Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 24 sierpnia 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Esensja czyta: Wrzesień 2014

Esensja.pl
Esensja.pl
Pięcioro autorów i sześć książek czyli co czytaliśmy we wrześniu.
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Jacek Jaciubek [70%]
Fascynująca historia malarza, który stracił miejsce w historii, ponieważ został przez mu współczesnych osądzony jako heretyk i skazany na śmierć. Tytułowy bohater to wieczny uciekinier, Żyd-tułacz podający się za Greka, który uciekać musi z renesansowego Konstantynopola do Wenecji w celu realizacji wielkiego marzenia. Jedyne czego pragnie to malować. Talent posiada niesłychany, co w połączeniu z niezwykłą determinacją pozwala mu się jako tako ustatkować. Pomimo starań nigdy jednak nie zostanie w pełni i szczerze doceniony, a jego pochodzenie i religia staną się dla niego ostatecznie przekleństwem.
Siłą powieści jest malarskość opisywanych scen, dbałość o szczegół, szeroki wachlarz intrygujących postaci i bardzo wyraźny rys społeczno-historyczny. Początkowo tempo jest dość ospałe, ale opowieść nabiera rumieńców w części weneckiej, która opisuje losy malarza już jako człowieka zaawansowanego wiekiem, w jakimś sensie spełnionego, ale mimo to głęboko nieszczęśliwego.
Ciekawym zabiegiem Arditiego jest uwypuklenie charakterów postaci pobocznych. W centrum historii pozostaje tytułowy malarz, jednak autor rzadko oddaje mu głos, zwykle opisując jego los przez pryzmat innych bohaterów: rodziny, przyjaciół, pracowników, wrogów. Ten manewr się sprawdza, zapewniając powieści dynamizm, a przy tym dając czytelnikowi możliwość wejścia w głąb renesansowego świata. Pisarz opowiada ze znawstwem o realiach świata ówczesnej bogatej Europy, wprowadza czytelnika w sprawy Kościoła oraz jego walki z reformacją i innymi odstępstwami od wiary, ukazuje szachrajstwa ludzi władzy, rzuca okiem na bardzo trudną sytuację żydów, już wtedy wyklętych i mieszkających w gettach. Składa się to na niezwykle interesujący portret, choć trudno mi jako laikowi stwierdzić, na ile ma on pokrycie w faktach historycznych. Z całą pewnością wymyślony został sam Turquetto, który w powieści zostaje uczniem Tycjana, a po skazaniu na śmierć przesyła nauczycielowi swój ostatni portret, znany dziś pod nazwą „Mężczyzna z rękawiczką”. Zwany tu mistrzem włoski malarz, by zachować dzieło heretyka w pamięci i uratować przez spaleniem, sam się pod nim podpisuje. Sęk w tym, że w rzeczywistości obraz ten powstał ponad pół wieku wcześniej, lecz widocznie dla Arditiego sztywne trzymanie się chronologii zeszło w tym przypadku na dalszy plan. W żadnym razie nie szkodzi to powieści, którą traktować można jako niezwykle zajmującą fikcję literacką w realiach historycznych. Z drugiej strony któż zaręczy, że tak rzeczywiście nie było?
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Miłosz Cybowski [70%]
Boruń bardzo niechętnie każe swoim bohaterom podejmować jakiekolwiek akcje. A raczej: bardzo niechętnie opisuje te akcje, preferując przedstawianie ich w postaci dialogów. Owszem, w przypadku tytułowego słuchowiska radiowego „Zanim umrę” sprawdza się to bardzo dobrze, podobnie jak w kilku innych przypadkach (chociażby w początkowym „Człowieku z mgły”). Za osobny przypadek należy uznać oniryczny „Koszmar”, gdzie bohater zdecydował się na eksperyment z hibernacją, który przebiegł nie tak, jak mu się wydawało. Jest to jednocześnie opowiadanie, w którym dzieje się najwięcej, ale braki i niedociągnięcia fabularne (w pełni zamierzone, przynajmniej w pewnej części) maskowane są całą senną konwencją. Jest tu bardzo dużo niewykorzystanych pomysłów, które z pewnością mogłyby posłużyć za tło dla o wiele bardziej rozbudowanej historii zadającej poważne pytania. Nie żeby Boruń nie starał się ich zadawać, ale właśnie