Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 25 listopada 2017
w Esensji w Esensjopedii

Ilsa

Rafał Kosik
Ilsa, wyciągnięta w fotelu, patrzyła na gwiazdy. Jak co noc wyobraźnią leciała ku nim, rozgarniając przestrzeń. Stawała się jedną z nich - świecącą zimno gwiazdą bez planet. Rozkładając ramiona, zawisała z dala od zatłoczonych galaktyk. Rozpalała w sobie nuklearny ogień i rozpuszczając jasne włosy otaczała się żyjącą własnym życiem chłodniejszą koroną, sypiącą gigantycznymi iskrami w końcu i tak powracającymi grawitacyjnym ssaniem. Emitowała promieniowanie we wszystkich znanych jej pasmach ze szczególnym upodobaniem dodając do tego mieszankę swobodnych elektronów, protonów i cząstek alfa. Wiatr słoneczny zwijał się wokół niej w spirale i odpływał sennie w dal, gubiąc pamięć źródła. Wypalała się i zapadała w sobie, aż zegar ścienny, wskazujący dziesiątą w nocy, z postaci czerwonego karła przywoływał ją do rzeczywistości.

Rafał Kosik
‹Ilsa›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
AutorRafał Kosik
TytułIlsa
OpisUrodziłem się 1971/10/08 w Warszawie. Jestem niedokończonym architektem. Po trzech latach przerwałem studia by założyć agencję reklamową, w której jestem dyrektorem kreatywnym i grafikiem. Piszę od dawna, ale dopiero dwa lata temu przestałem wrzucać wszystko do szuflady. Głownie tworzę science-fiction i horror (czasem jedno i drugie razem). O moim pisaniu mogę powiedzieć jedno: staram się nie przynudzać. Rodzina: Żona Kasia jest historykiem sztuki, syn Jaś jest przedszkolakiem. Oto lista moich dotychczasowych publikacji: Pokoje przechodnie - Nowa Fantastyka 9/2001, Bar - Flasher′s Home Page 2002, Za dobre to zrobiliśmy - Nowa Fantastyka 4/2002 Przeskok - Science Fiction 15 (5/2002), Wehikuł Czasu - Fahrenheit-Fantazin 2002, Krew - Flasher′s Home Page 2002, Czarne Słońce - Science Fiction 18 (9/2002) Mgła - Science Fiction 20 (11/2002)
GatunekSF
Ilsa, wyciągnięta w fotelu, patrzyła na gwiazdy. Jak co noc wyobraźnią leciała ku nim, rozgarniając przestrzeń. Stawała się jedną z nich - świecącą zimno gwiazdą bez planet. Rozkładając ramiona, zawisała z dala od zatłoczonych galaktyk. Rozpalała w sobie nuklearny ogień i rozpuszczając jasne włosy otaczała się żyjącą własnym życiem chłodniejszą koroną, sypiącą gigantycznymi iskrami w końcu i tak powracającymi grawitacyjnym ssaniem. Emitowała promieniowanie we wszystkich znanych jej pasmach ze szczególnym upodobaniem dodając do tego mieszankę swobodnych elektronów, protonów i cząstek alfa. Wiatr słoneczny zwijał się wokół niej w spirale i odpływał sennie w dal, gubiąc pamięć źródła. Wypalała się i zapadała w sobie, aż zegar ścienny, wskazujący dziesiątą w nocy, z postaci czerwonego karła przywoływał ją do rzeczywistości.
Szklany dach razem z gwiazdami musiał zaczekać do jutra. Zsunęła się z fotela i poszła wziąć prysznic.
Ociekając wodą przyglądała się swojemu odbiciu w lustrze. Fascynowało ją, ale nie potrafiła uchwycić istoty tej fascynacji. Czy się zmieniała? Czy była większa niż kiedyś, czy to dom się zmniejszył?
Idąc do chłodni po pojemnik z kolacją włączyła odtwarzacz. Muzyka wypełniła korytarze domu spokojnym natchnieniem.
"Czyj to głos, matko?" - pytała jak co dzień.
Pamiętała kolejne wyśpiewywane słowa aż do ostatniego, urwanego w połowie. Wtedy następowała cisza, a Ilsa leżała już w łóżku próbując zasnąć.
---
Zerwała się w środku nocy z krzykiem. Wciąż czuła na swoim ciele łagodne dotknięcia zimnych dłoni i usta muskające szyję. Sen o istocie ze szklanej rury był przerażający, ale jednocześnie pragnęła, by śnił się dalej.
Gorące, rozkoszne pulsowanie w dole brzucha powoli ustępowało.
---
