Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 21 października 2017
w Esensji w Esensjopedii

Tu miejsce na labirynt…: Jeśli chcecie nabawić się kraut-strofobii…

Esensja.pl
Esensja.pl
To jest na swój sposób fenomen. Szwedzka grupa, o której w Polsce mało kto słyszał, 6 lutego tego roku wydała swą dwudziestą płytę. I nie byłoby w tym pewnie nic zaskakującego, gdyby nie fakt, że zespół ten powstał zaledwie pięć lat wcześniej. O kogo chodzi? O Kungens Män, którego najnowsze wydawnictwo zostało zatytułowane „Bränna tid”.

Kungens Män
‹Bränna tid›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułBränna tid
Wykonawca / KompozytorKungens Män
Data wydania6 lutego 2017
Wydawca Auricle
NośnikCD
Czas trwania40:27
Gatunekrock
Wyszukaj wMatras.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
W składzieMikael Tuominen, Hans Hjelm, Magnus Öhrn, Tomas Bergstrand, Peter Erikson, Mattias Indy Pettersson
Utwory
CD1
1) K-rauta14:34
2) Ring så spelar vi12:32
3) Third War Three13:22
W latach 70. i 80. ubiegłego wieku do wykonawców taśmowo „produkujących” nowe płyty – przy czym nie bierzemy tu pod uwagę wydawnictw koncertowych zawierających publikowany już wcześniej materiał – należeli między innymi Tangerine Dream i Hawkwind. W kolejnych dekadach ich grono sukcesywnie się poszerzało. Dzisiaj przodują w tym przede wszystkim zespoły z pogranicza psychodelii, kraut- i space rocka, jak chociażby japoński Acid Mothers Temple, niemiecki Electric Moon czy duński (a w zasadzie międzynarodowy) projekt Øresund Space Collective. Mniej znaną formacją, również cierpiącą na artystyczną biegunkę, jest – pochodzący ze Sztokholmu – Kungens Män, na czele którego od początku istnienia stoi gitarzysta Mikael Tuominen (nazwisko pozwala snuć domysły, że z pochodzenia jest on Finem lub miał Finów wśród swoich przodków).
Grupa powstała w Sztokholmie w 2012 roku; pierwszą płytę – „Transportkatalogen” – wydała w maju roku następnego. A potem poszła już lawina. Po „Hissmusik” i „Live på Truckstop Alaska” (obie z 2013) szwedzcy muzycy zdecydowali się na dość karkołomne wyzwanie – od października 2013 roku postanowili raz w miesiącu publikować nowy album (względnie EP-kę). I tak światło dzienne ujrzały kolejno: „Oktober: Kungens Män åker på gruppresa”, „November: Vaktar tungar”, „December: Mitt i kollapsens hjärta”, „Januari: Glor på skor”, „Februari: Kräver förändring”, „Mars: Fredsmäklaren”, „April: Ny våg iv”, „Maj: Tåget ingenstans”, „Juni: Storstädar vi”, „Juli: Bekänner färg”, „Augusti: Visar känslor” oraz „September: Klippt och skuret i Kungens Män”. Jak im się udało wytrzymać to zabójcze tempo, pozostanie chyba tylko ich tajemnicą. W każdym razie od tego momentu wydolność zespołu nieco spadła, co jednak nie oznacza, że zamilkł on całkowicie. W 2015 roku ukazały się jednak tylko trzy albumy Szwedów („Spelar i evighet. Amen”, „Diskbänksockultism” oraz „Förnekaren”), natomiast w ubiegłym – to prawdziwy skandal! – zaledwie jeden („Stockholm Maraton”).
Płyta numer dwadzieścia – „Bränna tid” – ujrzała światło dzienne na początku lutego, a wydało ją – mająca siedzibę w angielskim Leicester – wytwórnia Auricle. Trafiły na nią trzy kompozycje, zarejestrowane w trzech różnych terminach w dwóch miejscach (w klubie Morderskeppet w sztokholmskiej dzielnicy Aspudden oraz we Vretstorp). Z tego też powodu za każdym razem nieco inny jest skład grupy. Jego podstawę stanowi trzech muzyków: wspomniany już gitarzysta Mikael Tuominen (mający za sobą występy w takich grupach, jak Fingerspitzengefühl, Switch Opens, Nice Idiot i Eye Make the Horizon), drugi gitarzysta Hans Hjelm oraz basista Magnus Öhrn. W utworze pierwszym (najmłodszym, bo nagranym 4 czerwca ubiegłego roku) pojawia się jeszcze trzeci gitarzysta – Tomas Bergstrand – oraz grający na syntezatorach Peter Erikson; w numerze drugim (z 21 grudnia 2015) słychać dodatkowo Eriksona i perkusistę Mattiasa Petterssona; z kolei w trzecim (zarejestrowanym najwcześniej, 22 sierpnia 2015 roku) zostaje już tylko Pettersson.
Album otwiera kompozycja zatytułowana „K-rauta” – i tytuł ten nie jest przypadkowy. Nawiązania do elektronicznej odmiany krautrocka, symbolizowanej przez takie formacje, jak Can, Neu!, Cluster czy Harmonia, są tutaj aż nazbyt oczywiste. Całość opiera się na jednostajnie hipnotycznym syntezatorowym rytmie (zastępującym „żywe” bębny), wokół którego budowane są partie gitar elektrycznych. Ich ścieżki – pamiętajmy, że wykorzystywane są aż trzy – nakładane są na siebie, ale też służą generowaniu różnego rodzaju smaczków, niekiedy sekwencji zaledwie kilku dźwięków. To muzyka, która skłania słuchacza do zamknięcia oczu i udania się w symboliczną podróż, wprawdzie dość monotonną, ale za to daleką i nadzwyczaj sympatyczną. W podobnej stylistyce utrzymany jest utwór drugi – „Ring så spelar vi”. Różni go jednak od „K-rauty” przede wszystkim wykorzystanie perkusji Mattiasa Petterssona – co prawda stonowanej i nienachalnej, ale jednak sprawiającej, że całość brzmi mniej ambientowo, za to nieco bardziej rockowo.
W „Ring så spelar vi” istotną, chociaż drugoplanową, rolę pełnią również syntezatory; Peter Erikson przez cały czas powtarza ten sam motyw. W pewnym momencie wspomaga go w tym nawet Mikael Tuominen – jednak nie na gitarze, ale… wokalnie. Oba „instrumenty” zlewają się do tego stopnia, że trudno rozpoznać, które dźwięki produkuje maszyna, a które są dziełem człowieka. „Third War Three” otwiera z kolei posępna sekwencja przetworzonych elektronicznie gitar elektrycznych (Tuominen i Hans Hjelm) oraz basowej (Magnus Öhrn). Nie zmienia tego nawet podłączenie się do pozostałych muzyków perkusisty, który wpływ na całość ma głównie taki, że zespół przyspiesza rytm. Za jego przykładem pozostali decydują się też na większe zaangażowanie, dzięki czemu utwór rozkręca się, nabierając rozmachu. Gitarowy „brud” prowadzi z kolei do swoistego przesilenia, po którym z czasem „odpadają” stopniowo kolejne instrumenty. Na koniec przy życiu pozostaje już tylko grająca coraz wolniej, aż do całkowitego zatrzymania, sekcja rytmiczna. „Bränna tid” to nade wszystko album dla osób lubujących się w ambientowej jednostajności i spacerockowej przestrzeni; którym nie przeszkadzają modulowane drony i które wyżej od nagłych zmian akcji cenią monotonne budowanie nastroju.
koniec
16 lutego 2017
Skład:
Mikael Tuominen – gitara elektryczna, wokaliza (2)
Hans Hjelm – gitara elektryczna
Tomas Bergstrand – gitara elektryczna (1)
Peter Erikson – syntezatory (1,2)
Magnus Öhrn – gitara basowa
Mattias Indy Pettersson – perkusja (2,3)
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: Przeprowadzka, która wyszła na dobre
Sebastian Chosiński

