Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 września 2017
w Esensji w Esensjopedii

Moda na krzesanie, odcinki 403-492

Esensja.pl
Esensja.pl
„Krwawe zwierciadło” Brenta Weeksa to przykład tego, jak autorzy psują własne cykle. Choć, trzeba przyznać, jest to jednak pewna umiejętność – napisać niemal siedemsetstronicową powieść pozbawioną istotnych wydarzeń.

Brent Weeks
‹Krwawe zwierciadło›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKrwawe zwierciadło
Tytuł oryginalnyThe Blood Mirror
Data wydania11 kwietnia 2017
Autor
PrzekładMałgorzata Strzelec
Wydawca MAG
CyklPowiernik światła
ISBN978-83-7480-736-4
Format784s.
Cena49,—
Gatunekfantastyka
WWW
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 42,47 zł
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj wMatras.pl
Kup wTaniaKsiążka.pl: 36,75 zł
Wyszukaj w
Zobacz w
Dla całej Chromerii nastały ciężkie czasy. Wojna domowa trwa, Książę Barw przejął niemal połowę ziem Siedmiu Satrapii i zgromadził potężne siły. Pryzmat stracił swoje szczególne umiejętności, pozwalające na utrzymywanie magicznej równowagi w świecie, w wyniku czego krainę zaczęły nawiedzać coraz częstsze katastrofy powodowane przez „zdziczałą” moc. Tymczasem artefakt niezbędny do powołania następcy Gavina zaginął. Bóstwa kolorów powróciły. Zakon skrytobójców ma swoje własne plany, nadal nieznane, ale zapewne odpowiednio mroczne. Do gry włączyły się demony. Chromeryjska mistrzyni szpiegów została zamordowana, podobnie kilka innych wysoko postawionych lub z innych powodów ważnych osób. Można by sądzić, że teraz już musi się zacząć dziać. Nic bardziej mylnego.
Już w recenzji poprzedniego tomu, „Okaleczonego oka”, pisałam, że właściwie niewiele było tam istotnych wydarzeń, zwłaszcza jak na taką objętość. Weeks zdołał jednak zainteresować czytelnika losami postaci i przemianami ich charakteru. W „Krwawym zwierciadle” autor nadal koncentruje się na poszczególnych bohaterach, tyle że zabrakło jakiejkolwiek gradacji napięcia, punktu kulminacyjnego chociaż w jednym z wątków, ważnych, decydujących scen, albo choćby jakichś szerszych wyjaśnień, które na tym etapie cyklu byłyby wskazane. Pod względem rozwlekłości część czwarta może się równać jedynie ze środkowymi tomami „Koła czasu”, choć dodam, że Robert Jordan przynajmniej odrobinę nadrabiał to barwnymi opisami świata i sylwetkami niektórych bohaterów.
Podsumujmy zatem, co dzieje się w wątkach kolejnych postaci (uwierzcie mi, wiele na tym nie stracicie). Karris została Bielą i stara się robić dobre wrażenie na poddanych oraz współpracować z Androssem Guile. Weeks głównie przytacza jej rozliczne rozmowy, nie mające jednak wiele do czynienia z działaniami wojennymi. Teia co jakiś czas spotyka się z przedstawicielami Zakonu i otrzymuje pomniejsze zadania (z jednym wyjątkiem, dotyczącym zabicia pewnej postaci trzeciego planu, co ma znaczenie dla globalnej polityki). Dziewczyna boi się, że ją zdemaskują, dręczą ją też wyrzuty sumienia z powodu rzeczy, jakie musi robić, by zdobyć zaufanie skrytobójców. Były Pryzmat, który praktycznie cały poprzedni tom spędził w niewoli, tkwi w więzieniu. A że z tego samego lochu ktoś inny usiłował się wydostać w części pierwszej, czytelnik dostaje podwójną powtórkę z rozrywki. To zresztą wydaje mi się wręcz wbrew regułom opowieści – o ile odbiorca mógł przez jedną (bardzo długą zresztą) książkę szczerze kibicować uwięzionemu bohaterowi, to wleczenie tego wątku w „Krwawym zwierciadle” budzi jedynie zniechęcenie. Gavin cierpi, miewa koszmary, wygłasza samooskarżenia, słyszy także głosy, które kwestionują jego wspomnienia dotyczące przeszłości.
Kip przypłynął do Krwawej Puszczy, gdzie organizuje partyzantkę. Weeks raczy czytelnika jedynie dwoma opisami potyczek i jednym bitwy, wszystkie zresztą wypadają słabo. Co zatem stanowi treść rozdziałów? Głównie rozmowy z kolegami okraszone przerzucaniem się nader niskich lotów dowcipami i ripostami, wysłuchiwanie opowieści na temat mieszkańców puszczy oraz wątek skonsumowania małżeństwa, jakie chłopak zawarł pod koniec tomu trzeciego. Okazuje się bowiem, że jego młoda, piękna, bogata i życzliwa mu żona – teraz uwaga, bo to jest przecież temat, którego spodziewa się każdy czytelnik wielotomowego cyklu fantasy o złych siłach zagrażających obecnemu porządkowi, wybrańcu przeznaczenia i potężnej magii – cierpi na skurcze pochwy, które uniemożliwiają penetrację. W notce od autora Weeks wyjaśnia, że przypadłość ta dotknęła osoby mu znajome i on poczuwał się do krzewienia