Žamboch zamyślił sobie stworzyć maksymalnie odrażającą postać, od której każdego przyzwoitego człowieka powinno odrzucać na dwieście kroków, i bez litości uczynił ją narratorem. Patrzymy więc na wydarzenia oczami (najpewniej zaropiałymi) niekształtnego (od ćwiczeń i ran), szpetnego (od urodzenia i ran), ponurego (od ran na duszy), zapijaczonego (od najtańszej żytniówki) i brudnego (o higienę dba oblewając się sporadycznie wiadrem zimnej wody) potwora w ludzkiej skórze, który gdyby każdego trupa na swoim sumieniu zaznaczał szczerbą na drzewcu włóczni, byłby ją poszatkował na wiórki długo przed rozpoczęciem powieści. A i na samych kartach „Bez litości” jednej włóczni pewnie by mu nie starczyło.

Jednak okrucieństwo, czy raczej bezwzględność Bakly’ego, nie jest pod piórem Žambocha jeno pustą zabawą, w której prostackiej uciechy dostarczają rozpruwane brzuchy i odrąbywane ręce. W miarę rozwoju akcji autor zaczyna odsłaniać powody, dla których bohater wybrał profesję najemnika. I są to powody niebagatelne, poruszające i mocno osadzone w mechanizmach świata powieści.

Od samego początku czujemy, że Bakly kryje jakiś sekret, że nie zabija dla przyjemności, że w istocie to swój chłop z kościami, tylko że okrutne życie… I tu chyba Žambochowi trochę omsknęło się pióro. Kiedy w końcu okazuje się, co pcha osiłka do splamionych krwią dukatów, kiedy zaczynają mu wracać ludzkie uczucia, możemy tylko pokiwać głową: czegoś podobnego spodziewaliśmy się od pierwszego rozdziału. Choć niewykluczone, że ta od początku podświadomie wyczuwalna w Baklym iskierka człowieczeństwa to celowy zabieg autora.

Žamboch nie daje czytelnikowi czasu do namysłu. Na przeszkodzie próbom przejrzenia intrygi stoi akcja, wartka i wciągająca. Przy odpowiednim przygotowaniu logistycznym (jadło i napitek pod ręką, wychodek o krok) książkę można przeczytać w jeden dzień. I nie będzie to dzień zmarnowany. Z pasją śledzimy rozwój wydarzeń, w których zemsta miesza się z polityką, magia z gospodarką a uczucia z buchalterią.

W powieści Žambocha próżno szukać elfów i innych nie-ludzkich ras, magia dopiero podnosi głowę, światem rządzi nie oderwany od rzeczywistości nadęty król, a oświecony (zwłaszcza w zawiłościach ekonomii) monarcha. Tymi złymi u Žambocha nie są obce istoty, przeciw którym szlachetni wojownicy na białych koniach ostrzą swoje dwuręczne miecze, lecz ludzie – okrutni, mściwi, pazerni, samolubni, bezwzględni, wyliczać można bez końca. Autor kilkakrotnie serwuje nam drobiazgowe opisy porannych ćwiczeń bohatera. Brutalne walki relacjonuje bez zbędnej ceremonialności. Realizm tej powieści jest uderzający.

Gdybym miał znaleźć w tej znakomitej książce jakąś słabość, wskazałbym nieco przyciężkawy momentami (ale tylko momentami) styl i jakby zbyt szybko kończone niektóre sceny. Z kolei fragmenty ilustracji, zdobiące początki rozdziałów, niekiedy zdradzają, o czym będziemy czytać. Ale to drobiazgi, bez znaczącego wpływu na odbiór całości.

Bakly przez całą powieść ewoluuje, a może raczej zrywa z siebie skorupę, jaką nałożył w obronie przed życiem. Ewolucja ta, mimo licznych zawirowań, zmierza nieubłaganie ku zakończeniu, o którym nie mogę nic napisać, ale które musi spodobać się tym czytelnikom, którzy docenią w powieści Žambocha jej realizm i oryginalność.