Jej twórczość krytycy często lekceważyli jako „lekką intelektualnie” i eskapistyczną – dziś jest uważana za niekwestionowaną mistrzynię suspensu. Do jej największych sukcesów należy powieść „Rebeka”, która była zaadaptowana na scenę i na duży ekran – przez samego Hitchcocka, który za film zdobył Oscara. Hitchcock zajął się też przeniesieniem na ekran opowiadania „Ptaki” i powieści „Oberża na pustkowiu”, a inni reżyserowie zekranizowali m.in. „Nie oglądaj się teraz” i „My Cousin Rachel”.

Często określa się ją jako pisarkę nawiązującą do romantyzmu. Jej dzieła wolne są od łatwych happy endów, a nad całością unoszą się opary mistycyzmu, nadnaturalności i grozy. W późniejszych latach odeszła od beletrystyki na rzecz literatury faktu, m.in. napisała kilka biografii.

W 1969 roku Du Maurier otrzymała z rąk królowej tytuł szlachecki. W międzyczasie poślubiła wysokiego oficera z którym miała dwie córki i syna, ale biografowie pisarki wskazują, że małżeństwo było dość chłodne, podobnie jak stosunek Daphne do jej dzieci. Prawdopodobną przyczyną mógł być homoseksualizm Du Maurier wzmacniany przez homofobię jej ojca i jego chęć posiadania syna.

Daphne du Maurier zmarła w wieku 81 lat w swoim domu w Kornwalii, regionie, który był scenerią dla wielu jej książek.

Ptaki - recenzja zbioru opowiadań