Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 stycznia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Ania z Zielonego Wzgórza zmieniłaby zdanie

Esensja.pl
Esensja.pl
Książka „Przestrzenie Wszechświata” popularyzując dokonania geometrii, przynosi wyjaśnienia dotyczące istoty tej nauki oraz jej relacji z filozofią i fizyką. W ten sposób, jak ujmuje to autor, Wszechświat ulega naszej pasji rozumienia.

Michał Heller
‹Przestrzenie Wszechświata›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzestrzenie Wszechświata
Data wydania16 marca 2017
Autor
Wydawca Copernicus Center Press
ISBN978-83-7886-297-0
Format280s. 125×175mm; oprawa twarda
Cena44,90
Gatuneknon-fiction
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 36,97 zł
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj wMatras.pl
Wyszukaj w
Zobacz w
Geometria jest częścią matematyki (w czasach Platona reprezentowała nawet ją całą), co do tego nikt nie ma wątpliwości. Ale dziedzina ta na przestrzeni historii rozwinęła się tak bardzo, że jej współczesny obraz znacznie różni się od tego, co zapamiętaliśmy ze szkoły. Tę znaną nam, geometrię Euklidesową, można jeszcze uznać za „hybrydę” pomiędzy bytami matematycznymi a fizycznymi. Ale gdy w XIX wieku pojawiły się geometrie nieeuklidesowe (obrazowo mówiąc, to takie które m.in. posługują się krzywiznami), pojawiły się nowe pytania. Jedna przestrzeń, a wiele geometrii? Jeden Wszechświat, a wiele przestrzeni?
Głównym wątkiem książki Michała Hellera jest pojęcie przestrzeni jako koncepcji geometrycznej, fizycznej i filozoficznej. „Przestrzenie Wszechświata”, jak czytamy na czwartej stronie okładki, są swoistą kontynuacją książki „Bóg i geometria”. Ale zapoznanie się z poprzednim tomem wcale nie jest warunkiem, by przystąpić do lektury obecnego. Obie części o tyle łączą się ze sobą, że razem stanowią chronologiczny – i logiczny – ciąg najważniejszych wydarzeń składających się na rozwój geometrii od czasów starożytnych do współczesności. Podział na dwa tomy został dokonany w symbolicznym miejscu: pierwsza część kończy się na Newtonie, następna – rozpoczyna od prześledzenia dziedzictwa Newtona. To postać kluczowa dla nauki: Newtonowi zawdzięczamy solidne podstawy fizyki, zebrane w zagadnieniach mechaniki klasycznej. Od tej pory w historii nauki mówimy o nowożytnej fizyce.
Kolejne pokolenia naukowców kontynuowały naukowe dociekania, rozwijając geometrię: Leibniz i Euler zapoczątkowali fizykę czasoprzestrzeni i głęboki namysł nad powiązaniami geometrii (oraz fizyki) z filozofią. Kant rozwinął filozofię przestrzeni. Od Gaussa rozpoczyna się rozwój geometrii nieeuklidesowych, koncepcje te kontynuowali m.in. Łobaczewski (geometria hiperboliczna) oraz Riemann (geometria różniczkowa). Co więcej, Riemann widział w geometrii środek do odkrycia podstawowej zasady działania świata – stąd jego poszukiwania jej powiązań z fizyką. Clifford stworzył podwaliny tzw. geometrycznej algebry, które znalazły zastosowanie w fizyce czasoprzestrzeni. Stąd mamy już niedaleko do dokonań Einsteina i jego teorii względności, a także – do osiągnięć współczesnej kosmologii.
Wymieniłam oczywiście tylko niektóre postacie uczonych, o których jest mowa w „Przestrzeniach Wszechświata”. Zwraca uwagę świetny logiczny układ treści książki i nader przystępny (także dla zadeklarowanych humanistów) styl. Zachowana jest chronologia, autor zawsze wskazuje, co dany naukowiec zaczerpnął od poprzedników, jakie były jego inspiracje i na czym polega jego osobisty wkład w rozwój geometrii. Każda bez wyjątku osobistość nauki pokazana jest także od zwyczajnej, „ludzkiej” strony, bądź to poprzez ciekawą anegdotę z życia lub inne interesujące osiągnięcia. W niejednym przypadku liczyły się okoliczności zewnętrzne: podjęcie pracy w takim, a nie innym miejscu, osobisty dramat, spotkanie z kimś, kto zainspirował lub z kim przyszło się spierać. Michał Heller ani na chwilę nie zapomina, że historia nauki to historia tworzących ją ludzi.
Ten piękny poczet naukowców to nie tylko obraz ich indywidualnych dokonań na przestrzeni stuleci. Tworzą one ponadto bezcenny skarbiec ludzkiej wiedzy, kumulowanej od pokoleń. Ale, jak zaznacza autor, nie jest to tylko zwyczajne gromadzenie jej zasobów. Gdy tylko dodamy tu jakiś nowy element, natychmiast zmienia się zastana całość, nabiera ona nowego charakteru, odsłania nowe możliwości. Na tym polega potęga umysłu człowieka: zdolność czerpania z tego, co już odkryte – i kreatywne łączenie tego z nowymi, dostrzeganymi przez siebie horyzontami.
Wspaniale, że polska nauka doczekała się tak znakomitego jej popularyzatora, jakim jest Michał Heller: fizyk, kosmolog, filozof. Dzięki niemu nie musimy polegać jedynie na tłumaczeniach anglosaskich książek o podobnym charakterze. Autor stawia tu poprzeczkę raczej wysoko – lektura wymaga pewnego przygotowania, chociażby tylko przełamania ograniczeń swojej wyobraźni i uważnego wczytania się w przedstawione tu idee. Wysiłek wszakże się opłaci. Spotkanie z „Przestrzeniami Wszechświata” daje czytającemu mnóstwo satysfakcji. Również – okazję do uaktualnienia podstaw zapamiętanej ze szkoły geometrii. Być może podczas jej nauki nie zawsze dostrzegaliśmy jej sens i nie wiedzieliśmy, po co się jej uczymy (to, niestety, słaba strona dydaktyki wszystkich nauk ścisłych w szkole). Książka Michała Hellera uzupełnia nam ten brak, bo dzięki niej dostrzeżemy, jak elegancko (tak, to termin, którym posługują się naukowcy!) geometria wiąże się i z fizyką, i z filozofią, co wzbogaca naszą pasję rozumienia świata i pozwala docenić osiągnięcia współczesnej nauki.
Pamiętacie, jak bardzo Ania z Zielonego Wzgórza nie znosiła uczyć się geometrii? Jestem przekonana, że gdyby miała okazję przeczytać „Przestrzenie Wszechświata”, zmieniłaby zdanie.
koniec
4 kwietnia 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Discman, gimbaza i zmywak
Albert Walczak

