Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 26 czerwca 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Koniec jest blisko. Coraz bliżej…

Esensja.pl
Esensja.pl
Łączenie muzyki średniowiecznej z heavy metalem – czy to w formie black- czy doommetalowej – nie jest już żadną nowością. Praktykowane bywa – głównie w Niemczech i Skandynawii – od ponad dwóch dekad. Co jakiś czas trafia się jednak wykonawca, który potrafi tchnąć w ten gatunek nowe życie. Jak Szwedzi z zespołu Apocalypse Orchestra, który przed tygodniem opublikował swój debiutancki album – „The End is Nigh”.

Apocalypse Orchestra
‹The End is Nigh›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułThe End is Nigh
Wykonawca / KompozytorApocalypse Orchestra
Data wydania12 maja 2017
Wydawca Despotz Records
NośnikCD
Czas trwania59:14
Gatunekfolk, metal
Wyszukaj wMatras.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
W składzieErik Larsson, Jonas Lindh, Mikael Lindström, Rikard Jansson, Andreas Skoglund
Utwory
CD1
1) The Garden of Earthly Delights08:40
2) Pyre06:33
3) Flagellants’ Song08:23
4) Exhale07:34
5) Theatre of War07:00
6) The Great Mortality07:33
7) To Embark02:50
8) Here Be Monsters10:44
Zespół istnieje od czterech lat. Miejscem jego narodzin było położone na wschodzie kraju, nad Zatoką Botnicką, mniej więcej siedemdziesięciotysięczne miasto Gävle, które dotąd nie za bardzo miało kim pochwalić się w rockowym światku. Mimo to muzycy wcale nie mają zamiaru, przynajmniej na razie, go opuszczać, szukając szczęścia na przykład w dającym znacznie większe możliwości zaistnienia Sztokholmie. I słusznie. Dzięki temu mają bowiem spore szanse rozsławić swą „małą ojczyznę”. Zwłaszcza teraz, gdy światło dzienne ujrzała ich debiutancka płyta zatytułowana złowieszczo „The End is Nigh” („Koniec jest blisko”). Motorem napędowym grupy jest wokalista i gitarzysta Erik Larsson, który jednak bardzo chętnie sięga również po inne instrumenty, tyleż kojarzące się z folkiem, co muzyką dawną – cytry, lutnię i mandolę (to kuzynka mandoliny, strojona jednak o kwintę niżej). Wspiera go w tym wydatnie Mikael Lindström, który dodatkowo wzbogaca muzykę zespołu o dźwięki dud, liry korbowej, harfy klawiszowej oraz… rauschpfeife, szesnastowiecznego instrumentu dętego drewnianego, który jest niemiecką odmianą szałamai.
Pozostała trójka artystów wierna jest dużo bardziej klasycznemu rockowemu instrumentarium: na gitarze solowej gra Jonas Lindh, a sekcję rytmiczną tworzą Rikard Jansson (bas) i Andreas Skoglund (perkusja). Poza tym w niektórych nagraniach usłyszeć można jeszcze organy i mellotron – w rzeczywistości jednak dźwięki te zostały zaprogramowane komputerowo przez Larssona. Chór natomiast jest jak najbardziej „żywy”. By zabrzmiał jak najbardziej okazale, jego ścieżki zarejestrowano w zabytkowym kościele w Gävle. Wszystko po to, by „The End is Nigh” zabrzmiało z odpowiednią mocą. Choć to oficjalny debiut Apocalypse Orchestra (wreszcie padła nazwa grupy!), sporą próbkę swoich możliwości, Szwedzi pokazali już dwa lata temu, wydając własnym sumptem trzydziestominutową EP-kę demonstracyjną „The Garden of Earthly Delights”. Znalazły się na niej cztery kompozycje, które w takim samym układzie, chociaż oczywiście w odświeżonych i dopracowanych wersjach, trafiły także na pierwszy pełnowymiarowy album.
