Przyszłość Xiao Longa wydawała się ustalona i przewidywalna: po pierwszych egzaminach na stopień bakałarza miały przyjść kolejne etapy kariery, zwieńczonej wreszcie stanowiskiem sędziego, a może nawet pozycją gdzieś w Ministerstwie Kar, w przeżartej biurokracją stolicy Cesarstwa Środka. Wystarczyłoby, żeby Xiao nie przejawiał zbytniej dociekliwości, a przed przełożonymi prezentował postawę odpowiednio durnowatą i pochlebczą. Podstawowa bowiem zasada wymiaru sprawiedliwości, wbijana co bardziej namolnym petentom batami, brzmi: składanie zawiadomień o przestępstwach burzy spokój Cesarstwa. Niestety, Xiao nie pozbył się jeszcze młodzieńczej ciekawości, a proste na pozór decyzje mają dla niego dalekosiężne – i zwykle negatywne – konsekwencje. Ale to nie Xiao Long szuka guza czy przygód. To raczej przygody szukają jego, a on sam miota się od kłopotu do kłopotu.