Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 stycznia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Ta Nosowska

Esensja.pl
Esensja.pl
Nosowska znów zaskakuje. Kolejny raz zmienia muzyczne bieguny – tym razem zaprasza do krainy subtelnych mrugnięć, ciepłych beatów i łagodnych dźwięków instrumentów dętych oraz fortepianu. Niezmiennie jednak proponuje muzykę dla wybranych, muzykę, która nie aspiruje do podobania się wszystkim. I chwała jej za to.

Nosowska Nosowska
‹8›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Tytuł8
Wykonawca / KompozytorNosowska Nosowska
Data wydania23 września 2009
NośnikCD
Gatunekelektronika
EAN5903427874948
Wyszukaj wMatras.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Kup wInBook.pl: 37,24 zł
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Utwory
CD1
1) Rozszczep
2) Daj spać!
3) Polska
4) Nomada
5) Pa
6) Ulala
7) Kto?
8) Ziarno
9) JPS
10) Czas
11) Tętent
12) O lesie
Zastanawia mnie jedna rzecz – im bardziej Nosowska oddala się od radiowości i medialności, im mocniej zanurza w swoich solowych dokonaniach i im większego, za przeproszeniem, „fucka” pokazuje wszelkim gatunkowym szufladkom, tym bardziej upychana przez wszystkich jest w jednej szufladce. Wszystkim recenzentom „Ósemki” palce wystukują takie słowa jak: alternatywa, eklektyzm, poezja. Jednak czym są te terminy dzisiaj? Czym jest alternatywa, jak nie innym odcieniem klasyki i mainstreamu, jego drugą stroną i to wcale nie mniej popularną? Eklektyzm? A co dziś nie jest eklektyczne? A liryka? Da się powiedzieć, że Nosowska jest poetycka, ale w dobie cyberpoetów i literackiej awangardy pisane przez nią wersy nazwać można równie dobrze staroświeckimi czy też naiwnymi. Co można zatem o jej najnowszym dziele napisać?
Po pierwsze – ta płyta zachwyca. Zachwyca realizacją, wyczuciem, z jakim producenci i kompozytorzy podeszli do wspomnianych liryków autorki. Zachwyca właśnie tym, jak wszystkie elementy w każdym utworze stanowią skonsolidowany, organiczny twór. „Rozszczep”, „Pa”, „Ulala” to tego najlepsze dowody. Po drugie – ta płyta wprawia w zadumę. Swoim w dużej mierze melancholijnym klimatem, aranżacjami i (przede wszystkim) tekstami utwory spowalniają rzeczywistość, zatrzymują ruch dookoła. Pamiętacie filmik z reklamówką, nakręcony przez bohatera „American Beauty”? Ta płyta jest jak tych kilka ujęć. Pozwala dostrzec w muzyce szczegóły, które na ogół schodzą na dalszy plan, ukrywając się za melodią i rytmem, tematem i przesłaniem. Na „8” autorzy odwracają proporcje – nieobce są im zatem dokonania choćby Wilco i Sufjana Stevensa. Za te odważne aranżacyjne kroki należą się im słowa uznania. Świetnie w tej produkcyjnej zawiesinie sprawdzają się partie dęciaków, których, jak na płyty Nosowskiej, jest tu wiele. Niektóre rozwiązania zastosowane na „8” za bardzo pachną zapożyczeniami, czy to z Radiohead, czy z Arcade Fire („Nomada”, „Polska”). Wzorce naprawdę z najwyższej półki, ale lepsze wrażenie robią bardziej oryginalne rezultaty, jak np. w „Daj spać” czy „Pa”, gdzie inspiracje twórców są ciekawiej przetworzone i nie rzucają się odbiorcy w uszy, a pozwalają mu delektować się efektami na światowym poziomie.
Po trzecie – ta płyta intryguje, zmusza do skupienia na dźwiękach i tekstach w oczekiwaniu. Niestety, jak sama Nosowska niegdyś śpiewała – „na coś, co może nigdy nie przyjść”. Brak tu takiego wyraźnego sprzężenia, momentu, kiedy słuchacz odbija się od ściany, kulminacji klimatu, napięcia budowanego przez kolejne numery. Wszystko jest na jednym tchu. O wiele lepiej by było, gdyby na albumie znalazł się mocny kontrapunkt, po którym materiał złapałby drugi oddech. Tymczasem gdzieś tak po sześciu numerach płyta pogrąża się w lepkiej cieczy produkcyjnego konceptu i grzęźnie na mieliznach kompozytorskich. Słabszą drugą część albumu ratuje „Tętent”, który wraz z pierwszym kawałkiem spina całość jak klamra. Przez to, w końcu i po czwarte – ta płyta drażni. Drażni jednowymiarowość tego zestawu, denerwuje to, jak świetnie rozwijający się krążek, pierwszymi utworami obiecujący naprawdę wiele, nie dostarcza wielkich wrażeń na koniec.
Trzeba to powiedzieć głośno – zamiary tercetu Nosowska-Macuk-Bors przerosły ich siły. Tym razem artyści wpadli we własne sidła, a szkoda, bo szansa na naprawdę dobrą płytę była wielka. A tak dostaliśmy zbiór piosenek naprawdę ładnych, czasem mrocznych, całkiem udanych, świetnie brzmiących i wnoszących nowe kształty do dorobku pani Katarzyny, ale nieprzekonujących w stu procentach jako całość.
koniec
6 grudnia 2011
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Wulkaniczny wehikuł czasu
Sebastian Chosiński