31 VIII 2017

To zadziwiające, ale ostatnimi czasy każdego roku ze Skandynawii płynie prawdziwa fala doskonałej muzyki. Zachwycają zespoły debiutujące, ale i te, które istnieją od lat. Przekraczają one wyznaczone już dawno granice stylistyczne, wytyczając przy tym nowe trendy. Niedowiarkom polecamy najnowszy album kopenhaskiego tria Papir, którego tytuł jest niezwykle łatwy do zapamiętania – „V”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Śmiało! Świat zna tyle dźwięków…
Sebastian Chosiński

29 VIII 2017

To wielkie niedopatrzenie! Że dopiero teraz, po tylu latach funkcjonowania w „Esensji” działu muzycznego, pojawia się w nim tekst dotyczący znakomitego kornecisty, specjalisty od free jazzu i muzyki eksperymentalnej – Roba Mazurka. Tym bardziej że to muzyk niezwykle pracowity, każdego roku wydający kilka płyt. Jedną z najnowszych produkcji Amerykanina jest album „Astral Cube”, sygnowany przez formację Black Cube Marriage.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Zgrzytliwa psychodelia prosto z Raju
Sebastian Chosiński

24 VIII 2017

Prawdziwa kariera Mythic Sunship zaczęła się przed zaledwie trzema laty, kiedy kopenhaskie trio dokooptowało do składu czwartego muzyka i podpisało kontrakt z wytwórnią El Paraiso Records. Choć przecież wcześniej także nagrywało i publikowało swoje utwory. Tyle że robiło to na własną rękę i trochę po „partyzancku”. Na co teraz stać mieszkańców Zelandii – chcecie się przekonać, sięgnijcie po „Land Between Rivers”.

więcej »

Polecamy

Epickie buty bogini

Słuchaj i patrz:

Epickie buty bogini
— Beatrycze Nowicka

Dyskretny urok ołówka
— Beatrycze Nowicka

Światło
— Beatrycze Nowicka

Zderzenie z rzeczywistością
— Beatrycze Nowicka

Rodzina podpowiada
— Beatrycze Nowicka

Powrót w czerń
— Beatrycze Nowicka

Dziwne losy pewnej piosenki
— Beatrycze Nowicka

Gorycz w czerwieni
— Beatrycze Nowicka

Świeży pomysł to skarb
— Beatrycze Nowicka

Tam, gdzie jabłkom wyrastają włosy
— Beatrycze Nowicka

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.