Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 stycznia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Esensja czyta: Styczeń-luty 2009

Esensja.pl
Esensja.pl
[1] 2 »
Trzecia edycja. Pięcioro recenzentów. Piętnaście książek. Zapraszamy do kolejnego przeglądu krótkich recenzji świeżo przeczytanych przez redakcję „Esensji” książek.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
‹501 reżyserów filmowych›
Konrad Wągrowski [60%]
Wiele osób śmieje się z takich wydawnictw, wychodząc z założenia, że jak pisze się o 500 twórcach/filmach/książkach itd., to o żadnym z nich nie da się powiedzieć nic istotnego. Pewnie i racja, ale przecież nie o to chodzi. Takie książki kupuje się nie po to, aby posiąść szeroką wiedzę filmoznawczą, ale po to, aby poszukać ciekawych informacji, które będzie można poszerzyć w innych źródłach. I przyznam, że ja sam bardzo lubię takie opracowania, a wcześniejsze dzieło tej ekipy, „1001 filmów, które musisz zobaczyć” zwróciło moją uwagę na wiele ciekawych tytułów. „501 reżyserów” pewnie wzbudzi kontrowersje (jakżeby mogło być inaczej?), dlaczego właśnie ci, a nie inni, ale z drugiej strony jest to liczba tak duża, że raczej wszyscy naprawdę istotni zostali w niej uwzględnieni. Co ważniejsze, nie ma tu koncentracji na nazwiskach amerykańskich – rzeczywiście reprezentowany jest cały świat (z bliżej znanych nam nazwisk znajdziemy Romana Polańskiego, Andrzeja Wajdę, Agnieszkę Holland, Krzysztofa Kieślowskiego i Wojciecha Jerzego Hasa – Konecki i Saramonowicz na razie się nie załapali). Notki bywają lepsze lub gorsze, ale widać, że nie były tworzone z automatu i że pracowała nad nim duża ekipa ludzi z solidną filmową wiedzą. Poziom tego dzieła obniża jednak jakość polskiego tłumaczenia. Liczne anglicyzmy, nieporadny styl, błędy w tytułach filmów nie świadczą najlepiej o podejściu polskiego wydawcy.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
‹Kanon Barbarzyńców›, tom 1
Jakub Gałka [50%]
Jak to z większością publikacji Fabryki Słów bywa – słabe, ale nie żenujące, puste, ale nie ogłupiające. Czyli: da się przeczytać, ale niekoniecznie warto, chyba że naprawdę nie ma już innych sposobów na zabicie czasu. Jeśli już brać się za lekturę, to można rzucić okiem na „Wyspę mnichów”, bo ma ładną scenerię i fajnie bawi się zadanym pytaniem o „barbarzyńcę” – tu pierwowzorem jest nie Conan, ale raczej Salomon Kane. Inna sprawa, że „prawdziwych” barbarzyńców tam jak na lekarstwo i większość pisarzy doszła do wniosku, że klasykę można potraktować tylko postmodernizmem, bo inaczej zamieni się w śmieszność. Niby taki był zamysł redaktora, że bohaterowie nie mogą być klonami Cymmeryjczyka, ale na przykład „U źródła” to rasowe SF, w dodatku bardzo sztampowe i z ogranym, a tym samym bardzo przewidywalnym zwrotem akcji. Oprócz „Wyspy…” można jeszcze zainteresować się „Żółtym kłem” i „Ja jestem ogniem”, ale resztę raczej należy sobie odpuścić.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Woody Allen
‹Obrona szaleństwa›
Konrad Wągrowski [90%]