Obudziło ją światło lamp sufitowych. Stopniowe narastanie jasności nieodmiennie rozpoczynało każdy dzień. Ilsa mrużyła oczy i ziewała przez kilka minut, aż resztki snów wywietrzały ostatecznie z jej umysłu. Potem szła do chłodni po pojemnik ze śniadaniem. Zostało ich już niewiele. Gdzieś w zakamarkach wyobraźni odnajdywała obraz pełnych półek z czasów, gdy była jeszcze na tyle mała (albo dom na tyle duży), że nie mogła dosięgnąć do tych najwyższych. Na peryferiach świadomości błąkało się niejasno sprecyzowanie pytanie o to, co się stanie, gdy zje zawartość ostatniego opakowania.
Podgrzewała śniadanie w kuchence. Zjadała je, popijając kawą i starając się nie myśleć o smaku. Szła umyć zęby i wziąć prysznic.
"Po co brać prysznic dwa razy dziennie, matko?"
Matka nie mogła odpowiedzieć. Była jedynie wspomnieniem, odległą istotą o spokojnych, mądrych oczach i delikatnych dłoniach. Tyle tylko z niej zostało.
Posłuszna wspomnieniu dziewczyna brała prysznic, choć nie czuła się brudna. Potem wycierając włosy szła kolejnym korytarzem po wytartej w wykładzinie ścieżce, znając na pamięć każdą wypukłość ścian.
Hala była pełna zielonych zmiennych kształtów, z którymi Ilsa czuła bardzo bliski związek. Rośliny rosły wolno, ale pamiętała, że grube drzewo, pod którym lubiła leżeć, kiedyś było ledwie trawką. Teraz z trudem mogła objąć jego pień ramionami. Korona drzewa dotykała sklepienia pokrytego setkami lamp gasnących zaledwie na jedną godzinę w środku nocy. Czy drzewo aż tak urosło, czy może sklepienie się obniżyło? Pozostałe drzewa były mniejsze, ale wespół z krzakami, pnączami i ściółką miejscami tworzyły gęstwę, z wnętrza której nie było widać nic poza pstrokatą zielonością.
To było drugie, po sali ze szklanym sufitem, miejsce, gdzie Ilsa oddawała się marzeniom. Jednak tutaj nie miały one konkretnego kształtu. Była to raczej swobodna gra wyobraźni puszczonej wolno na wielką zieloną łąkę, bądź gdziekolwiek indziej, gdzie nie było granic w postaci sieci korytarzy i sal.
---
Gwiazdy tkwiły na swoich miejscach jak zawsze. Jedyną odmianą był jaśniejszy od innych punkt w miejscu, gdzie jeszcze wczoraj była czerń. Ilsa była poruszona. Coś takiego nie zdarzyło się nigdy. Nigdy! Odkąd sięgała pamięcią, gwiazdy zawsze wyglądały niezmiennie. Leżąc na tym fotelu co wieczór wyruszała w podróż do granic wyobraźni, stając się nową gwiazdą. Matka też to robiła, aż pewnego dnia naprawdę zamieniła się w gwiazdę. Ale teraz, tam w górze, to nie była ona.
Tej nocy budziła się dwa razy dręczona koszmarami. Nie pamiętała ich treści, ale zaraz po śniadaniu wróciła do sali ze szklanym sufitem. Nawet w dzień panował tu półmrok, rozpraszany jedynie światłem odległych gwiazd. Dziewczyna nie położyła się na fotelu - oszczędzała tę przyjemność na wieczorny rytuał. Uniosła jedynie głowę, poznając tym samym nowe uczucie - strach.
Obiekt był znacznie bliżej niż przed dziesięcioma godzinami.
Wybiegła na korytarze i krążyła nimi długo, nie mogąc się uspokoić. Dopiero głód przyciągnął ją do kuchni na obiad.
---
Przejechała dłonią po oszronionej powierzchni szkła. Blady zarys korpusu i głowy wewnątrz rury tracił się w mroźnej mgle. Szerokie barki i ramiona pozostawały nieruchome.
Ostatnio przychodziła tutaj częściej, ale tylko rano, by do wieczora otrząsnąć się ze smutku, jakim emanowało to miejsce. Tego dnia jednak spokój zimnej sali dodawał jej otuchy swą niezmiennością.
Dwanaście identycznych rur ustawionych w okręgu. Jedna z nich była ciemna i pusta, ale dziewczyna zawsze siadała przy tej pierwszej od drzwi i patrzyła na zamknięte oczy za mgłą. Bała się, że powieki mogą się otworzyć. Bała się i czekała.
---