poprzez formę kwestie te wydają się nie do końca przekonujące. Z kolei „List” przedstawia nietypową formę kontaktu między ludźmi a obcymi, choć znów w formie dialogu. Podobne, choć o wiele bardziej rozbudowane wątki przedstawia „Antyświat”, w którym to ludzie są odkrywcami, jednak ich zachłanność i brak umiaru prowadzą do konfliktu. Najciekawsze wydaje się jednak to, że Ziemianie okazują się zaintrygowani nie tyle bogactwami naturalnymi, co właśnie sztuką obcych. Nie brak tu też shortów, ale przynajmniej jeden z nich („Fabryka szczęścia”) rokował nadzieje na bardziej rozbudowaną fabułę.
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Daniel Markiewicz [50%]
Sir Alex Ferguson jest być może największym ze współczesnych trenerów piłkarskich. Na pewno – jednym z największych w całej historii futbolu. Jego ludzie przez kilkadziesiąt lat dostarczyli nam tyle emocji, że co bardziej wrażliwym kibicom wystarczyłoby na przynajmniej kilka zawałów. Czemu więc autobiografia Fergusona nie miałaby być równie pasjonująca, co mecze jego Manchesteru United? Może ze względu na natłok średnio ciekawych nawet dla fana szczegółów, opisanych językiem średnio udanej relacji prasowej w rodzaju „Zaliczyliśmy jedno z naszych największych zwycięstw w europejskich pucharach – 7:0 z Romą 10 kwietnia: nasz najlepszy wynik w Lidze Mistrzów. Michael Carrick i Ronaldo strzelili po dwa gole, a po jednym dołożyli Rooney, Alan Smith, a nawet Patrice Evra, dla którego było to pierwsze trafienie w rozgrywkach europejskich”. Może ze względu na liczne anegdoty, które z pewnością były zabójczo śmieszne w chwili, gdy powstawały, natomiast przełożone na język książkowy mocno straciły. A może dlatego, że mnogość opisów, uwag i spostrzeżeń nie jest odpowiednio usystematyzowana i ważniejsze/ciekawsze momenty zwyczajnie umykają. Pal licho „manchesterocentryzm”, od menedżera zajmującego się jednym klubem przez niemal 27 lat nie oczekuję silenia się na obiektywizm, ale już ciekawej opowieści – jak najbardziej. Nie tym razem. Duże rozczarowanie i lektura wyłącznie dla wielbicieli charakternego Szkota.
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Jacek Jaciubek [50%]
Neil Gaiman ma status podobny Stephenowi Kingowi – jednego i drugiego można być tylko bez reszty oddanym admiratorem lub przepaść ze swym krytycznym głosem w ogólnym tumulcie wyrażającym całkowite poparcie. Na nową powieść Gaiman kazał sobie czekać dość długo. A gdy już ją opublikował, zgarnął oczywiście kilka nominacji (Nebula, World Fantasy) i nagród (Locus dla najlepszej powieści fantasy) w ważnych i mniej ważnych branżowych plebiscytach. Moim zdaniem wypacza to, nie pierwszy zresztą raz, sens przyznawania dziesiątek, jeśli nie setek literackich nagród – bo jaki z nich pożytek, skoro już dawno przestały być drogowskazem dla czytelnika, a nawet najsłabsza książka autora ze znanym nazwiskiem ma szansę otrzymać kilka wyróżnień?
W „Oceanie na końcu drogi” Gaiman udowadnia, że nie zatracił talentu do snucia opowieści, co zawsze uważałem za jego wyjątkowy dar. Niestety historia siedmiolatka, który przez nieuwagę sprowadza potwory do naszego świata nie zasłużyła na miano pełnoprawnej powieści. Została przez autora rozciągnięta na siłę, przez co obok momentów lepszych jest sporo gorszych. Jak to zawsze u Gaimana bywa, świat rzeczywisty przeplata się tu z innymi wymiarami, z których przybywają kreatury raczej niepożądane, ale na szczęście na posterunku stają jeszcze potężniejsze istoty, które chronią starego porządku. Nic specjalnie nowego. Oczywistą oczywistością jest, że zanim zło zostanie pokonane, trochę nabroi, a głównemu bohaterowi przyjdzie zapłacić wysoką cenę za uratowanie świata. Wszystko to już znamy z dziesiątek podobnych, baśniowych opowieści, również z prozy samego Gaimana czy wspomnianego Kinga (np. warminty jako żywo przypominają langoliery tego ostatniego). Do tego obowiązkowo autor wplótł rozważania o samotności, szybkim dojrzewaniu dziecka wymuszonym przez okoliczności, przyjaźni, niezrozumieniu przez dorosłych. Trzeba wyraźnie podkreślić, że nie jest to książka przeznaczona dla dorosłego czytelnika, lecz dla młodzieży, może nawet dla dzieci. Być może z tego powodu odebrałem ją jako dość banalną, nazbyt uproszczoną i niewciągającą? Jako czytelnik dorosły i znający kilka innych, znacznie lepszych, powieści Neila Gaimana czuję się mocno rozczarowany.
