Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 19 sierpnia 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Trzeba pozostać tu, na Ziemi

Esensja.pl
Esensja.pl
„Sny o Jowiszu”, komediodramat o przeszłości i współczesności Indii, przynosi ze sobą między innymi ważne pytania o sytuację kobiet – nie tylko w tym kraju.

Anuradha Roy
‹Sny o Jowiszu›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSny o Jowiszu
Tytuł oryginalnySleeping on Jupiter
Data wydania15 lutego 2017
Autor
PrzekładJędrzej Polak
Wydawca Czwarta Strona
ISBN978-83-7976-600-0
Format316s. 135×205mm
Cena36,90
Gatunekobyczajowa
WWW
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj wMatras.pl
Kup wTaniaKsiążka.pl: 23,99 zł
Wyszukaj w
Zobacz w
Powieść była nominowana w 2015 roku do nagrody Bookera. Dostrzeżono głos autorki zwracającej uwagę na istotne kwestie społeczne. Kobiety, stanowiąc połowę społeczeństwa, nadal nie mają wszystkich praw. Obojętnie przechodzi się obok aktów przemocy, traktując je jako „część tradycji” lub wewnętrzne prywatne sprawy rodzinne.
Gouri, Latika i Vidyia, trzy przyjaciółki około siedemdziesiątki, wybierają się na wspólną wycieczkę do świątyni w Dżarmuli. Co za ekipa! Stale się gubią, ciągle dzieje się coś, co zakłóca ich plany. Ale to jest ich czas, by cieszyć się życiem. Rozgadane, zmagające się z dolegliwościami właściwymi dla swojego wieku, co autorka opisuje z dystansem i poczuciem humoru. Ale jak czytamy o Gouri, robi się smutniej.
Gdy są w drodze na miejsce, do ich przedziału w pociągu dosiada się młoda dziewczyna. Jakaś inna niż hinduskie młode kobiety. Wkrótce poznamy ją lepiej. Ma na imię Nomi i za sobą tragiczną historię życia. Teraz wybiera się do Dżarmuli, by rozliczyć się z przeszłością. Niemal nie do uwierzenia, że doświadczyła tak dramatycznych przeżyć. Poznajemy je stopniowo. Opisy autorki są oszczędne, ale zapadające głęboko w pamięć. I pozwalają sobie uświadomić: ile na świecie jest dziewcząt i kobiet doświadczających takich katuszy? Trudno te cierpienia wyrazić słowami. Nomi nie potrafi. Przez wiele lat nie umiała o nich mówić. Bliska jej osoba zupełnie nie rozumie, dlaczego jest taka wycofana, zamknięta w sobie.
Wspaniale opisana jest Dżarmula, świątynia, do której przybywa mnóstwo ludzi. Trudno uwierzyć, że to miejsce fikcyjne. Codzienny ruch, rozgardiasz, kolorowe tłumy. Imponujące zabytki i hinduska kultura. Wokół świątyni – osoby, które z niej „żyją”: przewodnik oraz właściciel stoiska z gorącą herbatą (najlepszą na upalne dni). I oni noszą w sobie smutne historie, od których cały czas uciekają. Niezłym pomysłem na narrację są zmienne nastroje i klimaty. Ciekawie wkomponowane szczegóły pozwalają poznać realia współczesnych Indii, wyzwalając od stereotypów.
Kluczowym problemem opisanym w powieści jest przemoc wobec dziewcząt i kobiet. Doznawana ze strony mężczyzn wpływowych, promieniejących świętością, obdarzanych szacunkiem i zaufaniem. Anuradha Roy odsłania tutaj pewien uniwersalny mechanizm, obecny, niestety, w kulturach na całym świecie. Tu, w Indiach, źródłem złego jest aśrama, jedna z wielu w tym kraju. Wyjście poza jej mury jest niemożliwe – nawet gdy fizycznie będzie się już daleko od tego miejsca. W Indiach notuje się szczególnie dużo aktów przemocy seksualnej. Od niedawna zaczęto o nich otwarcie mówić. Nabierają odwagi krzywdzone kobiety (jeśli tylko udaje się im przeżyć). Również autorka zdecydowała się zabrać na ten temat głos. Tylko tak można zacząć walczyć z tym zjawiskiem. W wielu przypadkach nie ma jednak woli walki, a zwyrodniali sprawcy przeważnie pozostają bezkarni.
Konstrukcja powieści z pewnością zawiedzie tych, którzy są przyzwyczajeni do tego, że na koniec „wszystko wskakuje na swoje miejsce” i się wyjaśnia. Tu nie rozwiązuje się prawie nic. Anuradha Roy proponuje nam finał niejednoznaczny i nader symboliczny. To oznacza, że niestety nie ma szczęśliwych zakończeń historii żadnego z bohaterów. Jeden z nich, zakochany bez wzajemności, snuje marzenia o Jowiszu, z którego widać szesnaście księżyców. Ale nikt nigdy na tę planetę nie dotrze. Trzeba pozostać tu, na Ziemi, na której jest, jak jest. Gorzko, smutno, ale czasem też zabawnie.
koniec
26 lutego 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Moda na krzesanie, odcinki 403-492
Beatrycze Nowicka

