Przewrotnym znajduję tytuł – przyzwyczajenia z typowej fantasy budzą skojarzenia z kimś przeznaczonym do Wykonania Wielkiego Dzieła (odnalezienia magicznego durszlaka itd.), tu natomiast chodzi o przeznaczenie wiążące ze sobą los dwóch istot. I jest to jeden z najciekawszych tropów powieści: przeznaczenie jest jednym z podstawowych tematów literackich, stawia mu się czoło ucieka przed nim itd. A w „Przeznaczonej” zostało sprowadzone do codziennego borykania się z nim – i to nie na zasadzie „jestem Harry Potter i muszę żyć z blizną na czole i cieniem Voldemorta za plecami”. Otóż Collinowi przeznaczona jest Tin – wychowana przez ludzi wilkołaczyca, co czują od pierwszego spotkania. Dziewczyna wyrywa go z otępienia, są połączeni jakąś magiczną mocą i głęboką miłością, ale… nie pasują do siebie. Dziki Amerykanin, dla którego szczytem wyrafinowanej rozrywki jest brykanie po lesie, i całkiem uczłowieczona Europejka – muszą zrozumieć się nawzajem i znaleźć wspólny język.

Odniosłem wrażenie, że akcja (poza emocjonującą końcówką) biegnie wolniej niż w pierwszym tomie: ciężar narracji został przeniesiony na interakcje między postaciami i rozmyślania bohaterów, co bierze się z tego, że nie jest to typowa fantasy przygodowa: ważniejsze jest na ten przykład zbudowanie atmosfery paranoi wokół podwójnie wyalienowanego bohatera. W świecie spisków i tajemnic nic nie jest takim, jakim wydawało się w pierwszej chwili. Albo w pierwszym tomie.

Takie drugie tomy trylogii są jak przystawka podana po zupie. Zaspokajają na chwilę rozbudzony apetyt, ale zostawiają czytelnika głodnego głównego dania. Zatem czekam niecierpliwie.