Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 18 sierpnia 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Tu miejsce na labirynt…: Patrząc w przyszłość z głową w przeszłości

Esensja.pl
Esensja.pl
O pochodzącym z Bergen gitarzyście i klawiszowcu Stephanie Meidellu pisaliśmy nie tak dawno przy okazji wydania nowej płyty jednego z jego projektów – tria Cakewalk. Tak się jednak złożyło, że niespełna miesiąc później ukazał się drugi solowy album Norwega. „Metrics” – bo taki właśnie nosi tytuł – przynosi trochę inną muzykę, wyrastającą wprawdzie z jazzowych doświadczeń artysty, ale wspartą również inspiracjami współczesną kameralistyką.

Stephan Meidell
‹Metrics›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMetrics
Wykonawca / KompozytorStephan Meidell
Data wydania17 marca 2017
Wydawca Hubro Records
NośnikCD
Czas trwania39:00
Gatunekelektronika, jazz, klasyczna
Wyszukaj wMatras.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
W składzieStephan Meidell, Morten Barrikmo Engebretsen, Erlend Apneseth, Stefan Lindvall, Hans Knut Sveen, Magda Mayas
Utwory
CD1
1) Baroque I03:12
2) Baroque II03:48
3) State I04:32
4) State II02:39
5) State III05:47
6) Biotop12:19
7) Tauchgang06:43
Stephan Meidell to w chwili obecnej bardzo wpływowa postać w norweskim światku jazzowym. Na co zresztą ciężko w ciągu minionych kilkunastu lat pracował. Urodził się w 1982 roku w Kristiansand na południu kraju. Od najmłodszych lat interesował się muzyką awangardową, na swój główny instrument wybierając gitarę. Co ciekawe, studia muzyczne (w klasie jazzu) odbył nie w ojczyźnie, ale w konserwatorium w Amsterdamie. Po uzyskaniu dyplomu wrócił na stałe do Norwegii i osiadł w Bergen. W tym momencie też jego kariera nabrała rozpędu. Dzisiaj w swojej dyskografii ma już kilkanaście płyt, sygnowanych zresztą różnymi nazwami. Trzy z nich zdążyły ukazać się w tym roku. W styczniu do sprzedaży trafił trzeci kompakt międzynarodowego freejazzowego projektu Velkro („Too Lazy to Panic”), w lutym – trzecia produkcja elektroniczno-jazzrockowego tria Cakewalk („Ishihara”), natomiast w marcu – wydany przez Hubro Records drugi album solowy zatytułowany „Metrics”.
Do udziału w nagraniach, które zarejestrowane zostały w różnych studiach w Bergen i Berlinie, Meidell zaprosił pięcioro artystów, spośród których czworo na co dzień związanych jest ze środowiskiem muzyków klasycznych (co jednak nie oznacza, że jak ognia unikają innych gatunków). Jazzmanem z prawdziwego zdarzenia, poza liderem, jest w zasadzie tylko klarnecista Morten Barrikmo Engebretsen, między innymi występujący w składzie Trondheim Jazz Orchestra. Pozostali wkroczyli więc na teren może nie całkiem dla nich dziewiczy, ale na pewno rzadko eksplorowany. Kogo konkretnie mamy na myśli? Pianistkę Magdę Mayas, klawesynistę Hansa Knuta Sveena oraz skrzypków Erlenda Apnesetha i Stefana Lindvalla. Dwaj ostatni grają na instrumentach zabytkowych: pierwszy na hardingfele, czyli siedemnastowiecznej odmianie skrzypiec charakterystycznych dla norweskiego regionu Hardanger, drugi na młodszych o stulecie skrzypcach barokowych.
Ale nie tylko muzycy klasyczni musieli dostosować się do wymagań stawianych przez Stephana Meidella (który tym razem odpowiedzialny był za dźwięki gitar, syntezatorów oraz całą elektronikę), mieli oni również wielki wpływ na niego, co słyszalne jest bardzo wyraźnie w sześciu na siedem kompozycji. Album otwierają dwie części utworu „Baroque”. Wbrew pozorom nie mamy w nich do czynienia z prostym nawiązaniem do dzieł Jana Sebastiana Bacha, Antonia Vivaldiego czy Domenica Scarlattiego. Oczywiście, pewne elementy muzyki klasycznej, ale też folkowej, łatwo wychwycić, lecz nade wszystko – przynajmniej w części pierwszej – do uszu słuchaczy dobija się elektronika. Ona wyznacza rytm, wokół którego, jak w naszyjniku, nanizane są pozostałe instrumenty, generujące brzmieniowe smaczki – głównie fortepian preparowany i klawesyn. Część druga, w znacznie mniejszym stopniu improwizowana, wprowadza ład i nastrój niepokoju. Więcej w niej też – w warstwie harmonicznej i rytmicznej – jazzu i rocka, ale nietypowego, bo zagranego głównie na instrumentach klasycznych.
Trzyczęściowa kompozycja „State” trwa w sumie prawie trzynaście minut. Co ciekawe, utwór o identycznym tytule znalazł się na wydanej miesiąc wcześniej płycie zespołu Cakewalk. Czy to oznacza, że mamy do czynienia z jego przeróbką? Niekoniecznie. Nawet jeżeli bowiem Meidell w obu przypadkach wyszedł z tego samego punktu, to dalej jego wyobraźnia podążyła zupełnie inną drogą. „State I” ma charakter ambientowy, charakteryzuje go gęste, niepokojące tło; w „State II” pojawiają się z kolei rytmicznie pulsujące syntezatory, a smaczków przydają skrzypce, fortepian i klawesyn; część trzecia z kolei eksponuje gitarę i skrzypce. Przede wszystkim jednak służy wyciszeniu emocji. W świat ambientu wprowadza ponownie najdłuższy w całym zestawie, ponad dwunastominutowy „Biotop”, nagrany niemal w stu procentach przez samego Meidella. Udział gości ograniczony został tutaj do minimum. Chyba niepotrzebnie, ponieważ sama elektronika (w tym też syntezatory) broni się średnio. Podobnie jest zresztą z zamykającym krążek „Tauchgang”, w którym tym razem jednak Stephan dopuszcza do głosu pozostałych instrumentalistów. I z miejsca wzbogaca to brzmienie, nawet jeśli goście pozostają przez cały czas na drugim planie.
Dla kogo jest ten album? Dla zatwardziałych wielbicieli Stephana Meidella, którzy nie stronią od muzycznych eksperymentów i którzy wybaczą mu zredukowanie elementów jazzowych do niezbędnego minimum. Pozostali słuchacze raczej nie znajdą tu nic dla siebie.
koniec
11 maja 2017
Skład:
Stephan Meidell – gitara elektryczna, gitara basowa, syntezatory, elektronika, taśmy, automat perkusyjny
gościnnie:
Morten Barrikmo Engebretsen – klarnety
Erlend Apneseth – hardingfele
Stefan Lindvall – skrzypce barokowe
Hans Knut Sveen – klawesyn
Magda Mayas – preparowany fortepian
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: „Wszystko płynie” w wersji szkockiej
Sebastian Chosiński

