Na początku jest tylko trup i badanie przyczyn, dla których się pojawił. Okazuje się, że nie było to zwykłe pchnięcie nożem dla pełnej sakiewki – w rzecz całą wplątana jest polityka i… coś więcej. Muhhamar działał na zlecenie proroka, którego nieco uwierają kanony wiary panującej w Tel’Halik i chętnie by je poluźnił, zwalniając jednocześnie z ciężkiej służby wielu Duzzahów, kapłanów, których interpretacje świętej Księgi ważniejsze są od samej Księgi. Niestety, Zerakhim ma wkrótce odejść, a jego przeciwnicy zwierają szyki. Kashim w swoim śledztwie nadepnie im na odcisk… ale nie to będzie jego największym problemem. Otóż w swoich poszukiwaniach Muhhamar dotarł do świadectw, które podważają całą wiarę i społeczną strukturę Tel’Halik. Teraz, wskutek nadmiernej bystrości umysłu, ma do nich dostęp i nasz bohater.

Nie będę ukrywał, że dużą sympatią darzę książki, w których kryje się tajemnica, gdzie bohater musi powoli dogrzebywać się do skrzętnie zamiatanych pod dywan starodawnych sekretów. Gdzie każde przewrócenie strony może obalić cały świat, wywrócić całe społeczeństwa, które oparte są na nieprawdzie i fałszowaniu przeszłości. „Wygnaniec” ma w sobie taką zagadkę – pochodzenie krainy, w której mieszkają główni bohaterowie, i ich ludu. Tom jest to pierwszy, więc nie ma co liczyć na jej definitywne wyjaśnienie, jednak to, czego już się dowiadujemy, wystarcza, aby ponieść czytelnika przez trzysta z górą stron powieści.

Dwa już zatem widać wątki – motanie się w sieciach aktualnej polityki i odkrywanie dawno zapomnianych prawd. Oba osnute są dookoła przygód Kashima, który podróżuje, walczy, zakochuje się, zaprzyjaźnia, zabija, jest ranny i ogólnie robi wszystko to, co głównemu bohaterowi się przynależy. „Wygnaniec” to dobra, pasjonująca sensacja. I choć pod koniec autor nieco traci panowanie nad fabułą i decyduje się na dość dziwne rozwiązania, to ogólny obraz powieści jest jak najbardziej pozytywny – również dzięki bogatemu tłu, na jakim Krzysztof Piskorski zdecydował się malować.

Gdyby czytelnikowi tej recenzji imiona bohaterów zabrzmiały nieco z arabska, to ma on całkowitą rację. Autor opisuje w „Wygnańcu” przejście liberalnego, tolerancyjnego islamu poetów i kochanków, islamu kochającego wiedzę i szanującego drugiego człowieka w religię fanatyków gotowych okrutnie mordować w imię opracowanych przez siebie kanonów. Mimo sensacyjnego charakteru powieści, to zderzenie dwóch stron tej wiary, twarzy oglądanej dziś pod postacią brodaczy z Afganistanu oraz twarzy Avicenny i innych średniowiecznych arabskich mędrców, jest wyraziste i może czytelnikowi rzucić nieco światła na naszych bliźnich z Bliskiego Wschodu.

„Wygnaniec” to bardzo sprawnie, lekko napisana fantasy sensacyjna, literatura odgradzająca od nudy i pasjonująca zagadkami oraz obrazami różnych aspektów arabskiej kultury. Książka ciekawa i dla pasjonata dobrej akcji – i dla tropiciela kulturowych różnic.