Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 21 listopada 2017
w Esensji w Esensjopedii

Pot i Kreff – Made in Poland: Tańcz mną do końca PRL

Esensja.pl
Esensja.pl
Kiedy mówi się o bardzie „Solidarności”, ma się na myśli Jacka Kaczmarskiego. Tymczasem mało brakowało, by tytuł ten sprzątnął mu sprzed nosa artysta, który tak naprawdę z Polską ma niewiele wspólnego – Leonard Cohen.

Leonard Cohen
‹Leonard Cohen w Warszawie›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLeonard Cohen w Warszawie
Wykonawca / KompozytorLeonard Cohen
Data wydania1985
NośnikCD
Czas trwania55:15
Wyszukaj wMatras.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Utwory
CD1
1) Who By Fire4:06
2) The Law7:40
3) Dance Me to the End of Love4:56
4) There is War4:55
5) The Gypsy's Wife4:55
6) Partisan3:51
7) Sisters of Mercy4:52
8) The Night Comes On5:13
9) Diamonds in the Mine4:45
10) Avalanche4:34
11) Chelsea Hotel No. 24:57
Kanadyjski poeta, pisarz i piosenkarz przyjechał w 1985 roku do Polski z małą trasą koncertową. Nie ograniczył się jednak tylko do śpiewania. W czasie występów wielokrotnie deklarował swoje poparcie dla ruchu „Solidarności” i spotkał się z Lechem Wałęsą. W odwecie aparat partyjny zakazał emitowania jego utworów w środkach masowego przekazu, jednak na zduszenie popularności Cohena było już za późno. Polska oszalała na jego punkcie już na początku lat 80.; stał się u nas większą gwiazdą niż w rodzimej Kanadzie. Jego album „Various Positions” z 1984 r. tylko ugruntował jego pozycję, a utwór „Dance Me to the End of Love” jest do dziś chętnie puszczany w rozgłośniach radiowych.
Cohen zawitał do Polski w 1985 roku w związku z promocją swojego najnowszego dzieła. Jak wspomina, po przekroczeniu Żelaznej Kurtyny przeraziła go szarość, jaką zastał. Pomimo tego zachwyciło go gorące przyjęcie publiczności, którego całkiem się nie spodziewał. Ta energia udzieliła się artyście, który dał serię rewelacyjnych koncertów – o czym można się przekonać, słuchając licznych bootlegów.
Najczęściej można się natknąć na rejestrację koncertu z 22 marca 1985 r., który odbył się w warszawskiej Sali Kongresowej. Można go usłyszeć w kilku wersjach, różniących się długością. Fani na pewno połaszą się na któreś z wydań dwupłytowych, zawierających cały koncert. Pozostałym powinna wystarczyć wersja okrojona do jednego dysku w postaci „Leonard Cohen w Warszawie”. Album ten doskonale oddaje klimat panujący w czasie występów barda; Cohen z godną podziwu energią wykonuje swoje kompozycje, za co publika nagradza go gromkimi brawami. Nie brakuje również wspomnianych wyżej rewolucyjnych przemówień. Nie można również narzekać na dobór repertuaru – poza obowiązkowym „Dance Me to the End of Love” możemy usłyszeć świetne wersje „Who By Fire”, „The Gypsy’s Wife”, „Sisters of Mercy” czy „Chelsea Hotel No. 2”. Należy dodać, że całość jest nagrana w całkiem niezłej jakości i słucha się tego bardzo przyjemnie, nawet jeśli gdzieniegdzie dźwięk trochę ucieka.
Na „Leonard Cohen w Warszawie” czuje się, że ta trasa koncertowa była czymś więcej niż tylko występami znanego artysty. Patrząc z perspektywy lat, można nawet powiedzieć, że była to kolejna jaskółka zwiastująca zmiany, jakie miały niebawem nastąpić w Polsce. Promyk nadziei, który rozbłysnął w ponurych latach 80.
koniec
25 lutego 2010
dodajdo

Komentarze

26 II 2010   08:15:06

Ale jakoś nie znajduję w artykule tezy zawartej w leadzie. Dlaczego o mało nie sprzątnął?

