Idea płyty jest bardzo szczytna i chylę czoła przed Strachami, które wzięły na swoje barki misję edukacyjną współczesnej młodzieży. Myśli zawarte w tekstach zaprezentowanych utworów sprawdzają się i w naszej rzeczywistości. Co tu dużo mówić, są też bardziej strawne niż monumentalne pieśni Jacka Kaczmarskiego, które Grabaż wyśpiewywał na poprzednim albumie. Pod tym względem przesłanie zgrabniej koresponduje ze swobodnym image′em Strachów Na Lachy.

Zastrzeżenia można mieć raczej do samej muzyki. Na autorskich płytach Strachy zaprezentowały dość specyficzną mieszankę miejskiego folku, reggae i pop-rocka. Odcinali się przy tym od punkowych korzeni. Stylistyka ta mogła drażnić na „Autorze”, w zestawieniu z tekstami Kaczmarskiego. Miłośnicy barda „Solidarności” chyba nigdy nie wybaczą Grabażowi jarmarcznego wykonania „Murów”.

Na „Zakazanych piosenkach” mamy sytuację odwrotną. Teksty utworów nie są już tak przytłaczające, nadają się do przebojowego śpiewania. Od strony technicznej niby obcujemy z pomysłową aranżacją i energią, ale jednak nie tego spodziewałem się po tak doświadczonych muzykach. Chyba za bardzo wzięli sobie do serca punkowy rodowód przerabianych kawałków. Czasem niebezpiecznie zbliżają się do stylistyki Pidżamy Porno, a przecież Strachy miały być od tego ucieczką. Fani macierzystej formacji Grabaża na pewno ucieszą się, słuchając „Na kształt dziecka”, „Łazienki” czy „Idzie wojna”. Nie znaczy to, że na krążku zabrakło radosnych dźwięków i tanecznego groove’u. Takie kawałki jak „Wariat”, „Po prostu pastelowe”, „Wojny gwiezdne”, to czyste hity parkietowe.

Dorzućmy do tego songi zaangażowane, z mroczną muzyką i refleksyjnym tekstem („Zamknij wszystkie drzwi”, „Fabryka”) i wyjdzie pełny obraz „Zakazanych piosenek”. Trudny do sklasyfikowania, czasem skoczny, czasem przygnębiający, a czasem zwyczajnie irytujący, zwłaszcza, gdy całkiem zgrabne partie gitarowe ubarwione są na siłę kiczowatymi wstawkami elektronicznymi rodem z przebojów Boltera.

Strachy Na Lachy chyba świadomie nagrały taką płytę, by recenzenci łamali sobie głowę, nie potrafiąc jej do końca sklasyfikować (co się chwali). Nie jest to pozycja, która wszystkich usatysfakcjonuje od początku do końca. Osoby szukające rozrywki i refrenów wpadających w ucho na pewno będą omijały ponure kawałki, natomiast tych, którzy podejdą do niej z większymi ambicjami będą drażniły wszechobecne wtręty stylistyki pop. Mimo to, z ”Zakazanymi piosenkami” warto się zapoznać, by odkryć, że polska muzyka lat 80. to nie tylko Lady Pank i Maanam, ale i bunt, pasja oraz niepokoje trawiące każde młode pokolenie.