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Beatrycze Nowicka [70%]
Po „Świat Dysku” nie sięgałam bardzo długo – najpierw zniechęciły mnie słyszane zewsząd pochlebne opinie. Wiem, że to się może wydać dziwne, ale czasem tak mam, że z poczucia przekory i niechęci do podążania za tłumem unikam pozycji powszechnie wychwalanych. Potem zaś odstraszały mnie rozmiary cyklu, rozrastającego się w znacznym tempie. W końcu ciekawość zwyciężyła. Miałam chyba zbyt wyśrubowane oczekiwania, gdyż „Straż! Straż!” nie zrobiła na mnie aż takiego wrażenia, jak się spodziewałam. W żadnym razie nie oznacza to, że powieść jest zła. Nie będę oryginalna, jeśli powiem, iż doceniam ostre spojrzenie angielskiego pisarza, który zdaje się nie żywić wielu złudzeń odnośnie ludzkości. Pratchett bezlitośnie obnaża wszelkie wady i słabości ludzkie – wychodzi mu to na tyle dobrze, że owszem, podczas lektury nieraz można się uśmiechnąć, ale wydźwięk zasadniczo bywa ponury. Za wyjątkiem zakończenia, gdy autor pozwolił sobie na nieco optymizmu. Doceniam zgrabnie nakreślone postaci, które budzą emocje, liczne zapadające w pamięć sceny (spotkania Świetlistego Bractwa, czajenie się z łukiem na smoka) oraz drwinę z konwencji. W stylu pisarza podoba mi się to, że jest dosyć zwięzły, ale zarazem trafny. Sądzę, że istnieje jeszcze jedno ważne źródło sukcesu książek ze Świata Dysku. Podobnie, jak to ma miejsce w przypadku „Pieśni lodu i ognia”, o powieściach Pratchetta dobrze się rozmawia. Łatwo przychodzi przerzucanie się cytatami, wspominanie szczególnie śmiesznych fragmentów czy wymienianie postaci, które się polubiło. Dzięki temu Świat Dysku naprawdę żyje w świadomości fanów.
Wyszukaj wMadBooks.pl
WASZ EKSTRAKT:
70,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Joanna Słupek [70%]
Po pełnej zagadek wyprawie do Strefy X przyszła pora na tajemnice z tej strony granicy. Z opisanej w „Unicestwieniu” ekspedycji powróciły trzy z czterech jej uczestniczek. Czwarta, której najwyraźniej się to nie udało, była jednocześnie dyrektorką Southern Reach, agencji zajmującej się badaniem Strefy. Jej miejsce zajmuje John Rodriguez, który jednak praktycznie przez całą książkę jest nazywany Kontrolerem. Nie ma on łatwego zadania – wicedyrektorka sabotuje jego przejęcie obowiązków zaginionej dyrektorki, zorientowanie się czym właściwie zajmuje się agencja jest równie owocne jak badania prowadzone w Strefie… Wystarczy powiedzieć, że najnormalniejszą (co nie znaczy że normalną…) osobą ze wszystkich, które Kontroler spotyka w Soutern Reach jest biolożka z ostatniej wyprawy nazywająca się Ptasim Duchem. „Ujarzmienie”, podobnie jak pierwszy tom, jest jedną z tych książek, w których atmosfera jest równie ważna jak fabuła, przez co każda próba streszczenia tej ostatniej musi wypaść blado (to coś jak próba streszczenia końcowej sekwencji „Odysei kosmicznej”), więc nawet nie będę próbować. Napiszę tylko że drugi tom „Southern Reach” nie rozczarowuje, a minimalnie niższa ocena wynika z osobistych preferencji – bardziej przemawia do mnie eksploracja Nieznanego niż walka z biurokracją, nawet jeśli jest ona równie obca co Strefa X.
koniec
30 września 2014
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Książka zamiast zemsty
Joanna Kapica-Curzytek