17 I 2018

Anna Cieplak szturmem weszła na polską scenę literacką. Za swoją debiutancką powieść „Ma być czysto” otrzymała prestiżową Nagrodę Literacką im. Witolda Gombrowicza oraz Nagrodę Conrada. Czy „Lata powyżej zera” – najnowsza książka młodej autorki – spotkają się z równie dużym uznaniem?

więcej »

Mała Esensja: Kosmiczne przygody we wspólnym pokoju
Marcin Mroziuk

16 I 2018

Wbrew nasuwającym się skojarzeniom, „Ala Baba i dwóch rozbójników” nie jest wariacją na temat znanej baśni, lecz wciągającą opowieścią o blaskach i cieniach posiadania młodszego rodzeństwa. Joanna Wachowiak potrafiła zaś nie tylko przyciągnąć uwagę czytelników, ale również uświadomić dzieciom kilka ważnych spraw.

więcej »

Milczenie ryb
Agnieszka Hałas

15 I 2018

Zbiór „Legenda o samobójstwie” obejmuje sześć literackich wariacji na temat tej samej rodzinnej tragedii – i, jak carpaccio z tuńczyka, nie jest to danie, które każdemu przypadnie do gustu.

więcej »

Polecamy

Bohaterowie

Po trzy:

Bohaterowie
— Beatrycze Nowicka

Ludzie w książkach żyją
— Beatrycze Nowicka

Niedocenione
— Beatrycze Nowicka

Inne strony świata
— Beatrycze Nowicka

I jeszcze jeden tom…
— Beatrycze Nowicka

Transfuzje duszy
— Beatrycze Nowicka

Tropem jednorożca
— Beatrycze Nowicka

Inteligentne i inspirujące
— Beatrycze Nowicka

Za Stumilowym Lasem i Doliną Muminków
— Beatrycze Nowicka

Blask jasnych łun
— Beatrycze Nowicka

Zobacz też

Tegoż twórcy

Tak, ale po co to wszystko?
— Joanna Kapica-Curzytek

W poszukiwaniu „trzeciej kultury”
— Joanna Kapica-Curzytek

Syberia - Kosmos – Buckingham Palace
— Joanna Kapica-Curzytek

Kierunek życia
— Joanna Kapica-Curzytek

Zawód: uczony
— Joanna Korczyńska

Esensja czyta: Październik-listopad 2009
— Jędrzej Burszta, Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Michał Kubalski, Marcin T.P. Łuczyński, Joanna Słupek, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski, Krzysztof Wójcikiewicz

Nieprzemienność wszechświata
— Artur Długosz

Tegoż autora

Autorka w pułapce
— Joanna Kapica-Curzytek

Poznań jak stara kamienica
— Joanna Kapica-Curzytek

O formach życia okołoksiążkowego
— Joanna Kapica-Curzytek

Nie oglądać się za siebie
— Joanna Kapica-Curzytek

Jedyna w swoim rodzaju
— Joanna Kapica-Curzytek

Prywatne czyli polityczne
— Joanna Kapica-Curzytek

Morderstwa i medycyna
— Joanna Kapica-Curzytek

Umowa z wydawcą to umowa
— Joanna Kapica-Curzytek

Drzwi do krainy fantazji
— Joanna Kapica-Curzytek

Demokracja – demokracją, ale…
— Joanna Kapica-Curzytek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.