Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 września 2017
w Esensji w Esensjopedii

Smutek wieńczy dzieło

Esensja.pl
Esensja.pl
Długo przyszło czekać na konkluzję trylogii „Yggdrasill”, której pierwszymi dwoma tomami Wawrzyniec Podrzucki brawurowo wdarł się do czołówki polskiej literatury science fiction. Ale wreszcie się doczekaliśmy. Czy na „Mosty wszechzieleni” było warto czekać? Bez owijania w bawełnę: tak.

Wawrzyniec Podrzucki
‹Mosty wszechzieleni›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMosty wszechzieleni
Data wydania17 marca 2010
Autor
Wydawca RUNA
CyklYggdrasill
ISBN978-83-89595-60-7
Format336s. 125×185mm
Cena29,50
Gatunekfantastyka
WWW
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 23,47 zł
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj wMatras.pl
Wyszukaj w
Zobacz w
W „Uśpionym archiwum” oraz „Kosmicznych ziarnach” autor zarysował śmiałą wizję całkowicie odmienionej Ziemi: opanowanej przez drzewne megastruktury, zamieszkanej przez zróżnicowane kultury ludzkie, niesamowitej, lecz pełnej życia. W zwieńczeniu cyklu, „Mostach wszechzieleni”, cały ten bujny i bogaty świat jest zagrożony zagładą – zagładą przyniesioną przez te same algorytmy i knowania, które dały mu początek. Bohaterowie znani z pierwszych tomów: Noel Kreuff, Thomas Farquahart, Nils Hansen, Hannibale Remmuerish, Gerhard Von Klosky podejmują się próby odgadnięcia planów spiskowców i zapobieżenia im. Jednak rzucani po globie (i nad nim), rozdzielani, łączeni, ścigani i ścigający – nie mają łatwego zadania. Nie upraszcza go także tajemnicza infekcja, szerząca się na Ziemi i na Wierzchołku Drzewa w postępie geometrycznym.
Ostatni tom cyklu jest – z braku lepszego słowa – błyskotliwy. Akcja pędzi bez zatrzymania, dodatkowo ukazywane są kulisy różnych wydarzeń z przeszłości. Poszczególne drugo- i trzecioplanowe postacie wprowadzane są scenkami pokazującymi, że także ci ludzie mają swe życie „pozapowieściowe” – ten jest zdolnym menedżerem kliniki, który jednak potrafi ustąpić prawdziwemu medycznemu fachowcowi, ta jest ambitną symulacją, pragnącą doznać prawdziwego życia… A wszyscy mają swe cele, wprawiają w ruch globalne machinacje lub walczą o awans. Właśnie ta mnogość postaci może w pewnym momencie (i z punktu widzenia niektórych, bo przecież nie wszystkich, czytelników) stać się wadą powieści – w toku fabuły można po prostu stracić rozeznanie, co, kto, gdzie i kiedy. Można powiedzieć, że od nadmiaru błysków może zmęczyć się wzrok. To jednak tylko chwilowy zamęt – autor ani na moment nie traci z oczu całości intrygi.
Powieść pełna jest aluzji literacko-kulturowych – sam motyw rozsadzenia planety przez wielkie drzewa został przecież żywcem wzięty z „Małego Księcia”, a mannekeny przejęły nazwę od Siusiającego Chłopca w Brukseli. Autor wplata w opowieść cytaty ze Star Treka, każe bohaterce śpiewać „Imagine” Lennona, a przy poszczególnych scenach nie sposób nie dostrzec nawiązań do „Cieplarni” Aldissa, „Hyperiona” Simmonsa (bo czym latali w kosmos templariusze?) czy – może z mniejszą dozą pewności – „Pieśni krwi” Beara czy cyklu Benforda o Centrum Galaktyki. Wszystko to składa się na powieść zanurzoną w klasyce gatunku, wskazującą na potęgę ludzkiej myśli, improwizacji i żądzy dążenia „tam, gdzie nie dotarł jeszcze żaden człowiek”. Ale nie tylko.
Stąd właśnie tytuł niniejszego tekstu. Pesymistyczny, a raczej złożony i pozbawiony prostego happy endu epilog powieści stanowi – w najlepszych tradycjach science fiction – przestrogę przed negatywnymi aspektami powyższych cech człowieczeństwa i postępu za wszelką cenę. Ta wielowymiarowość cyklu „Yggdrasill” powoduje, że wykracza on ponad prostą rozrywkę i daje się odczytywać na wiele sposobów. A każdy z nich jest ciekawy.
koniec
28 kwietnia 2010
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

O prawdzie nieskażonej ludzkimi wątpliwościami
Joanna Kapica-Curzytek

18 IX 2017

Pełna harmonii i elegancji „Agonia dźwięków” niesie ze sobą piękne, humanistyczne przesłanie.

więcej »

Mała Esensja: Łamigłówki i sekrety
Marcin Mroziuk

15 IX 2017

Dla młodych czytelników, którzy gustują w sensacyjnych historiach, „William Wenton. Instytut szyfrów” jest z pewnością pozycją godną uwagi. W pierwszym tomie cyklu autorstwa Bobbiego Peersa znajdą oni bowiem trzymającą w napięciu, pełną niezwykłych wydarzeń opowieść, w której główna rola przypadła ich rówieśnikowi, a akcja toczy się naprawdę wartko.

więcej »

Karuzela
Joanna Kapica-Curzytek

14 IX 2017

W „O matko!” znajdziemy podszyty groteską portret niełatwych rodzinnych relacji połączony z głęboką psychologiczną wiwisekcją. Efekt jest znakomity: proza Palomasa jest wyrazista i niesztampowa.

więcej »

Polecamy

Czy można wyrosnąć z Tomka?

Wilmowski po latach:

Czy można wyrosnąć z Tomka?
— Wojciech Gołąbowski

Wyprawa ratunkowa jak wycieczka krajoznawcza
— Wojciech Gołąbowski

Dla czytelnika dorastającego z bohaterem
— Wojciech Gołąbowski

W nieznane, ale z kobietami
— Wojciech Gołąbowski

W klimatach szpiegowskich
— Wojciech Gołąbowski

Tajemniczo, ale i irytująco
— Wojciech Gołąbowski

Ło Indianerach
— Wojciech Gołąbowski

Mniej encyklopedii, więcej akcji
— Wojciech Gołąbowski

Początek średnio udany
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Gdzie są bohaterowie?
— Eryk Remiezowicz

Postludzkość w świętym gaju
— Janusz A. Urbanowicz

Tegoż autora

Film, który poszedł naprzód
— Michał Kubalski

Good comic gone bad, czyli space opera rom-com
— Michał Kubalski

Więcej wszystkiego co błyszczy, buczy i wybucha?
— Miłosz Cybowski, Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Nie taki dobry dinozaur
— Michał Kubalski

O tych, co z kosmosu
— Paweł Ciołkiewicz, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Po rozum do głowy
— Michał Kubalski

Poszerzenie pola walki
— Michał Kubalski

Czego oczy nie widziały
— Michał Kubalski

Pacjent zmarł, po czym wstał jako zombie
— Adam Kordaś, Michał Kubalski, Jakub Gałka, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jarosław Robak, Beatrycze Nowicka, Łukasz Bodurka

Mniejsze zło
— Michał Kubalski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.