Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 listopada 2017
w Esensji w Esensjopedii

Ciemny książę i drużyna bohaterów

Esensja.pl
Esensja.pl
„Ciężko być najmłodszym” to książka, którą trzeba czytać z przymrużeniem oka. Bywa nielogiczna, niektóre rozwiązania wołają o pomstę do nieba, a większość wydarzeń łatwo da się przewidzieć. Wielbiciele lektur bardziej ambitnych, szukający skomplikowanych intryg i nagłych zwrotów akcji, powinni trzymać się od niej z daleka. Ci, którzy chcą po prostu zabawnej, sympatycznej powieści, w której autorzy bawią się najbardziej znanymi schematami fantasy, raczej nie będą narzekać.

Ksenia Basztowa, Wiktoria Iwanowa
‹Ciężko być najmłodszym›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCiężko być najmłodszym
Tytuł oryginalnyТяжело быть младшим…
Data wydania4 października 2017
Autorzy
Wydawca Papierowy Księżyc
CyklKsiążę Ciemności
ISBN978-83-65568-35-9
Format500s. 145×205mm
Cena42,90
Gatunekfantastyka
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 34,47 zł
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj wMatras.pl
Wyszukaj w
Zobacz w
Diran – najmłodsze dziecko Władcy Ciemności – uznaje, że pora się usamodzielnić. A ponieważ nie może opuścić zamku sam, do towarzystwa zabiera sobie drużynę Jasnych uwięzionych w lochach. Drużynę najbardziej typową z możliwych: w jej skład wchodzą wojownik, jego żona wojowniczka, kapłanka, krasnolud, elfka i złodziejaszek. Cała grupka dąży, rzecz jasna, do obalenia Władcy. W tym celu muszą dostarczyć do pewnej świątyni cenny artefakt. Diran, który wie, że artefakt Ciemnych nie przyda się do obalania jego ojca, beztrosko zgadza się im pomóc – byleby wyrwać się z domu. Cała kompania wyrusza więc w podróż, podczas której przeżywają wiele przygód.
Podczas lektury najlepiej wyłączyć myślenie. Jeśli bowiem spróbujemy zastanawiać się, jaki sens mają kolejne wydarzenia, dojdziemy do smutnego wniosku, że tego sensu po prostu nie ma. Na przykład kilkuosobowa drużyna, która chce obalać Władcę Ciemności, mająca do dyspozycji magię, miecze, łuki i nadnaturalną siłę, co rusz popada w niewolę. Przez większą część książki główny bohater nic, tylko musi ratować swoich towarzyszy, którzy dali się pojmać – a to łowcom niewolników, a to goblinom, a to sekcie czcicieli chaosu, a to znów łowcom niewolników. Ewentualnie wleźli do jakiegoś grobowca pełnego potworów. Momentami wydaje się, że nasza dzielna kompania nie potrafi nie tylko walczyć, ale też i myśleć – a przecież nie są przedstawieni karykaturalnie i autorki wyposażyły bohaterów w różne (w teorii) przydatne umiejętności. Bohaterowie nie powinni więc wciąż zachowywać się jak zagubione dzieci we mgle. Za nic nie mogłam też zrozumieć, czemu oni w ogóle tak bardzo chcą Władcę Ciemności obalać, skoro ani na ich kraj nie nastaje, ani nie dręczy swojego – wręcz przeciwnie. W zarządzanych przez niego krainach panuje równouprawnienie, miasta same czekają, żeby oddać mu hołd lenny, niewolnictwo jest surowo zakazane, a gdy Jasnych zaatakowały hordy orków, to Władca Ciemności uratował wszystkim tyłki. Ale jest Władcą Ciemności, więc jest zły. Koniecznie trzeba go zabić. Gdyby jeszcze postacie zostały przedstawione jako idioci, dałoby się to zrozumieć, tymczasem to tak nie wygląda. W dodatku o ile przynajmniej jedna miała przykre przejścia z Ciemnymi, o tyle inną, jeśli dobrze rozumiem, to armie Ciemnych wybawiły od niewoli… Równie przesadzone są także ogromne możliwości, jakimi dysponuje Diran: moc chłopaka zdaje się niemal nie mieć granic. Och, no dobrze, poza jedną, za którą czeka potencjalnie szaleństwo. Nieraz też rozwiązanie sytuacji spada dosłownie z nieba. Ot na przykład czystym przypadkiem w ich ręce dostaje się pergamin, który wyjaśnia, w jaki sposób uratować życie Władcy w określonym wypadku. (Nie będzie chyba spojlerem, jeśli zdradzę, że oczywiście później trzeba go ratować właśnie w takim wypadku?)
O dziwo, mimo tych wszystkich niedoskonałości, książkę czytało mi się bardzo miło. Gdy już przywykłam do lekko specyficznego stylu i przestałam doszukiwać się logiki, bawiłam się przy lekturze całkiem nieźle. Powieść wciągnęła mnie do tego stopnia, że przeczytałam ją w jedną noc. Jest bardzo lekka, zabawna, a wszystkie schematy zostały użyte z premedytacją (i czasem są wręcz wprost wyśmiewane, bohater nieustannie na przykład prycha na stereotypową drużynę Jasnych albo na nadmiernie długie tytuły rodziny królewskiej). Chociaż część sześcioosobowej grupy bohaterów poznajemy raczej słabo (ustawicznie na przykład zapominałam, że należy do niej krasnolud) tak Dirana i całą jego mroczną rodzinkę bardzo łatwo polubić. Niektóre pomysły to małe perełki, są też fragmenty, przy których uśmiech sam ciśnie się na usta, chociaż do stylu musiałam przywyknąć (być może taka, a nie inna narracja wynikała z faktu, że wydarzenia obserwujemy oczami nastolatka), to niektóre przemyślenia Dirana szybko zaczęły mi się podobać. Lekkość, humor i główny bohater ratują „Ciężko być najmłodszym” – dzięki nim to, co mogłoby przypominać zapis marnej sesji RPG, podczas której Mistrz Gry zrzuca na postacie wszelkie możliwe katastrofy, a sami gracze nie zastanawiają się nad posunięciami, staje się przyjemną lekturą. Godną polecenia tym, którzy oczekują chwili prostej rozrywki.
koniec
8 listopada 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Kij w mrowisko
Joanna Kapica-Curzytek

