Krzysztof Piskorski nie zbacza ze szlaku, który wytyczył „Wygnańcem”. Podobnie jak poprzednim razem, do ręki dostajemy kawał porządnej powieści, z którą mile można spędzić czas, śledząc losy bohaterów. Kashim al’Shannagg, wydostawszy się ze swej pustynnej ojczyzny, przemierza zielone kraje, których istnienia nie przewiduje jego religia, i regularnie dostaje do rąk wciąż nowe dowody na to, że jego lud żyje od wieków w kłamstwie. Autor powoli odsłania przed czytelnikiem kulisy gry, w której bohaterowie są tak naprawdę tylko figurami, choć istotnymi.

Piskorski nie bawi się w wyrafinowaną stylistykę i przepastne głębie. „Najemnik” oparty jest na prostych środkach, bohaterowie naszkicowani są grubą kreską, czytelnik nawet przez moment nie wątpi, kto jest po słusznej stronie (z jednym może wyjątkiem). Równie wyraziste są wydarzenia: wiadomo, co się stało, dlaczego, i co mniej więcej z tego wyniknie. Oparcie na sprawdzonych schematach powieści przygodowych jest wielką zaletą tej książki. Szczególną uwagę należy zwrócić na to, jak płynne są przejścia między wątkami – rytm narracji pozostaje niezaburzony.

Wygnanie Kashima daje autorowi okazję do zderzenia mentalności człowieka wychowanego w kulturze islamu ze światem Zachodu. Jednak osadzenie „Najemnika” w średniowiecznym sztafażu odbiera temu konfliktowi aktualność – zarówno ojczyste ziemie Kashima, jak i krainy do których podróżuje, są obrazami światów dawno umarłych i nie ma co tu szukać analogii do dnia dzisiejszego.

„Najemnik” to dobra, pasjonująca powieść akcji. Idealna książka dla miłośników przygody i czytelników lubujących się w odczytywaniu ukrytych tajemnic w wykreowanych na papierze światach.