Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 24 kwietnia 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Ania z Zielonego Wzgórza zmieniłaby zdanie

Esensja.pl
Esensja.pl
Książka „Przestrzenie Wszechświata” popularyzując dokonania geometrii, przynosi wyjaśnienia dotyczące istoty tej nauki oraz jej relacji z filozofią i fizyką. W ten sposób, jak ujmuje to autor, Wszechświat ulega naszej pasji rozumienia.

Michał Heller
‹Przestrzenie Wszechświata›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzestrzenie Wszechświata
Data wydania16 marca 2017
Autor
Wydawca Copernicus Center Press
ISBN978-83-7886-297-0
Format280s. 125×175mm; oprawa twarda
Cena44,90
Gatuneknon-fiction
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj wMatras.pl
Kup wTaniaKsiążka.pl: 33,68 zł
Wyszukaj w
Zobacz w
Geometria jest częścią matematyki (w czasach Platona reprezentowała nawet ją całą), co do tego nikt nie ma wątpliwości. Ale dziedzina ta na przestrzeni historii rozwinęła się tak bardzo, że jej współczesny obraz znacznie różni się od tego, co zapamiętaliśmy ze szkoły. Tę znaną nam, geometrię Euklidesową, można jeszcze uznać za „hybrydę” pomiędzy bytami matematycznymi a fizycznymi. Ale gdy w XIX wieku pojawiły się geometrie nieeuklidesowe (obrazowo mówiąc, to takie które m.in. posługują się krzywiznami), pojawiły się nowe pytania. Jedna przestrzeń, a wiele geometrii? Jeden Wszechświat, a wiele przestrzeni?
Głównym wątkiem książki Michała Hellera jest pojęcie przestrzeni jako koncepcji geometrycznej, fizycznej i filozoficznej. „Przestrzenie Wszechświata”, jak czytamy na czwartej stronie okładki, są swoistą kontynuacją książki „Bóg i geometria”. Ale zapoznanie się z poprzednim tomem wcale nie jest warunkiem, by przystąpić do lektury obecnego. Obie części o tyle łączą się ze sobą, że razem stanowią chronologiczny – i logiczny – ciąg najważniejszych wydarzeń składających się na rozwój geometrii od czasów starożytnych do współczesności. Podział na dwa tomy został dokonany w symbolicznym miejscu: pierwsza część kończy się na Newtonie, następna – rozpoczyna od prześledzenia dziedzictwa Newtona. To postać kluczowa dla nauki: Newtonowi zawdzięczamy solidne podstawy fizyki, zebrane w zagadnieniach mechaniki klasycznej. Od tej pory w historii nauki mówimy o nowożytnej fizyce.
Kolejne pokolenia naukowców kontynuowały naukowe dociekania, rozwijając geometrię: Leibniz i Euler zapoczątkowali fizykę czasoprzestrzeni i głęboki namysł nad powiązaniami geometrii (oraz fizyki) z filozofią. Kant rozwinął filozofię przestrzeni. Od Gaussa rozpoczyna się rozwój geometrii nieeuklidesowych, koncepcje te kontynuowali m.in. Łobaczewski (geometria hiperboliczna) oraz Riemann (geometria różniczkowa). Co więcej, Riemann widział w geometrii środek do odkrycia podstawowej zasady działania świata – stąd jego poszukiwania jej powiązań z fizyką. Clifford stworzył podwaliny tzw. geometrycznej algebry, które znalazły zastosowanie w fizyce czasoprzestrzeni. Stąd mamy już niedaleko do dokonań Einsteina i jego teorii względności, a także – do osiągnięć współczesnej kosmologii.
Wymieniłam oczywiście tylko niektóre postacie uczonych, o których jest mowa w „Przestrzeniach Wszechświata”. Zwraca uwagę świetny logiczny układ treści książki i nader przystępny (także dla zadeklarowanych humanistów) styl. Zachowana jest chronologia, autor zawsze wskazuje, co dany naukowiec zaczerpnął od poprzedników, jakie były jego inspiracje i na czym polega jego osobisty wkład w rozwój geometrii. Każda bez wyjątku osobistość nauki pokazana jest także od zwyczajnej, „ludzkiej” strony, bądź to poprzez ciekawą anegdotę z życia lub inne interesujące osiągnięcia. W niejednym przypadku liczyły się okoliczności zewnętrzne: podjęcie pracy w takim, a nie innym miejscu, osobisty dramat, spotkanie z kimś, kto zainspirował lub z kim przyszło się spierać. Michał Heller ani na chwilę nie zapomina, że historia nauki to historia tworzących ją ludzi.
Ten piękny poczet naukowców to nie tylko obraz ich indywidualnych dokonań na przestrzeni stuleci. Tworzą one ponadto bezcenny skarbiec ludzkiej wiedzy, kumulowanej od pokoleń. Ale, jak zaznacza autor, nie jest to tylko zwyczajne gromadzenie jej zasobów. Gdy tylko dodamy tu jakiś nowy element, natychmiast zmienia się zastana całość, nabiera ona nowego charakteru, odsłania nowe możliwości. Na tym polega potęga umysłu człowieka: zdolność czerpania z tego, co już odkryte – i kreatywne łączenie tego z nowymi, dostrzeganymi przez siebie horyzontami.
Wspaniale, że polska nauka doczekała się tak znakomitego jej popularyzatora, jakim jest Michał Heller: fizyk, kosmolog, filozof. Dzięki niemu nie musimy polegać jedynie na tłumaczeniach anglosaskich książek o podobnym charakterze. Autor stawia tu poprzeczkę raczej wysoko – lektura wymaga pewnego przygotowania, chociażby tylko przełamania ograniczeń swojej wyobraźni i uważnego wczytania się w przedstawione tu idee. Wysiłek wszakże się opłaci. Spotkanie z „Przestrzeniami Wszechświata” daje czytającemu mnóstwo satysfakcji. Również – okazję do uaktualnienia podstaw zapamiętanej ze szkoły geometrii. Być może podczas jej nauki nie zawsze dostrzegaliśmy jej sens i nie wiedzieliśmy, po co się jej uczymy (to, niestety, słaba strona dydaktyki wszystkich nauk ścisłych w szkole). Książka Michała Hellera uzupełnia nam ten brak, bo dzięki niej dostrzeżemy, jak elegancko (tak, to termin, którym posługują się naukowcy!) geometria wiąże się i z fizyką, i z filozofią, co wzbogaca naszą pasję rozumienia świata i pozwala docenić osiągnięcia współczesnej nauki.
Pamiętacie, jak bardzo Ania z Zielonego Wzgórza nie znosiła uczyć się geometrii? Jestem przekonana, że gdyby miała okazję przeczytać „Przestrzenie Wszechświata”, zmieniłaby zdanie.
koniec
4 kwietnia 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Mała Esensja: Czasem trudno dojść do słowa
Marcin Mroziuk