Zaskakujący nieco sukces wydanego w zeszłym roku „Czystego szaleństwa” Woody’ego Allena zachęcił zapewne wydawnictwo Rebis do wznowienia trzech starszych zbiorków krótkich historyjek neurotyka z Manhattanu. Wydane u nas kilkanaście lat temu „Wyrównać rachunki”, „Bez piór” i „Skutki uboczne” tym razem zostały zaprezentowane w jednym tomie, czyniąc z niego obowiązkowy zakup każdego szanującego się miłośnika literatury. Zabawa bowiem jest przednia. Allen porusza się pomiędzy czystym absurdem, satyrą i parodią. Nabija się z żydowskiej mentalności, mediów, krytyki literackiej (genialna „recenzja” wyboru rachunków pralniczych Hansa Metterlinga), ludzkich charakterów. W szczególności zaś bierze na cel swoje środowisko – pretensjonalnych, snobistycznych intelektualistów – rozkoszując się wbijaniem szpil samemu sobie i kręgom, z jakimi zwykliśmy go kojarzyć. Do tego trochę parodii klasycznych gatunków – kryminału, horroru, opowieści biograficznych. Lektura obowiązkowa, do której z pewnością będzie się wracać.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Samuel R. Delany
‹Babel 17›
Jakub Gałka [50%]
Ramotka niewzbudzająca zachwytu. Pomysły techniczne się zestarzały (budki telefoniczne!), konstrukcja postaci i ich motywacji na odwal (musi uwierzyć na słowo, że bohaterka jest tak zajefajna, że każdy się w niej z miejsca zakochuje), ale szwankuje też główny motyw. To bardzo duży plus, że Delany wziął na tapetę język i w pewnym sensie stworzył „soft” SF, ale nie do końca mu to wyszło. Wywody na temat sprawczej i poznawczej mocy języka brzmią nieprzekonująco, a myślenie w języku poszerzające pole percepcji to już czysta, nomen omen, fantastyka. Konstrukcja fabuły też prosta jak budowa cepa: zbieramy gromadkę wesołych rozrabiaków (byle jak najdziwniej – nawet dla przedszkola znajduje się miejsce na pokładzie) i fruuu! Nie mówiąc już o przemianie drugiego z istotnych bohaterów, który za pomocą pięciominutowego dialogu „ja być / ty być” doznaje olśnienia. No dobrze, nie najgorzej to się czyta, ale mnie się nie podobało, a już na pewno nie ma się czym zachwycać.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Guido Knopp
‹Dzieci Hitlera›
Jakub Gałka [80%]
Na początku zapowiadało się nudne studium demonizacji i degradacji całego pokolenia, w dodatku kiepsko napisane, bo epatujące tylko ogólnikami. Na szczęście to był tylko wstęp – później książka zmieniła się w solidną pozycję historyczną przybliżającą dzieje nazistowskich ruchów młodzieżowych, tak męskich, jak i żeńskich, oczywiście z Hitlerjugend na czele. A strona faktograficzna uzupełniana jest rekonstrukcją świata ówczesnego młodego człowieka, zbudowaną na podstawie wspomnień zebranych w dziesiątkach wywiadów z uczestnikami tamtych wydarzeń. Pouczające, ciekawe, ale jest też problem – trochę za mało wstrząsające. Może to wina bezkrytycznego cytowania rozmówców, którzy dokładnie tak, jak to przewiduje psychologia, zgodnie twierdzą, że był to wspaniały czas, w sumie nie zrobili nic złego, a ich zaangażowanie to w ogóle niewyjaśnialny fenomen, którego nie są w stanie racjonalnie wytłumaczyć. Od autora słyszymy natomiast tylko suche ogólniki i efekt jest taki, że nie czuć na poziomie emocji tej tragedii narodu, nie czuć szatańskiej podstępności w tym powolnym uwodzeniu młodzieży, zbyt mało jest o strasznych efektach, jakimi skutkowało takie wychowanie. A z drugiej strony przesłanek, tropów, faktów, anegdotek i prawdziwych opowieści jest wystarczająco dużo, żeby inteligentny czytelnik sam zbudował sobie obraz i wyrobił zdanie. A książkę i tak warto przeczytać.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
