. wokół superistotnego zagadnienia, kto z kim pójdzie na szkolny bal. Oczywiście, jest to problem ważny dla bohaterów, ale przecież HP jest książką fantastyczno-przygodową, a nie obyczajową. W „Bractwie Feniksa” objętość nadmuchana jest do ostatecznych granic, podyktowanych chyba już tylko ograniczeniami technicznymi – gdyby ta książka była jeszcze grubsza, to pewnie nie dałaby się zszyć. Wiele scen nie posuwa w ogóle akcji do przodu i możnaby je wykreślić bez żadnej szkody dla powieści – na przykład cały długi rozdział, w którym Hagrid opowiada o swojej misji do kraju olbrzymów (ciekawe, swoją drogą, gdzie one żyją – mowa jest m.in. o podróży przez Polskę i Rosję).
Wydanie brytyjskie, wersja dla dorosłych
Wydanie brytyjskie, wersja dla dorosłych
Najbardziej zasadniczą różnicą w porównaniu do pierwszych czterech tomów jest brak wciągającej „intrygi kryminalnej”. Poprzednie książki przypominały mi powieści Agaty Christie: zawsze była jakaś zagadka, poszlaki, próby śledztwa, jakiś główny podejrzany, który ostatecznie okazywał się niewinny, zaś wszystkie czyny popełniała najmniej podejrzana osoba. W „Bractwie feniksa” nie ma nic z tych rzeczy: wydarzenia snują się od jednego do drugiego jakby bez związku i jedynym ekscytującym czytelnika zagadnieniem jest pytanie, czy potwierdzą się krążące od długiego czasu plotki, że jedna z bliskich Harry’emu osób zginie. Większość naprawdę istotnej akcji skumulowana jest w paru ostatnich rozdziałach – nawiasem mówiąc, autorka posłużyła się tu pomysłem, który nieodparcie kojarzy mi się z piątym epizodem „Gwiezdnych wojen” … I nie chodzi mi bynajmniej o osławione „Jestem twoim ojcem!”.
Młody Potter zachowuje się jak totalny palant, co zapewne w zamierzeniu autorki ma pokazać burzliwy proces dorastania. Ciekawe tylko, że wydaje się on jedyną osobą takim procesem dotkniętą – Ron, Hermiona i inni jego rówieśnicy zachowują się znacznie poważniej, w bardzo dorosły sposób prosząc go, aby nie wyładowywał na nich swoich frustracji. Dąsy i nieuzasadnione wybuchy gniewu Harry’ego są może i typowe dla czternastolatków (choć duża część jego zachowań pasowałaby mi raczej do dziewięciolatka), jednakże po tym, co przeszedł w poprzednich tomach, powinien już chyba umieć trochę nad sobą zapanować. Nawet młodsza o rok Ginny zachowuje się rozsądniej. W pewnym momencie pani Rowling podsuwa ciekawą i dość „kryminalną” sugestię o tym, co mogłoby mieć wpływ na jego ataki złości, jednak ta przysłowiowa strzelba zamiast wypalić w ostatnim akcie, ginie w mrokach niepamięci.
Wydanie amerykańskie
Wydanie amerykańskie
Kilka innych osób również ukazuje nieco odmienne oblicze. Dowiadujemy się zaskakujących rzeczy o ojcu Harry’ego, Percy Weasley i Syriusz Black zachowują się w sposób, którego bym się po nich nigdy nie spodziewała, a Snape przestaje być tak strasznie antypatyczny, jak w poprzednich tomach. Te dwie ostatnie postaci wydają się, nota bene, mocno niewykorzystane. Bardzo podobała mi się scena w końcówce IV tomu, kiedy to obaj serdecznie nie znoszący się panowie zostają zmuszeni do współpracy oraz zawarta w niej sugestia, że Snape może być użyty jako szpieg w szeregach Śmierciożerców. Niestety, co do tego ostatniego pomysłu, autorka chyba trochę zmieniła zamiary.
Duża ilość krytycznych uwag, które zawarłam w tej recenzji nie oznacza, że nie widzę dobrych stron książki. Pojawiają się w „Bractwie Feniksa” rzeczy, które tak u Rowling lubimy: nowe gadżety, nowe magiczne zwierzęta, dokładne (niekiedy aż za dokładne) opisy lekcji. Szczególnie podoba mi się zaczarowane pióro służące do karnego przepisywania zdań w stylu „Nie będę więcej…” oraz pomysł tego, kto może zobaczyć stworzenia zwane thestralami. Autorka postarała się też, abyśmy wraz z bohaterami spotkali ponownie wszystkie – ale to dosłownie wszystkie, no, z wyjątkiem tych, które nie żyją – postacie pojawiające się w poprzednich tomach. Wydaje się to bardzo sympatycznym zabiegiem.
Książki Rowling w sposób widoczny dorastają wraz ze swoimi czytelnikami – o ile poprzednie tomy nadawały się doskonale dla 8-10-latków, o tyle „Bractwo Feniksa” wahałabym się dać do przeczytania dziecku w tym wieku. Występuje tam sporo scen brutalnych lub ponurych (na przykład wstrząsające spotkanie z matką Neville’a – zupełnie nie pasujące do tej konwencji), a także mnóstwo „brudu” dorosłego życia: oszczerstw, manipulacji, różnych tzw. układów, nawet łapówkarstwa. Ministerstwo Magii, które z początku wydawało się całkiem sympatyczną, trochę śmieszną instytucją, zajmującą się mydleniem oczu Mugolom i ustawowym regulowaniem grubości dna kociołków, tutaj zaczyna nagle zachowywać się według najgorszych totalitarnych wzorców.
Biorąc to wszystko pod uwagę, w szóstym i siódmym tomie czytelnika mogą czekać rzeczy naprawdę mrożące krew w żyłach. Oby tylko te książki miały objętość mniejszą od Wielkiej Encyklopedii Powszechnej
koniec
10 sierpnia 2003
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Niestraszna naukowość
Miłosz Cybowski