Leżąc w fotelu pod dachem z gwiazd nie stawała się już jedną z nich. Wpatrywała się, obezwładniona strachem, w kulisty obiekt większy od wyciągniętej dłoni. Miał czerwoną matową powierzchnię i, pozornie nieruchomo, wisiał w przestrzeni dokładnie nad nią, ale w rzeczywistości zbliżał się, opadał na dom - to nie ulegało wątpliwości.
Ilsa usłyszała ciche pyknięcie. Kątem oka zobaczyła ruch i zdrętwiała z przerażenia. Obok fotela zapłonęła czerwona lampka. Dziewczyna zacisnęła dłonie na poręczach i wpatrywała się nieznane zjawisko. Po minucie w innym miejscu sali błysnęła następna lampka. Po chwili kolejna i jeszcze jedna. Gdzieś pod podłogą coś jęknęło przeciągle i sapnęło. Fotel ledwo wyczuwalnie drgnął.
Ilsa krzyknęła i potykając się pobiegła do sypialni, by zwinąć się w kłębek, okręcić kocem i nakryć na głowę.
---
W końcu tu wróciła. To miejsce zbyt wiele dla niej znaczyło.
Gigantyczna kula wypełniała sobą niemal całe okno, zalewając salę czerwonawą poświatą. Przestała opadać.
Ilsa leżała w swoim fotelu, przytłoczona rozmiarem zmiany, jaka nastąpiła w jej życiu. Nie było już gwiazd, nie było nieważkich podróży. Były setki różnokolorowych lampek, jakby obiekt wepchnął gwiazdy do wnętrza domu. Były popiskiwania i rysujące się światłem monitory.
Przygnębiona zwlokła się z fotela i okrężną drogą doszła do zimnej sali.
Na metalowych uchwytach trzymających szklane rury też paliły się lampki. Obiekt wtargnął swą obecnością nawet tutaj. Ilsa usiadła na obrotowym krześle przy swojej ulubionej rurze i dotknęła jej dłonią. Krzyknęła i odskoczyła upadając na ziemię. Krzesło przewróciło się, a echo powtórzyło towarzyszący temu odgłos. Chwilę siedziała zaskoczona, po czym wstała i ostrożnie dotknęła ponownie. Szkło było chłodne, ale cieplejsze niż zawsze. Nie było na nim szronu, tylko rosa spływająca większymi kroplami do rynienek.
Wewnątrz nie było mgły, a twarz nie była blada. Ilsa nachyliła się nad rurą ścierając ręką wilgoć. Ustami muskając niemal chłodnej powierzchni. Chciała dotknąć ciała wewnątrz, przejechać po nim dłonią. Może przyłożyć policzek. Wyobrażała sobie, że leży tam w środku, bezpieczna, przytulając się...
Po drugiej stronie szkła otworzyły się oczy.
---
- Koniec spania, panie i panowie. Czekają nas dwa lata ciężkiej pracy.
- Jesteśmy już na stacjonarnej?
- Chyba się porzygam... Nie znoszę tego uczucia.
- Ho, ho. Samantha już wstała? Nie zobaczę jej w bieliźnie, a dwadzieścia lat na to czekałem.
- Akurat... Zgodnie z harmonogramem mieliście pójść spać trzy miesiące po nas. Mam uwierzyć, że byliście grzeczni?
- Wybudziło ją wcześniej?
- Na to wygląda. Trumienka jest sucha.
- Poszukam jej.
- Co był za kawał, który opowiadałeś przed zaśnięciem?
- Będę rzygał...
- Ale po co budzić wcześniej geofizyka?
- Opowiem ci go, jak coś zjem.
- Co na śniadanie? Jezus! Nie tu! Idźże do kibla.
- A co może być na śniadanie? Zamrażara jest pełna kolorowych psich kupek. Dwa lata będziemy je żreć.
- Zrobił to! Spawił się na korytarzu!
- Śniła mi się seksowna blondyneczka. Nachylała się nad hibernatorem.
- Ty ciągle o Samancie. Daj spokój. Są jeszcze dwie brunetki. Może na razie nieco oziębłe... Nie patrzcie tak na mnie!
- Dziwne... Wygląda na to, że jej hibernator w ogóle nie został włączony... Jakby odmówił współpracy.
- Była podobna do Samanthy, ale to nie była ona.
- Nieludzko zgłodniałem. Czuję, że zjadłbym teraz wszystko.
- W jakiej sytuacji hibernator może odmówić hibernacji?
- Ciekawe czy drzewa urosły już do sufitu. Przez dwadzieścia lat miały szansę.
- Na przykład, kiedy kobieta jest w ciąży - hibernacja mogłaby uszkodzić płód. Ale to chyba nie wchodzi w grę... prawda?
- Pewnie jest w sterowni. Zawsze lubiła oglądać gwiazdy.
Warszawa 2002
koniec
1 stycznia 2003
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Kolaż: <a href='mailto:halas.agn@gmail.com'>Agnieszka ‘Ignite’ Hałas</a>