03 III 2010   21:01:57

Bledy w tekscie. Po pierwsze Various (a nie Varius), Chelsea (a nie Chalsea). Dance me... to nie Tańcz mną - to brzmi nieco absurdalnie. Cohen zapisal sie na zawsze w historii literatury i poezji. Obawiam sie ze nie mozna tego powiedziec o Kaczmarskim; przewrotny tytul artykulu, ale nie do konca majacy jakiekolwiek odniesienia do tego co naprawde dzialo sie w tamtych czasach. Cohen do Kaczmarskiego (albo odwrotnie) mial sie nijak.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: Starcie tytanów
Sebastian Chosiński

9 XI 2017

Summit Quartet to kolejna międzynarodowa freejazzowa supergrupa, na czele której stoi amerykański saksofonista Ken Vandermark. Tym razem do współpracy udało mu się zaprosić dwóch „starych znajomych” – Matsa Gustafssona i Hamida Drake’a – oraz muzyka z zupełnie innej „beczki”, Luca Klaasena, eksbasistę holenderskiej punkowej formacji The Ex. Pierwszym wydawnictwem zespołu jest koncertowy album „Live in Sant’Anna Arresi”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Powściągliwość mniej mile widziana
Sebastian Chosiński

7 XI 2017

Mimo zaangażowania w wiele muzycznych przedsięwzięć o zasięgu międzynarodowym, norweski perkusista Paal Nilssen-Love wciąż jeszcze znajduje czas na swój najważniejszy projekt – freejazzową orkiestrę Large Unit. W połowie października wydała ona nowy album, noszący (tradycyjnie) nieco tajemniczy tytuł – „Fluku”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Welocyped międzykontynentalny
Sebastian Chosiński

2 XI 2017

O Boneshaker dotychczas nie pisaliśmy. Przez niedopatrzenie. Bo przecież nie dlatego, że ta amerykańsko-norweska formacja nie jest godna uwagi. Wręcz przeciwnie! Ze wszech miar warto przyjrzeć się bliżej jej twórczości. Okazją ku temu jest wydanie albumu „Thinking Out Loud” – trzeciej wspólnej produkcji saksofonisty Marsa Williamsa, kontrabasisty Kenta Kesslera oraz perkusisty Paala Nilssen-Love’a.

więcej »

Polecamy

Trochę humoru

Słuchaj i patrz:

Trochę humoru
— Beatrycze Nowicka

Niebieski kapturek
— Beatrycze Nowicka

Listopadowy wieczór
— Beatrycze Nowicka

Polska ilustrowana
— Beatrycze Nowicka

Epickie buty bogini
— Beatrycze Nowicka

Dyskretny urok ołówka
— Beatrycze Nowicka

Światło
— Beatrycze Nowicka

Zderzenie z rzeczywistością
— Beatrycze Nowicka

Rodzina podpowiada
— Beatrycze Nowicka

Powrót w czerń
— Beatrycze Nowicka

Zobacz też

Z tego cyklu

Page & Plant na schodach do nieba
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Statek z nowym kapitanem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dwa światy w Chorzowie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Największy z Wielkiej Czwórki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Trzech mężczyzn i fani
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Odkryli sposób na długowieczność!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Folk z rockowym pazurem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Chwila prawdziwych emocji
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wszyscy święci na koncercie Pearl Jam
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Najdorodniejsze jeżozwierzowe drzewa rodzą się w Warszawie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż twórcy

Nowy Cohen, stare (dobre) tematy
— Piotr Kilanowski

Pot i Kreff: Na pokładzie lotu „666”
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Marvel: Przeczytać Panterę i zapomnieć
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Mokre sny apetycznej świnki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Złap bakcyla na Gaudiego
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Pokręcony komiks
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Warlock raz jeszcze
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

15 najlepszych filmów George'a Romero i Tobe Hoopera
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Smutny komiks o kontestacji
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Człowiek pociągający za sznurki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Pogromca – moja miłość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Adaptacja komiksowa, która igra z ogniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.