społecznej świadomości na temat problemu. O poczynaniach Księcia Barw wspomniano w powieści dwukrotnie, za każdym razem nader lakonicznie. Zawarto rozejm, więc poza Krwawą Dżunglą wszystkie działania wojenne praktycznie ustały. Magiczna burza pojawiła się jedna, jakby zachwianie równowagi w świecie wzięło sobie urlop. Światłowładcy Spektrum z wyjątkiem Androssa zniknęli ze sceny. O planach Zakonu wciąż wiadomo zbyt mało, tak samo o rozgrywkach istot z innych światów. Natomiast sceny łóżkowe Kipa i Tisis oraz dialogi, gdzie omawiają swój problem zajmują wiele stron, a tom kończy się rozdziałem, w którym nareszcie udaje im się odbyć stosunek. Jest to jedyna kulminacja i domknięcie wątku, jakie uświadczymy w tej części cyklu.
Gdybyż jeszcze kreacja postaci autorowi się udała. Jednak już wcześniej zachowywały się one dziwnie i o ile podczas lektury tomu poprzedniego myślałam, że idzie ku lepszemu, tak tutaj odniosłam wrażenie niespójności. Rozumiem, że Kip wydoroślał, ale co innego nauczyć się walki i zyskać przyjaciół, a co innego nagle stać się świetnym strategiem, taktykiem i politykiem. Karris, wcześniej bardzo wybuchowa, teraz wykazuje żelazne opanowanie. W przypadku Gavina w poprzednim tomie wydawało się, że autor chce tę postać doświadczyć, ale tak, by pokazać, że mimo to zachowa ona wolę i determinację, w „Krwawym zwierciadle” natomiast zdecydował się go złamać.
Styl Weeksa również nie pomaga. Moja wiara, iż autor się wyrobi, okazała się nieuzasadniona, sądząc z natężenia grafomanii zaprezentowanej w „Krwawym zwierciadle”. Oto przykłady wizji, snów i przemyśleń dręczących byłego Pryzmata: „I płonąc, wszystkie grzechy światła [literówka przepisana z książki] wpadły do oka Gavina i je podpaliły (….) wrzeszczał przez niezliczone wieki, aż zdarł gardło, aż zaschło mu w ustach, aż pustynie zasypały jałowym piaskiem śnieg, a jego próby krzyku osłabły, skóra stwardniała i popękała, a płonący odłamek, na który go nadziano, przyszpilający go do świata, ochłodniał (…) i się skrystalizował”, „topił się jak człowiek-świeca w ofierze całopalnej, wosk płynął z każdej jego kończyny, był o krok od buchnięcia ogniem (…) Przez przezroczyste ciało ręki przechodziły żyły ciernistej czerni, trzepoczące gniewnie, odkryte i cierpiące w świetle, wrzeszczące bezgłośnie, wijące się w poszukiwaniu odrobiny ulgi (…) Rozerwał tunikę i zobaczył otoczone, zduszone w klatce cierni własne czarne serce. Nie, nie czarne. Było szare, chore. Pulsowało obmierźle”, „Gavin rozerwał swoje serce, a ono w odpowiedzi rozrywało jego. Palce raniły się o ciernie, krwawiły. Krew płynęła niepohamowanymi szarymi strugami i padała na jasny biały marmur”, „Jestem tylko kostiumem ze skóry. Pustym człowiekiem. Jestem przebraniem włożonym na nicość. (….) Skąpany światłem pozostaję czarnym Pryzmatem, niczego nie odbijam, spluwam tylko cząstki siebie na te cele. Jestem niewidzialnym mną.” I tak dalej, rozdział za rozdziałem.
Oczywiście równie kwieciste przykłady można znaleźć i we fragmentach poświęconych innym bohaterom: „wstyd, rozczarowanie i jej brat, wszystko połączone razem jak zimujące węże splątane w kłębowisko pełzającego ciepła”, „to były złote mgnienia czystej, pozbawionej myślenia przyjemności przeszywane żelaznymi strzałami rozpaczy”, „każda społeczność to mewa szybująca nad morzem mściwości, ochoczo szukająca ścierwa”1). Tak natomiast Weeks przedstawia las: „wieczorny chłód sięgał z poszycia i przytrzymywał go, kładł rękę na jego bijącym sercu (…) Ostatnia kropla deszczu przycisnęła palec do jego ust. Ziemia, która stała się gibka pod wpływem pieszczoty deszczu, odsunęła swoje liściaste okrycia jak przywołująca kochanka i zapach ich miłości (?) wypełnił dom nieba”. Czytając takie fragmenty, człowiek zaczyna się cieszyć, że w „Krwawym zwierciadle” jest niewiele opisów miejsc. O dialogach już nadmiernie rozpisywać się nie będę poza tym, że bywają bardzo wysilone. Korekta i redakcja nie były zbyt staranne.
Sądząc z podziękowań na końcu książki, Brent Weeks czuje się pewny swojej pozycji. Szkoda, że najwyraźniej uznał, że zgromadzenie sporej liczby fanów oznacza, iż może im zaoferować tak nudną i pod wieloma względami nieudaną powieść, będącą jednym wielkim odwleczeniem finału. Po lekturze „Okaleczonego oka” byłam dobrej myśli, jednak teraz obawiam się, czy tom ostatni (o ile to faktycznie będzie ostatni), nie okaże się porażką.
koniec
19 sierpnia 2017
1) Podobno fani cyklu tatuują sobie wybrane cytaty. Rzekłabym, że to przykre.
dodajdo