Odbicie w lustrze
Tomasz Jarząb

18 XI 2017

Płynę w Rzece wśród milionów innych użytkowników. Ich potrzeby i oczekiwania przenikają się w tym samym dążeniu – chcą czegoś od Rzeki, brać, zagarniać, nigdy nic nie dając. Zjednoczeni w tym, jak nie scala żadne państwo, oddani sprawie jak najwięksi fanatycy, spójni i homogeniczni jak jeden organizm. Rzeka jest w nich, a oni są Rzeką.

więcej »
Ilustracja: <a href='mailto:aszady@uw.lublin.pl'>Agnieszka ‘Achika’ Szady</a>

Opar absurdu
Adrianna Filimonowicz

11 XI 2017

Zabrzmiała wrogo, ale po reakcjach jej mózgu wyczułem obniżenie nastroju. Z obserwacji wiedziałem, że w tych lepszych chwilach zawsze dopadał ją strach przed samotnością. Niemalże byłem w stanie wykryć wzorzec fal elektromagnetycznych emitowanych przez jej neurony w takich chwilach. Zrobiło mi się jej żal.

więcej »
Kolaż: <a href='mailto:aszady@uw.lublin.pl'>Agnieszka ‘Achika’ Szady</a>

Pobudka Tenebre
Agnieszka Łobik-Przejsz

30 IX 2017

Beata była podniecona. Nie rozmową z mięśniakiem, ale tym, jakie robiła na nim wrażenie. Napawało ją dumą, gdy patrzył na nią niemal z czcią i silił się, by starannie dobierać słowa. To nie działo się samo. To powodowała Ona.

więcej »

Polecamy

Zobacz też

Tegoż twórcy

Złota trójca
— Magdalena Kubasiewicz

Duchy, mutanci i szalony naukowiec
— Agnieszka Szady

Dzień Dziecka: Wszystko i jeszcze więcej
— Agnieszka Szady

Planeta czerwona od krwi
— Jakub Gałka

Esensja czyta: Marzec-kwiecień 2009
— Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Michał Kubalski, Joanna Słupek, Konrad Wągrowski

Esensja czyta: IV kwartał 2008
— Artur Chruściel, Ewa Drab, Jakub Gałka, Daniel Gizicki, Anna Kańtoch, Paweł Sasko, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski

Czy można naśladować miłość?
— Jakub Gałka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.