19 XI 2017

Dla nie-ekspertów lektura „Mody, wiary i fantazji” będzie sporym wyzwaniem, natomiast czytelnicy zorientowani w poruszanej tu problematyce dostaną szeroki zarys najważniejszych osiągnięć współczesnej fizyki, przedstawiony z dużą dozą krytycyzmu.

więcej »

Mała Esensja: Więcej czarów
Marcin Mroziuk

18 XI 2017

Łatwo się domyślić na podstawie tytułu, że „Zula w szkole czarownic” będzie dla młodych czytelników okazją do obserwowania, jak główna bohaterka poszerza zakres swoich magicznych umiejętności. Najważniejsze jest jednak, że nowa powieść Nataszy Sochy jest lekko napisana i skrzy się humorem.

więcej »

Ciemni coś ci jaśni
Beatrycze Nowicka

17 XI 2017

„Ciężko być najmłodszym”, czyli pierwszy tom trylogii „Książę ciemności” to pozycja przede wszystkim dla naprawdę zagorzałych wielbicieli humorystycznej fantasy ze wschodu.

więcej »

Polecamy

Tropem jednorożca

Po trzy:

Tropem jednorożca
— Beatrycze Nowicka

Inteligentne i inspirujące
— Beatrycze Nowicka

Za Stumilowym Lasem i Doliną Muminków
— Beatrycze Nowicka

Blask jasnych łun
— Beatrycze Nowicka

Dla niefantastów lubiących wyzwania
— Beatrycze Nowicka

Fantastyczne antologie
— Beatrycze Nowicka

Nie tylko wiedźmin
— Beatrycze Nowicka

Zobacz też

Inne recenzje

Ciemni coś ci jaśni
— Beatrycze Nowicka

Tegoż autora

Krucze opowieści
— Magdalena Kubasiewicz

Witaj w ciemnym mieście Grimm
— Magdalena Kubasiewicz

Krąg zemsty ma swój koniec
— Magdalena Kubasiewicz

Trupy i pani Przecinek
— Magdalena Kubasiewicz

Czarownica wraca
— Magdalena Kubasiewicz

Są światy inne niż ten
— Magdalena Kubasiewicz

Królowa dwóch królestw
— Magdalena Kubasiewicz

O jednym takim, który rozbił Księżyc
— Magdalena Kubasiewicz

Banda dzieciaków i misja niemożliwa
— Magdalena Kubasiewicz

Dla fanów żużla
— Magdalena Kubasiewicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.