Znanemu mi z nazwiska (i nie tylko) recenzentowi Esensji poprzedni tom otwierającego Cykl Barokowy „Żywego Srebra” aż tak bardzo do gustu nie przypadł, co zresztą wyłożył w swym tekście. Otóż mnie przypadł, a po lekturze tomu drugiego zdaje się, że rozumiem w czym leżał główny problem. Oto bohater księgi pierwszej, niejaki Daniel Waterhouse, jest nikim innym jak klasycznym nerdem. Patrząc na świat z jego perspektywy, otrzymuje się właśnie taki zimny opis, w którym epokowe wydarzenia i wielcy naukowcy każą się odsunąć w cień ewentualnej osobowości Waterhouse’a – zupełnie nieważnej wobec tego, co jest dlań naprawdę istotne – i co za tym idzie, opisane z upierdliwą, aptekarską dokładnością. W księdze drugiej ów nerd zostaje przez autora porzucony, a na scenę wkracza bohater romantyczny – co owocuje rewoltą. Nadal malując intrygujący, bogaty w szczegóły obraz epoki, autor czyni to z większą werwą, a nowi aktorzy silniej niż sztywny Daniel przyciągają uwagę i budują więź z czytelnikiem. Choć to tylko kolejny kawałek podzielonej przez wydawcę powieści, zdaje się być zupełnie inna książką, którą w dodatku można czytać jako samodzielne dzieło.