Płyta ujrzała światło dzienne dzięki niezależnej sztokholmskiej wytwórni Despotz Records, która też do szczególnie znanych – podobnie zresztą jak kwintet z Gävle – nie należy. Chyba że teraz to się zmieni… „The End is Nigh” to dzieło bardzo spójne w przekazie: począwszy od samej muzyki, poprzez teksty, aż po stronę wizualną – wszystko układa się w konsekwentną całość. Album otwiera nawiązujący do legendarnego tryptyku niderlandzkiego malarza Hieronima Boscha utwór „The Garden of Earthly Delights” („Ogród ziemskich rozkoszy”). Z głębokiego wyciszenia stopniowo docierają najpierw dudy, a potem kolejne średniowieczne instrumenty, które jednak wkrótce muszą, przynajmniej na jakiś czas, ustąpić miejsca ogniście rockowym gitarom i sekcji rytmicznej. Zmienia się tym samym forma wyrazu, ale treść, stylistycznie nawiązująca do odległej przeszłości, pozostaje wciąż ta sama. Do tego dochodzi jeszcze stylizowany na średniowiecznych trubadurów śpiew Erika. Jak się okazuje, ludowe melodie w mocno uwspółcześnionych metalowych aranżacjach sprawdzają się znakomicie. Pod warunkiem, że biorą się za nie odpowiednio utalentowani artyści.
Podobnie panowie z Apocalypse Orchestra poczynają sobie również w kolejnych utworach – przeplatają momenty stonowane, delikatne, romantyczne (w których wykorzystują instrumenty sprzed lat) z prawdziwie metalowymi, znaczonymi wdzierającymi się w uszy partiami gitar i przytłaczającymi bębnami. Podział jednak nie zawsze jest tak klarowny – bywa, że i w chwilach bardziej energetycznych rozlegają się dźwięki dud czy liry korbowej, choć najczęściej pojawiają się one wówczas na drugim planie. Mimo to są dobrze słyszalne i wydatnie wpływają na brzmienie całości (jak na przykład w doskonałym, majestatycznym, ale i bardzo nastrojowym „Pyre”). W „Flagellants’ Song” – lirycznej, wzruszającej pieśni poświęconej tak zwanym flagelantom, czyli rozpowszechnionym w XIII i XIV wiekach w całej chrześcijańskiej Europie biczownikom – po raz pierwszy zespół wykorzystuje chór. Dzięki temu utwór staje się w jeszcze większym stopniu podniosły (tak, to możliwe!), co jednocześnie nie staje na przeszkodzie, by ozdobić go jednym z najpiękniejszych i najmocniej zapadających w pamięć refrenów. Z kolei w „Exhale” Szwedzi wprowadzają istotny element niepokoju i na tym neofolkowym motywie muzycznym (z wykorzystaniem hipnotycznych bębnów i harfy klawiszowej) budują w zasadzie całą kompozycję.
W „Theatre of War” na krótko rezygnują z otoczki metalowej; mroczny, aczkolwiek subtelny śpiew Erika przy akompaniamencie gitary akustycznej sprawia, że przynajmniej przez kilka minut zespół podąża w stronę darkwave’u spod znaku Deine Lakaien i Alexandra Veljanova. Im bliżej końca jednak – tej konkretnej kompozycji, jak i całego wydawnictwa – tym bardziej daje o sobie znać metalowa natura Larssona i jego kompanów. „The Great Mortality” i „To Embark” wzniesione są na doommetalowym fundamencie, chociaż w przypadku tego drugiego nieporównywalnie większą rolę odgrywają lira korbowa (vide Mikael Lindström) i cytry (Erik Larsson). Album wieńczy prawie jedenastominutowy „Here Be Monsters” (którego nie należy kojarzyć z identycznie zatytułowaną płytą norweskiego Motorpsycho) – najbardziej zróżnicowany wokalnie i tym samym wymykający się jednoznacznym klasyfikacjom. Erik płynnie przechodzi w nim od klasycznego metalowego śpiewu do recytacji i growlingu; wszystko jest jednak uzasadnione zmieniającym się charakterem tekstu. Ta płyta może Was zauroczyć, ale na pewno nie wprawi w dobry nastrój, zwłaszcza jeżeli zaczniecie analizować słowa poszczególnych utworów. Ich ogólny sens jest jednoznaczny: Apokalipsa jest już blisko… coraz bliżej…
koniec
18 maja 2017
Skład:
Erik Larsson – śpiew, gitara elektryczna, gitara akustyczna, cytry, mandola, lutnia, programowanie
Jonas Lindh – gitara elektryczna, chórki
Mikael Lindström – dudy, lira korbowa, mandola, harfa klawiszowa, rauschpfeife, chórki
Rikard Jansson – gitara basowa, chórki
Andreas Skoglund – perkusja, instrumenty perkusyjne, chórki
dodajdo