21 XI 2017

„Z »getta« do mainstreamu. Polskie pole literackie fantasy (1982-2012)” Katarzyny Kaczor jest książką naukową. To po pierwsze. W swojej analizie tytułowego pola literackiego autorka posługuje się bardzo konkretną metodologią. To po drugie. Ale cała naukowość tego opracowania nie zmienia faktu, że dla przeciętnego czytelnika pragnącego dowiedzieć się czegoś nowego na temat historii polskiego fantasy jest to książka jak najbardziej przystępna. To po trzecie.

więcej »

Kij w mrowisko
Joanna Kapica-Curzytek

19 XI 2017

Dla nie-ekspertów lektura „Mody, wiary i fantazji” będzie sporym wyzwaniem, natomiast czytelnicy zorientowani w poruszanej tu problematyce dostaną szeroki zarys najważniejszych osiągnięć współczesnej fizyki, przedstawiony z dużą dozą krytycyzmu.

więcej »

Mała Esensja: Więcej czarów
Marcin Mroziuk

18 XI 2017

Łatwo się domyślić na podstawie tytułu, że „Zula w szkole czarownic” będzie dla młodych czytelników okazją do obserwowania, jak główna bohaterka poszerza zakres swoich magicznych umiejętności. Najważniejsze jest jednak, że nowa powieść Nataszy Sochy jest lekko napisana i skrzy się humorem.

więcej »

Polecamy

Tropem jednorożca

Po trzy:

Tropem jednorożca
— Beatrycze Nowicka

Inteligentne i inspirujące
— Beatrycze Nowicka

Za Stumilowym Lasem i Doliną Muminków
— Beatrycze Nowicka

Blask jasnych łun
— Beatrycze Nowicka

Dla niefantastów lubiących wyzwania
— Beatrycze Nowicka

Fantastyczne antologie
— Beatrycze Nowicka

Nie tylko wiedźmin
— Beatrycze Nowicka

Zobacz też

Z tego cyklu

Uratuj świat raz jeszcze
— Miłosz Cybowski

Niekończąca się wojna
— Miłosz Cybowski

Myślę, że nie dzieje się nic
— Miłosz Cybowski

Za dużo Meksykanów
— Joanna Kapica-Curzytek

Nie tylko o wampirach
— Miłosz Cybowski

Przygody pewnego emeryta
— Miłosz Cybowski

Gender fiction
— Miłosz Cybowski

Prywatność to kradzież
— Miłosz Cybowski

Malowany ptak
— Borys Jagielski

Przełamywanie tabu
— Joanna Kapica-Curzytek

Tegoż twórcy

Harry Potter i przeklęta chała
— Anna Nieznaj

Fantastycznie po raz drugi
— Dominika Cirocka

Z biblioteki Hogwartu
— Dominika Cirocka

Co za dużo, to niezdrowo
— Dominika Cirocka

Nowa twarz Harry’ego Pottera
— Magdalena Kubasiewicz

Thriller o tematyce społecznej
— Joanna Kapica-Curzytek

Powrót do dzieciństwa
— Aleksandra Otręba

Mała Esensja: Harry Potter i deus ex machina
— Agnieszka Szady

Mała Esensja: Duże kłopoty Harry’ego
— Wojciech Gołąbowski

Mała Esensja: Tradycyjnie…
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż autora

Esensja czyta dymki: Listopad 2017 (3)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Asgard to nie miejsce…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kobieta kobiecie półwilkiem
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja czyta dymki: Listopad 2017 (2)
— Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Kraków w dwóch odsłonach
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja czyta dymki: Listopad 2017 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pejzaż z polem pszenicy i śledztwem
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: W skwarze letniego popołudnia…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Muzyka stop!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Gazeciary
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.