Komentarze

19 VIII 2017   23:54:24

Dzięki za recke, to nie brzmi zachęcająco do lektury. Lubiłem Czarny Pryzmat i w sumie to tylko tą pierwsza cześć czytałem, i teraz zastanawiam się czy mam kontynuować i czytać następne.

20 VIII 2017   00:44:39

Jeśli o mnie chodzi, tom drugi wydał mi się jakościowo zbliżony do pierwszego, trzeci lepszy, czwarty - jak widać z oceny.

Cóż, można zaczekać i zobaczyć, czy faktycznie całość zamknie się w pięciu tomach i jakie będą opinie o ostatnim. Bo Weeks bardzo wiele rzeczy wciąż pozostawił niewyjaśnionymi - więc od tego, czy i jak je wyjaśni na końcu będzie wiele zależeć. A także od tego, czy finał okaże się wart brnięcia przez tysiące stron, czy znów konfrontacja z rebelią i Zakonem zostanie zepchnięta na tyły, a na pierwszym planie będą rodzinne spory i rozterki bohaterów.

21 VIII 2017   04:14:34

Miejmy nadzieję, że nie pójdzie śladami twórców "Shannary" i "Miecza Prawdy"- następny tom mimochodem rozwiązujący cały konflikt w jednym rozdziale, pozostałe tysiąc stron to wstępniak do następnej pentalogii.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

O prawdzie nieskażonej ludzkimi wątpliwościami
Joanna Kapica-Curzytek

18 IX 2017

Pełna harmonii i elegancji „Agonia dźwięków” niesie ze sobą piękne, humanistyczne przesłanie.

więcej »

Mała Esensja: Łamigłówki i sekrety
Marcin Mroziuk

15 IX 2017

Dla młodych czytelników, którzy gustują w sensacyjnych historiach, „William Wenton. Instytut szyfrów” jest z pewnością pozycją godną uwagi. W pierwszym tomie cyklu autorstwa Bobbiego Peersa znajdą oni bowiem trzymającą w napięciu, pełną niezwykłych wydarzeń opowieść, w której główna rola przypadła ich rówieśnikowi, a akcja toczy się naprawdę wartko.

więcej »

Karuzela
Joanna Kapica-Curzytek

14 IX 2017

W „O matko!” znajdziemy podszyty groteską portret niełatwych rodzinnych relacji połączony z głęboką psychologiczną wiwisekcją. Efekt jest znakomity: proza Palomasa jest wyrazista i niesztampowa.

więcej »

Polecamy

Czy można wyrosnąć z Tomka?

Wilmowski po latach:

Czy można wyrosnąć z Tomka?
— Wojciech Gołąbowski

Wyprawa ratunkowa jak wycieczka krajoznawcza
— Wojciech Gołąbowski

Dla czytelnika dorastającego z bohaterem
— Wojciech Gołąbowski

W nieznane, ale z kobietami
— Wojciech Gołąbowski

W klimatach szpiegowskich
— Wojciech Gołąbowski

Tajemniczo, ale i irytująco
— Wojciech Gołąbowski

Ło Indianerach
— Wojciech Gołąbowski

Mniej encyklopedii, więcej akcji
— Wojciech Gołąbowski

Początek średnio udany
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Potęga barw
— Katarzyna Piekarz

Z nadzieją patrząc w przyszłość
— Beatrycze Nowicka

A teraz poderżnij gardło za tatusia…
— Beatrycze Nowicka

Było kolorowo?
— Beatrycze Nowicka

Kolorowy Czarny Pryzmat
— Anna Kańtoch

Ziejący czosnkiem zabójca i jego padawan
— Miłosz Cybowski

Tegoż autora

O dziewczynie, która chciała wiedzieć
— Beatrycze Nowicka

Percepcja jest rzeczywistością
— Beatrycze Nowicka

Ocalić
— Beatrycze Nowicka

Powrót do Czerwonego Londynu
— Beatrycze Nowicka

Wehikuł czasu
— Beatrycze Nowicka

Świat zabawek mechanicznych
— Beatrycze Nowicka

Szpieg z krainy zabójców bogów
— Beatrycze Nowicka

Wideoklip albo Lilo, której nie było
— Beatrycze Nowicka

Prześwietleni
— Beatrycze Nowicka

Jak wypreparować smoka
— Beatrycze Nowicka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.