Przyznam, że do książki podchodziłem z rezerwą. Po pierwsze – znane mi teksty Kaszyńskiego niczym specjalnym się nie wyróżniały, stanowiły raczej dość błahe opowiadania grozy, bez pazura, banalne, na ogranych motywach. Po drugie – mdły tytuł książki do lektury bardzo nie zachęca (przyznam się szczerze – nie jestem w stanie go zapamiętać na dłużej niż jeden dzień – i to nie ze względu na jego złożoność, ale wręcz przeciwnie). Sądzenie po tytule oczywiście nie ma większego sensu, ale przyznajmy, że jest on pierwszym elementem, który ma za zadanie przyciągnąć uwagę czytelnika. Po trzecie wreszcie – gdy już książkę weźmie się do ręki, otrzymujemy informację, że rzecz zaczyna się od masakry trojga małych dzieci. Pierwsze skojarzenie jest oczywiste – autor braki w talencie nadrabia epatowaniem makabrą, próbami zszokowania czytelnika, przekraczaniem tabu, etc. Przypominam sobie niesmaczne opowiadanie Izy Szolc z zacnej, skądinąd, antologii „Księga strachu” i już się obawiam, że będzie to ten sam przypadek…