17 VIII 2017

Jeżeli zespół nazywa się Hair of the Dog i gra muzykę nawiązującą do klasycznego hard rocka z połowy lat 70. ubiegłego wieku, to z jakiego kraju może pochodzić? Z dużym prawdopodobieństwem – ze Szkocji. Dlaczego? Bo przecież jego nazwa to tytuł najbardziej znanej płyty grupy Nazareth – legendy szkockiego metalu. Formacja prowadzona przez braci Holtów wydała właśnie trzeci album – „This World Turns”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Wizje niebezpieczne, wizje nawiedzone
Sebastian Chosiński

15 VIII 2017

To nie jest nowy materiał. Po raz pierwszy pojawił się na rynku przed ośmioma laty. Nie tak dawno jednak firma Universal wykupiła prawa do publikacji „kolorowej serii” wytwórni e-silesia.info, w efekcie czego „niebieska płyta” SBB, zawierająca koncert z festiwalu opolskiego z czerwca 1974 roku, stała się ponownie dostępna.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Uczta niezbyt wyborna
Sebastian Chosiński

10 VIII 2017

Zespół Simulacrum powstał – w założeniu – jak trio. Od czasu do czasu jednak organista John Medeski, gitarzysta Matt Hollenberg oraz perkusista Kenny Grohowski zapraszają do składu czwartego muzyka. Przy okazji nagrania inspirowanego twórczością Hieronima Boscha albumu „The Garden of Earthly Delights” padło na gitarzystę basowego Trevora Dunna. Nie zapominajmy jednak, kto od samego początku stoi za całym projektem – John Zorn!

więcej »

Polecamy

„Wszystko płynie” w wersji szkockiej

Tu miejsce na labirynt…:

„Wszystko płynie” w wersji szkockiej
— Sebastian Chosiński

Wizje niebezpieczne, wizje nawiedzone
— Sebastian Chosiński

Uczta niezbyt wyborna
— Sebastian Chosiński

Pod okiem nowojorskiego „cadyka”
— Sebastian Chosiński

Gdy napięcie rośnie…
— Sebastian Chosiński

Pożegnanie z legendą
— Sebastian Chosiński

Kandydaci do PEN-Clubu
— Sebastian Chosiński

W piekielnym ogniu płonące dusze…
— Sebastian Chosiński

Powrót do Ziemi Obiecanej
— Sebastian Chosiński

Z głowami w gwiazdach…
— Sebastian Chosiński

Zobacz też

Z tego cyklu

„Wszystko płynie” w wersji szkockiej
— Sebastian Chosiński

Wizje niebezpieczne, wizje nawiedzone
— Sebastian Chosiński

Uczta niezbyt wyborna
— Sebastian Chosiński

Pod okiem nowojorskiego „cadyka”
— Sebastian Chosiński

Gdy napięcie rośnie…
— Sebastian Chosiński

Pożegnanie z legendą
— Sebastian Chosiński

Kandydaci do PEN-Clubu
— Sebastian Chosiński

W piekielnym ogniu płonące dusze…
— Sebastian Chosiński

Powrót do Ziemi Obiecanej
— Sebastian Chosiński

Z głowami w gwiazdach…
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

A imię jego to Czerwony…
— Sebastian Chosiński

Na troje babka wróżyła
— Sebastian Chosiński

Od „wow!”, poprzez „brrr!”, aż do „uff!”
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Romantyczne tête-à-tête i wargi, które mogą cię zdradzić
— Sebastian Chosiński

East Side Story: Portret żałobny rosyjskiego inteligenta
— Sebastian Chosiński

Wejść, dopaść, przeżyć!
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Koncertowe przygody Grupy Niemen
— Sebastian Chosiński

Kobieta wśród węży
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Danuta czy Krystyna? – zawodna pamięć Żbika
— Sebastian Chosiński

East Side Story: Niemoralna propozycja w języku Puszkina
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.