24 VIII 2017

Syn kolumbijskiego barona narkotykowego Juan Pablo Escobar napisał te wspomnienia nie dla „lansu”, ale ku przestrodze i po to, by odciąć się od przeszłości. „Mój ojciec Pablo Escobar” to szczególnego rodzaju obraz przestępczego świata widziany od wewnątrz oczami dziecka.

więcej »

Ten okrutny XX wiek: Armia została zgilotynowana
Miłosz Cybowski

23 VIII 2017

„Łańcuch śmierci” Pawła Wieczorkiewicza jest książką monumentalną, zarówno pod względem rozmiaru (ponad 1200 stron), jak i jakości wszechstronnych i wieloletnich badań naukowych. Wieczorkiewicz ze znawstwem tematu, rosyjskich archiwów oraz historii wielkiej czystki prowadzi czytelnika przez kolejne jej etapy, zwracając uwagę na absurdy pogromu dowódców Armii Czerwonej, którego jedynym celem było umocnienie władzy Stalina.

więcej »

W wirach historii
Marcin Mroziuk

22 VIII 2017

Wbrew tytułowi fabuła „Śmierci przewodnika rzecznego” nie ogranicza się do przedstawienia losów jednego bohatera, lecz jest dość nietypową sagą rodzinną, która pozwoliła Richardowi Flanaganowi przedstawić tutaj subiektywny i zarazem niezwykle poruszający obraz przeszłości i teraźniejszości Tasmanii.

więcej »

Polecamy

Czy można wyrosnąć z Tomka?

Wilmowski po latach:

Czy można wyrosnąć z Tomka?
— Wojciech Gołąbowski

Wyprawa ratunkowa jak wycieczka krajoznawcza
— Wojciech Gołąbowski

Dla czytelnika dorastającego z bohaterem
— Wojciech Gołąbowski

W nieznane, ale z kobietami
— Wojciech Gołąbowski

W klimatach szpiegowskich
— Wojciech Gołąbowski

Tajemniczo, ale i irytująco
— Wojciech Gołąbowski

Ło Indianerach
— Wojciech Gołąbowski

Mniej encyklopedii, więcej akcji
— Wojciech Gołąbowski

Początek średnio udany
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Inne recenzje

To nie staw, to ocean
— Magdalena Kubasiewicz

Z tego cyklu

Lipiec 2017
— Dominika Cirocka, Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Beatrycze Nowicka, Katarzyna Piekarz, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Czerwiec 2017
— Miłosz Cybowski, Dawid Kantor, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Maj 2017
— Miłosz Cybowski, Dawid Kantor, Joanna Kapica-Curzytek, Magdalena Kubasiewicz, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Katarzyna Piekarz

Kwiecień 2017
— Dominika Cirocka, Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch

Marzec 2017
— Dawid Kantor, Daniel Markiewicz, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Luty 2017
— Przemysław Ciura, Dawid Kantor, Joanna Kapica-Curzytek, Anna Nieznaj, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Styczeń 2017
— Miłosz Cybowski, Dawid Kantor, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Grudzień 2016
— Miłosz Cybowski, Joanna Kapica-Curzytek, Beatrycze Nowicka

Listopad 2016
— Miłosz Cybowski, Joanna Kapica-Curzytek, Beatrycze Nowicka, Konrad Wągrowski

Październik 2016
— Miłosz Cybowski, Joanna Kapica-Curzytek, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Joanna Słupek, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Tegoż twórcy

Bogowie też lubią iluzję
— Dominika Cirocka

Dymu dużo, ognia mniej
— Beatrycze Nowicka

Gruba szara książka
— Jarosław Loretz

Pożegnanie ze Światem Dysku
— Magdalena Kubasiewicz

Przeczytaj to jeszcze raz: Sztuczka z monetami
— Beatrycze Nowicka

Spirytualistyczno-obyczajowe SF
— Miłosz Cybowski

Śmierć Świata Dysku?
— Magdalena Kubasiewicz

Magia odchodzi
— Agnieszka Szady

Milion naszych światów
— Magdalena Kubasiewicz

Przeczytaj to jeszcze raz: Oni żyją?
— Agnieszka Szady

Tegoż autora

Ten okrutny XX wiek: Armia została zgilotynowana
— Miłosz Cybowski

Słuchaj i patrz: Świeży pomysł to skarb
— Beatrycze Nowicka

O dziewczynie, która chciała wiedzieć
— Beatrycze Nowicka

Moda na krzesanie, odcinki 403-492
— Beatrycze Nowicka

Słuchaj i patrz: Tam, gdzie jabłkom wyrastają włosy
— Beatrycze Nowicka

Percepcja jest rzeczywistością
— Beatrycze Nowicka

Ocalić
— Beatrycze Nowicka

Słuchaj i patrz: Samotność to taka straszna trwoga
— Beatrycze Nowicka

Powrót do Czerwonego Londynu
— Beatrycze Nowicka

Słuchaj i patrz: Ona ma siłę
— Beatrycze Nowicka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.