Książka Romera nie jest jednak niekończącą się litanią nietolerancji, z jaką stykają się jej bohaterowie. Lwią część powieści zajmują rodzinne historie, opowiadane interesująco, przypominające momentami prozę Bohumila Hrabala. Takie skojarzenia niemal natychmiastowo przywodzi na myśl choćby Papa Schneider, którego Knud opisuje jako człowieka z ogromną werwą i zapałem do rozkręcania coraz to nowych interesów, z których jednak żaden nie przynosi powodzenia, a kolejne klapy są coraz bardziej widowiskowe. Mocno „hrabalowa” jest także opowieść o stuletnim gulaszu – uratowanym nawet w czasie wojny, którego bytowanie dobiegło końca za sprawą zwyczajnej łyżki w rękach głównego bohatera.

„Ten, kto mrugnie, boi się śmierci” nie jest wielkim arcydziełem – i nawet do tego miana nie aspiruje. Jest za to solidną opowieścią o ludzkiej małości, przeplataną zajmującą kroniką rodzinną. Czyta się to wszystko niezwykle sprawnie, jak przystało na dobrą beletrystykę. Polecam.