Komentarze

18 V 2017   16:18:56

"Ta płyta może Was zauroczyć, ale na pewno nie wprawi w dobry nastrój, zwłaszcza jeżeli zaczniecie analizować słowa poszczególnych utworów. Ich ogólny sens jest jednoznaczny: Apokalipsa jest już blisko… coraz bliżej…"-i to jest dobra nowina :)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: Noise rock vs. free jazz
Sebastian Chosiński

22 VI 2017

Jazz to współczesny muzyczny odpowiednik lingua franca. Zwłaszcza free jazz pełni rolę uniwersalnego języka, którym bez trudu mogą porozumieć się artyści wywodzący się z różnych kręgów kulturowych i regionów geograficznych. Praktycznym tego przykładem jest między innymi funkcjonowanie projektu Lean Left, który tworzą Amerykanin, Norweg, Holender i Anglik. Na płycie „I Forgot to Breathe” wszyscy mówią jednak jednym głosem.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Zbyt leniwi, by poddać się panice
Sebastian Chosiński

20 VI 2017

To już nasze trzecie w ostatnich miesiącach podejście do twórczości norweskiego gitarzysty (i klawiszowca) Stephana Meidella. A jest to wynikiem jego niezwykłej pracowitości. Oprócz albumu solowego i trzeciej płyty formacji Cakewalk w tym roku ukazała się także nowa produkcja współtworzonego przez Skandynawa międzynarodowego projektu jazzowo-rockowego Velkro – „Too Lazy to Panic”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Raz na kilka lat
Sebastian Chosiński

15 VI 2017

Przyzwyczailiśmy się już do tego, że wielkie gwiazdy światowego free jazzu coraz chętniej publikują swoje płyty za pośrednictwem polskich wydawnictw. Wcześniej przodownictwo w tej dziedzinie dzierżyło krakowskie Not Two, ostatnio doszlusowały do niego poznańskie Multikulti oraz warszawskie For Tune. Z logo tego ostatniego na okładce ukazał się właśnie najnowszy album kwartetu Matthew Shippa – „Not Bound”.

więcej »

Polecamy

Noise rock vs. free jazz

Tu miejsce na labirynt…:

Noise rock vs. free jazz
— Sebastian Chosiński

Zbyt leniwi, by poddać się panice
— Sebastian Chosiński

Raz na kilka lat
— Sebastian Chosiński

Bo wszyscy Szwedzi to jedna rodzina…
— Sebastian Chosiński

Mokradła we mgle
— Sebastian Chosiński

Widok z góry najwyższej
— Sebastian Chosiński

Ku chwale Katalonii
— Sebastian Chosiński

„Czarna śmierć” i „trzy szóstki”
— Sebastian Chosiński

Patrząc w przyszłość z głową w przeszłości
— Sebastian Chosiński

Niepokój niejedną ma barwę
— Sebastian Chosiński

Zobacz też

Tegoż autora

Zbrodniarz i panna
— Sebastian Chosiński

Okazja czyni tchórza
— Sebastian Chosiński

Sypiając z szefem
— Sebastian Chosiński

Ciszej nad trumną Batmana!
— Sebastian Chosiński

Między „Dybukiem” a „Weselem”
— Sebastian Chosiński

Byli sobie gliniarze…
— Sebastian Chosiński

W sercu Iraku
— Sebastian Chosiński

Nie tylko Temida jest ślepa
— Sebastian Chosiński

Okrutny seks komisarza Warskiego
— Sebastian Chosiński

Zemsta za „potop”?
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.