19 VIII 2017

„Krwawe zwierciadło” Brenta Weeksa to przykład tego, jak autorzy psują własne cykle. Choć, trzeba przyznać, jest to jednak pewna umiejętność – napisać niemal siedemsetstronicową powieść pozbawioną istotnych wydarzeń.

więcej »

Miejsce na Ziemi
Joanna Kapica-Curzytek

18 VIII 2017

„Więźniowie geografii” Tima Marshalla pokazują, że w światowej polityce ukształtowanie przestrzeni, cechy krajobrazu oraz surowce naturalne mają ogromną wagę i nie można ich lekceważyć. Czynniki te mogą być dla ludzi wielką szansą lub przekleństwem.

więcej »

Potęga barw
Katarzyna Piekarz

17 VIII 2017

Dobry pomysł na stworzenie systemu magii w powieści fantastycznej jest bardzo ważny, jednak nie powinien on pochłaniać całej uwagi autora. Brent Weeks w pierwszym tomie cyklu „Powiernik światła” prezentuje nam interesującą koncepcję używania mocy, jednak reszta pozostawia wiele do życzenia.

więcej »

Polecamy

Czy można wyrosnąć z Tomka?

Wilmowski po latach:

Czy można wyrosnąć z Tomka?
— Wojciech Gołąbowski

Wyprawa ratunkowa jak wycieczka krajoznawcza
— Wojciech Gołąbowski

Dla czytelnika dorastającego z bohaterem
— Wojciech Gołąbowski

W nieznane, ale z kobietami
— Wojciech Gołąbowski

W klimatach szpiegowskich
— Wojciech Gołąbowski

Tajemniczo, ale i irytująco
— Wojciech Gołąbowski

Ło Indianerach
— Wojciech Gołąbowski

Mniej encyklopedii, więcej akcji
— Wojciech Gołąbowski

Początek średnio udany
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż autora

Miejsce na Ziemi
— Joanna Kapica-Curzytek

Kolory etyki
— Joanna Kapica-Curzytek

Poznawać fizykę z miłością
— Joanna Kapica-Curzytek

Czas niedoskonały i niedokonany
— Joanna Kapica-Curzytek

Więcej niż sport
— Joanna Kapica-Curzytek

Niech żyją księgarnie!
— Joanna Kapica-Curzytek

Już w niedalekiej przyszłości…?
— Joanna Kapica-Curzytek

Uciekłam
— Joanna Kapica-Curzytek

„Mam w domu szafę bardzo starą…”
— Joanna Kapica-Curzytek

Życie może być piękne
— Joanna Kapica-Curzytek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.