John Ajvide Lindqvist
‹Wpuść mnie›
Anna Kańtoch [80%]
Dołująca książka z pogranicza fantastyki (pojawia się wampir) i głównego nurtu (bardziej niż ostre kły straszą tutaj wyobcowanie bohaterów i ogólna ponurość życia). Czytałam zaraz po obejrzeniu filmu i o ile ekranizacja moim zdaniem zbytnio stawia na domyślność widzów, o tyle książka odwrotnie, niepotrzebnie dopowiada pewne kwestie – na przykład wolałabym chyba, aby pedofilskie podłoże związku Eli i jej opiekuna było zasugerowane, a nie pokazane wprost. Plus Lindqvist wykłada się trochę na „naukowej” interpretacji wampiryzmu, który we „Wpuść mnie” jest czymś w rodzaju zarazy. Owszem, to ładnie tłumaczy, dlaczego wampiry giną od ciosu w serce (tam właśnie zbierają się „zarazki”), ale jak takie wyjaśnienie ma się do owej tytułowej i znanej z legend konieczności zaproszenia wampira do domu? Mimo paru zastrzeżeń jednak zdecydowanie polecam. Warto przeczytać, zwłaszcza w czasach, gdy z wampira coraz częściej robi się romantycznego chłoptasia o maślanych oczach.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Kelly Link
‹Magia dla początkujących›
Agnieszka Szady [80%]
Dla jednych będą to dwudziestowieczne baśnie bez morału, dla innych – realizm magiczny albo może surrealizm. Książka jest zbiorem opowiadań napisanych charakterystycznym stylem ni to sprawozdania, ni to opowieści dziecka, choć pomysły w nich przedstawione mogą się kojarzyć z narkotycznym snem Andersena. Supermarket odwiedzany przez zombie nie jest jeszcze najdziwniejszy – ale kiedy jedna z klientek odkrywa, że piżama sprzedawcy zadrukowana jest jej pamiętnikiem z młodości, nastrój staje się bardzo dziwny. W kolejnych historiach poznajemy czarownicę rodzącą domy, inwazję królików, nawiedzoną szczoteczkę do zębów albo chłopaka, który kradnie z muzeum obraz, którego… nigdy w tym muzeum nie było.
Książka dla miłośników onirycznych i melancholijnych klimatów. Można ją polecić również osobom nieinteresującym się stricte fantastyką.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Jonathan Littell
‹Łaskawe›
Michał Foerster [80%]
To nie jest książka dla wszystkich i to nie jest wcale najlepsza książka ostatnich lat. Przygody nazistowskiego Odyseusza oglądającego na własne oczy najgorsze zbrodnie II wojny światowej i biorącego w nich udział mogą przerazić. Ale taki też jest cel książki – pierwotna, w gruncie rzeczy niemożliwa do oswojenia groza. Naturalnym odruchem czytelnika jest ucieczka od takich potworności. Littell próbuje opisać to, co zawarte jest w ostatnich słowach Hamleta, a co najczęściej wycinają redaktorzy dzieł Szekspira: „… the rest is silence, / O, o, o, o”.
[1] 2 »
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Discman, gimbaza i zmywak
Albert Walczak