4 I 2018

To kolejna – po „Zośce” – wyprawa poznańskiego jazzmana Macieja Fortuny do świata polskiego folkloru ocalonego przed laty przez Oskara Kolberga. Wyprawa tym bardziej niezwykła, że zaprowadziła kwartet Słowiański aż na Islandię. Znaczący jest również tytuł albumu – „Concert Inside the Volcano” – w którym nie ma nawet słowa przesady. Ten materiał rzeczywiście został zarejestrowany we wnętrzu… wulkanu.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Awangardowa potańcówka
Sebastian Chosiński

2 I 2018

Norweska supergrupa (free)jazzowa Cortex przebudziła się po raz piąty. Po raz trzeci też wydała album pod skrzydłami cenionej w środowisku wytwórni Clean Feed z Lizbony. Tytuł wydawnictwa uznać można za najlepszą – i w zasadzie wyczerpującą – recenzję: „Avant-Garde Party Music”. By jednak czytelnicy nie posądzili nas o pójście na łatwiznę, o najnowszej płycie Skandynawów napiszemy trochę więcej.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Tak samo, ale zupełnie inaczej
Sebastian Chosiński

28 XII 2017

W rok po publikacji omawianego w „Esensji” albumu „Cash and Carry” światło dzienne ujrzało kolejne wydawnictwo Kwartetu Perkusyjnego amerykańskiego saksofonisty Dave’a Rempisa. Podobnie jak w przypadku poprzedniczki, „Cochonnerie” to również płyta idealnie definiująca współczesny free jazz, w którym nie brakuje ani szalonych zespołowych improwizacji, ani chwil kontemplacji.

więcej »

Polecamy

Nauczyli się latać

Zagraj to jeszcze raz Sam:

Nauczyli się latać
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Polacy na metalowo
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Śniegu płoń!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Kasia i duch pani Agnieszki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Anioły są na ziemi. Diabły też
— Jakub Stępień

Fanom – fani
— Jakub Stępień

Jeszcze jedno muzyczne podsumowanie 2011
— Jakub Stępień

Już nie taki „Antypop”
— Jakub Stępień

…a będzie coraz lepiej
— Jakub Stępień

Wieści z wariatkowa
— Jakub Stępień

Mgiełki (z) Dzikiego Zachodu
— Jakub Stępień

Wycinanki i wyklejanki
— Jakub Stępień

Niektóre rzeczy się nie zmieniają
— Jakub Stępień

Czymkolwiek ludzie mówią, że są, tym oni nie są
— Jakub Stępień

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.