Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 16 sierpnia 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Tu miejsce na labirynt…: W poszukiwaniu życia w Kosmosie

Esensja.pl
Esensja.pl
Chociaż formalnie płyta ta została dopisana do dyskografii formacji Øresund Space Collective, w rzeczywistości sygnowana jest nazwą Dr. Space’s Alien Planet Trip, a jej tytuł brzmi „Vol. 1”. Skąd to zamieszanie? Ze sposobu, w jaki działa lider ØSC, Amerykanin Scott Heller, który traktuje swój podstawowy zespół jako „matkę” wielu innych projektów, do udziału w których co rusz zaprasza nowych muzyków.

Øresund Space Collective
‹Dr. Space’s Alien Planet Trip, Vol. I›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDr. Space’s Alien Planet Trip, Vol. I
Wykonawca / KompozytorØresund Space Collective
Data wydania6 marca 2017
Wydawca Space Rock Productions
NośnikWinyl
Czas trwania46:08
Gatunekelektronika, rock
Wyszukaj wMatras.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
W składzieScott (Dr. Space) Heller, Nicklas Sørensen, Richard Orlando
Utwory
Winyl1
1) Five Dimensions of the Universe24:27
2) Rising Sun over Mars09:51
3) In Search of Life on Io11:50
Podobny manewr Scott Heller wykorzystał podczas pracy nad albumem „West, Space & Love, Vol. II” (2016), który – choć przypisany został Øresund Space Collective – tak naprawdę sygnowany był nazwą… West, Space & Love. Dr. Space’s Alien Planet Trip to tak naprawdę kolejna „grupa-córka”, która powstała z ØSC przez pączkowanie. Do udziału w niej Heller, ukrywający się pod pseudonimem Dr. Space (odpowiedzialny tutaj jedynie za syntezatory), zaprosił jeszcze dwóch muzyków: duńskiego gitarzystę Nicklasa Sørensena (lidera psychodeliczno-spacerockowego tria Papir) oraz jego amerykańskiego kolegę po fachu Richarda Orlando, który był przed laty członkiem mało znanego, ale zasłużonego dla rockowej awangardy zespołu Alien Planetscapes. I to właśnie ten, nieistniejący już od ponad dekady, projekt jest kluczem do zrozumienia idei, jaka przyświecała Hellerowi, gdy powoływał do życia nowy skład.
Nagrana w ciągu kilku sesji mających miejsce w ubiegłym roku w kopenhaskim studiu The Space Station płyta „Vol. 1” dedykowana jest bowiem klawiszowcowi Dougowi Walkerowi. Był on, począwszy od połowy lat 70. XX wieku, jednym z czołowych przedstawicieli podziemia muzycznego po drugiej stronie Atlantyku. Stał on na czele awangardowo-jazzrockowej grupy Yeti (1977-1980), potem kierował zespołami Third Sun oraz Cool and the Clones, by w końcu w 1982 roku powołać do życia swój sztandarowy projekt, czyli Alien Planetscapes, w którym znalazło się także miejsce dla Richarda Orlando. Formacja ta pozostawiła po sobie kilkanaście kaset i rozprowadzanych własnymi kanałami, głównie podczas koncertów, płyt kompaktowych; oficjalnie ukazał się tylko jeden materiał – wydany nakładem firmy Galactrus „Life on Earth” (1997). I więcej już nie będzie. Walker zmarł bowiem na zawał serca w kwietniu 2006 roku. Kiedy wydawało się, że pamięć o nim zaginie całkowicie, za zmarłym kolegą postanowił wstawić się u żywych jego mieszkający już od wielu lat w Danii rodak.
Zaproszenie do współpracy jednego z byłych muzyków Alien Planetscapes należy uznać za gest symboliczny. Ale wcale nie oznacza to, że Heller postanowił stworzyć muzykę będącą jedynie wariacją na tematy zaczerpnięte z dorobku amerykańskiej grupy. Komponując materiał zawarty na „Vol. 1”, wykorzystał przede wszystkim zarejestrowane przez siebie już wcześniej improwizacje syntezatorowe, które następnie oddał w ręce dwóch gitarzystów. Ci dograli swoje ścieżki, dodając jednocześnie mnóstwo efektów elektronicznych i dźwiękowych. Co z tego wyszło? Muzyka, której jest bardzo daleko do klasycznych dokonań Øresund Space Collective (wystarczy porównać z fantastycznym ubiegłorocznym krążkiem „Visions of…”), a nawet Alien Planetscapes; znacznie bliżej za to do twórczości Tangerine Dream, Isao Tomity czy Jeana Michela Jarre’a. Rocka tu niewiele, natomiast bardzo dużo nastrojowej, ambientowej elektroniki.
Stronę A winylowego krążka – na razie „Vol. 1” ukazało się tylko na takim nośniku – wypełnia ponad dwudziestoczterominutowa kompozycja „Five Dimensions of the Universe”. Oparta jest ona przede wszystkim na syntezatorach, które nie tylko dostarczają melodie, ale także niemal w stu procentach wypełniają tło. Heller wykorzystał tu różne instrumenty – i analogowe, i cyfrowe – dzięki czemu zmienia barwy i nastroje. Artysta płynnie przechodzi od dźwięków niepokojących do niemal relaksujących (choć bez przesady); z jednej strony wykorzystuje szumy i zgrzyty, z drugiej kołysze w sposób charakterystycznych dla progresywnej elektroniki z lat 70. i 80. ubiegłego wieku. Całości obrazu dopełniają gitary – raz niemal noise’owe, wybijające się na plan pierwszy (za co prawdopodobnie odpowiada Nicklas Sørensen), to znów delikatne, skryte za klawiszami (co zdecydowanie bardziej pasuje do Richarda Orlando), pełniące rolę „wisienek na torcie”.
Na stronę B trafiły dwa znacznie krótsze, choć i tak rozbudowane, utwory. Prawie dziesięciominutowy „Rising Sun over Mars” to niemal klasyczna elektronika sprzed ponad trzech dekad. Urocze jest otwarcie – z ćwierkającymi syntezatorowymi „ptaszkami” i wiejącym w tle wiatrem. Robi się wręcz romantycznie. Choć prawdopodobnie prawdziwemu wschodowi słońca na Marsie towarzyszyłyby mimo wszystko nieco inne wrażenia. Dopiero z czasem Heller wprowadza element niepokoju (wspomagają go w tym wydatnie Sørensen i Orlando), który towarzyszy tej kompozycji już do samego końca. W podobnym klimacie utrzymany jest, ponownie będący popisem Scotta, „In Search of Life on Io”. Z jednej strony jego syntezatory nadają utworowi motoryczny puls, z drugiej – pozwala on sobie na mocno odjechaną improwizację. Zaskoczeniem może być natomiast końcówka tego numeru, w której – dzięki zaangażowaniu gitarzystów – zespół skręca ku… nastrojowemu, eterycznemu jazz-rockowi. Co sugeruje już sam tytuł, to dopiero początek nowej muzycznej przygody Scotta Hellera. Podobno niebawem światło dzienne ujrzą kolejne utrzymane w podobnym klimacie albumy, będące kooperacją klawiszowca i gitarzystów. Innych gitarzystów.
koniec
27 kwietnia 2017
Skład:
Scott Heller (Dr. Space) – syntezatory analogowe, syntezatory cyfrowe
Nicklas Sørensen – gitara elektryczna, efekty elektroniczne
Richard Orlando – gitara elektryczna, efekty dźwiękowe
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: Wizje niebezpieczne, wizje nawiedzone
Sebastian Chosiński