17 I 2018

Anna Cieplak szturmem weszła na polską scenę literacką. Za swoją debiutancką powieść „Ma być czysto” otrzymała prestiżową Nagrodę Literacką im. Witolda Gombrowicza oraz Nagrodę Conrada. Czy „Lata powyżej zera” – najnowsza książka młodej autorki – spotkają się z równie dużym uznaniem?

więcej »

Mała Esensja: Kosmiczne przygody we wspólnym pokoju
Marcin Mroziuk

16 I 2018

Wbrew nasuwającym się skojarzeniom, „Ala Baba i dwóch rozbójników” nie jest wariacją na temat znanej baśni, lecz wciągającą opowieścią o blaskach i cieniach posiadania młodszego rodzeństwa. Joanna Wachowiak potrafiła zaś nie tylko przyciągnąć uwagę czytelników, ale również uświadomić dzieciom kilka ważnych spraw.

więcej »

Milczenie ryb
Agnieszka Hałas

15 I 2018

Zbiór „Legenda o samobójstwie” obejmuje sześć literackich wariacji na temat tej samej rodzinnej tragedii – i, jak carpaccio z tuńczyka, nie jest to danie, które każdemu przypadnie do gustu.

więcej »

Polecamy

Bohaterowie

Po trzy:

Bohaterowie
— Beatrycze Nowicka

Ludzie w książkach żyją
— Beatrycze Nowicka

Niedocenione
— Beatrycze Nowicka

Inne strony świata
— Beatrycze Nowicka

I jeszcze jeden tom…
— Beatrycze Nowicka

Transfuzje duszy
— Beatrycze Nowicka

Tropem jednorożca
— Beatrycze Nowicka

Inteligentne i inspirujące
— Beatrycze Nowicka

Za Stumilowym Lasem i Doliną Muminków
— Beatrycze Nowicka

Blask jasnych łun
— Beatrycze Nowicka

Zobacz też

Inne recenzje

Ty też możesz zostać nazistą
— Michał Foerster

Esensja czyta: IV kwartał 2008
— Artur Chruściel, Ewa Drab, Jakub Gałka, Daniel Gizicki, Anna Kańtoch, Paweł Sasko, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski

Gra z cieniem
— Jędrzej Burszta

Esensja czyta: III kwartał 2008
— Michał Foerster, Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Michał Kubalski, Daniel Markiewicz, Paweł Sasko, Konrad Wągrowski, Marcin T. P. Łuczyński

Alchemiczny sekret łączenia składników
— Anna Kańtoch

Obcej głowie dość dwie słowie
— Michał Kubalski

Z tego cyklu

Grudzień 2017
— Dominika Cirocka, Joanna Kapica-Curzytek, Konrad Wągrowski

Listopad 2017
— Miłosz Cybowski, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Joanna Słupek, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Październik 2017
— Miłosz Cybowski, Dawid Kantor, Joanna Kapica-Curzytek, Beatrycze Nowicka, Konrad Wągrowski

Wrzesień 2017
— Dominika Cirocka, Dawid Kantor, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka

Sierpień 2017
— Dominika Cirocka, Miłosz Cybowski, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Joanna Słupek, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Lipiec 2017
— Dominika Cirocka, Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Beatrycze Nowicka, Katarzyna Piekarz, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Czerwiec 2017
— Miłosz Cybowski, Dawid Kantor, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Maj 2017
— Miłosz Cybowski, Dawid Kantor, Joanna Kapica-Curzytek, Magdalena Kubasiewicz, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Katarzyna Piekarz

Kwiecień 2017
— Dominika Cirocka, Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch

Marzec 2017
— Dawid Kantor, Daniel Markiewicz, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Wrzesień 2016 (1)
— Miłosz Cybowski, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Esensja ogląda: Luty 2016
— Sebastian Chosiński, Marcin Mroziuk, Jarosław Robak, Konrad Wągrowski

Czytając (dobre) science fiction
— Daniel Markiewicz

Esensja ogląda: Pażdziernik 2015 (1)
— Jarosław Loretz, Jarosław Robak

Nic już nie gra
— Grzegorz Fortuna

Esensja ogląda: Sierpień 2015 (2)
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Śmierć na lodach Arktyki
— Tomasz Kujawski

Przeczytaj to jeszcze raz: Między realizmem a fantastyką
— Miłosz Cybowski

Rozsądek i romantyczność
— Jarosław Robak

Esensja ogląda: Marzec 2014 (2)
— Krystian Fred, Jarosław Loretz

Tegoż autora

Kadr, który…: Duchy, zjawy, upiory
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja czyta dymki: Styczeń 2018
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Blaski i cienie świata liliputów
— Konrad Wągrowski

Kadr, który…: Siostrilla
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Dobry i Niebrzydki: Partia na party w czasach Brexitu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Kadr, który…: W dziwnym oświetleniu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja czyta dymki: Grudzień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja ogląda: Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

„Love Story” w wykonaniu Patryka Vegi
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.