Pomysł wyjściowy przypomina ten znany z trylogii „Gone” Michaela Granta, choć, rzecz jasna, są też różnice. U Kinga nie znikają dorośli, a bariera nie jest całkowicie szczelna – można przez nią rozmawiać, zadzwonić do znajomego czy połączyć się z Internetem. Obaj autorzy zgadzają się natomiast co do tego, że w odciętym od świata miejscu szybko znajdzie się ktoś, kto wykorzystując chaos, zechce objąć nad ludźmi władzę niemalże absolutną, a także ktoś, kto tyranowi spróbuje się przeciwstawić. U Kinga mamy więc skorumpowanego polityka, Dużego Jima Rennie, jego przygłupich popleczników oraz syna mordercę – ten wraz z sadystycznymi kumplami zasila oddziały miejscowej policji, co, jak łatwo się domyślić, nie kończy się dla miasteczka dobrze. Po stronie aniołów gra natomiast drużyna Dale’a Barbary, weterana wojny w Iraku, który zrezygnował ze służby wojskowej, jednak zamiast upragnionego spokoju na posadzie małomiasteczkowego kucharza znalazł tylko mnóstwo problemów (podczas lektury bezustannie widziałam w tej roli młodszego o trzydzieści lat Chucka Norrisa).