15 VIII 2017

To nie jest nowy materiał. Po raz pierwszy pojawił się na rynku przed ośmioma laty. Nie tak dawno jednak firma Universal wykupiła prawa do publikacji „kolorowej serii” wytwórni e-silesia.info, w efekcie czego „niebieska płyta” SBB, zawierająca koncert z festiwalu opolskiego z czerwca 1974 roku, stała się ponownie dostępna.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Uczta niezbyt wyborna
Sebastian Chosiński

10 VIII 2017

Zespół Simulacrum powstał – w założeniu – jak trio. Od czasu do czasu jednak organista John Medeski, gitarzysta Matt Hollenberg oraz perkusista Kenny Grohowski zapraszają do składu czwartego muzyka. Przy okazji nagrania inspirowanego twórczością Hieronima Boscha albumu „The Garden of Earthly Delights” padło na gitarzystę basowego Trevora Dunna. Nie zapominajmy jednak, kto od samego początku stoi za całym projektem – John Zorn!

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Pod okiem nowojorskiego „cadyka”
Sebastian Chosiński

3 VIII 2017

W rok po debiucie ukazał się drugi pełnowymiarowy album nowego projektu kalifornijskiego trębacza Daniela Rosenbooma – kwartetu Burning Ghosts. Krótszy od swego poprzednika o prawie pół godziny prezentuje się jako dzieło dużo bardziej zwarte, przejrzyste i emocjonalnie przejmujące. Znać rękę Johna Zorna. Bez jego producenckiego udziału „Reclamation” zapewne nie byłoby tak dobrym wydawnictwem.

więcej »

Polecamy

Wizje niebezpieczne, wizje nawiedzone

Tu miejsce na labirynt…:

Wizje niebezpieczne, wizje nawiedzone
— Sebastian Chosiński

Uczta niezbyt wyborna
— Sebastian Chosiński

Pod okiem nowojorskiego „cadyka”
— Sebastian Chosiński

Gdy napięcie rośnie…
— Sebastian Chosiński

Pożegnanie z legendą
— Sebastian Chosiński

Kandydaci do PEN-Clubu
— Sebastian Chosiński

W piekielnym ogniu płonące dusze…
— Sebastian Chosiński

Powrót do Ziemi Obiecanej
— Sebastian Chosiński

Z głowami w gwiazdach…
— Sebastian Chosiński

Wejście i wyjście. A co pomiędzy?
— Sebastian Chosiński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.