24 IV 2017

Maja Hjertzell nie przedstawia w swej książce dzieciństwa jako okresu beztroskiego szczęścia, lecz z powagą podchodzi do problemów młodych bohaterów. Mimo to „Wiktorio, I love you” nie jest nawet w najmniejszym stopniu przygnębiającą lekturą, oferuje nam wciągającą i utrzymaną w pogodnym klimacie historię połączoną z mądrym przesłaniem.

więcej »

Fantastyka pod piracką banderą
Marcin Mroziuk

23 IV 2017

Przedstawione w „Zatopić »Niezatapialną«” perypetie pięknej piratki z pewnością powinny zainteresować czytelników lubiących przygodowy steampunk. Nie da się jednak ukryć, że Anna Hrycyszyn nie potrafiła w pełni wykorzystać potencjału tkwiącego w tej historii.

więcej »

Dozwolone do lat dwunastu
Beatrycze Nowicka

22 IV 2017

Osoby, którym „Zmierzch” wydawał się szczytem literackiej szmiry, powinny sięgnąć po „Zakazane życzenie” Jessiki Khoury, żeby się przekonać, że Stephenie Meyer wcale nie pisała tak źle.

więcej »

Polecamy

Czy można wyrosnąć z Tomka?

Wilmowski po latach:

Czy można wyrosnąć z Tomka?
— Wojciech Gołąbowski

Wyprawa ratunkowa jak wycieczka krajoznawcza
— Wojciech Gołąbowski

Dla czytelnika dorastającego z bohaterem
— Wojciech Gołąbowski

W nieznane, ale z kobietami
— Wojciech Gołąbowski

W klimatach szpiegowskich
— Wojciech Gołąbowski

Tajemniczo, ale i irytująco
— Wojciech Gołąbowski

Ło Indianerach
— Wojciech Gołąbowski

Mniej encyklopedii, więcej akcji
— Wojciech Gołąbowski

Początek średnio udany
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

W poszukiwaniu „trzeciej kultury”
— Joanna Kapica-Curzytek

Syberia - Kosmos – Buckingham Palace
— Joanna Kapica-Curzytek

Kierunek życia
— Joanna Kapica-Curzytek

Zawód: uczony
— Joanna Korczyńska

Esensja czyta: Październik-listopad 2009
— Jędrzej Burszta, Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Michał Kubalski, Marcin T.P. Łuczyński, Joanna Słupek, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski, Krzysztof Wójcikiewicz

Nieprzemienność wszechświata
— Artur Długosz

Tegoż autora

Odwrócić lustereczko
— Joanna Kapica-Curzytek

Nie ma żadnego związku
— Joanna Kapica-Curzytek

Życiorys, którego nie było
— Joanna Kapica-Curzytek

Być jak Robert Langdon
— Joanna Kapica-Curzytek

Przeszłość naszych sąsiadów
— Joanna Kapica-Curzytek

Brzmi znajomo?
— Joanna Kapica-Curzytek

Jazz wśród przyćmionych świateł
— Joanna Kapica-Curzytek

Sekrety łatwo płoną
— Joanna Kapica-Curzytek

Utkana z fragmentów
— Joanna Kapica-Curzytek

Reguły dzielenia
— Joanna Kapica-Curzytek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.