Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 30 listopada 2021
w Esensji w Esensjopedii

Siergiej Paradżanow
‹Kolekcja Filmów Siergieja Paradżanowa›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKolekcja Filmów Siergieja Paradżanowa
Data premiery25 lutego 2011
ReżyseriaSiergiej Paradżanow
Kraj produkcjiZSRR
Gatunekhistoryczny, obyczajowy
EAN5908312741596
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Co ta miłość z nich zrobiła…
[Siergiej Paradżanow „Kolekcja Filmów Siergieja Paradżanowa” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
« 1 2 3

Sebastian Chosiński

Co ta miłość z nich zrobiła…
[Siergiej Paradżanow „Kolekcja Filmów Siergieja Paradżanowa” - recenzja]

Zdradliwą Pałahnę zagrała Tatiana Biestajewa (rocznik 1937), córka słynnego rosyjskiego aktora z czasów kina niemego Władimira Biestajewa. W latach 60. ubiegłego wieku była jedną z najpopularniejszych artystek w Związku Radzieckim, między innymi dzięki roli w „Cieniach…”. Tatiana przeszła do historii głównie z tego powodu, że jako pierwsza radziecka aktorka wystąpiła przed kamerą zupełnie naga. Po czterdziestu latach wróciła do tego epizodu swojej kariery i napisała nawet książkę zatytułowaną „Obnażona u Paradżanowa” (2005). Po roli Pałahny kino sowieckie nie miało jej jednak zbyt dużo do zaoferowania. Bo przecież trudno uznać za szczególnie wartościową kreację w „Krachu” (1968) Władimira Czebotariowa, opowiadającym o bohaterskich czekistach rozpracowujących wstrętnego terrorystę-eserowca Borisa Sawinkowa. Od początku lat 70. Biestajewa występowała coraz rzadziej, aż wreszcie w 1989 roku całkowicie wycofała się z zawodu. Uwodzący Pałahnę dojrzały Jura miał z kolei twarz Gruzina Spartaka Bagaszwilego (rocznik 1914), który miał już na koncie występy w kilku głośnych obrazach głównego apologety Stalina Michaiła Cziaureliego: „Arsen” (1937), „Wielka łuna” (1938) oraz „Orzeł Kaukazu” („Gieorgij Saakadze”, 1942-1943). Z Paradżanowem spotkał się na planie filmowym jeszcze raz, przy okazji pracy nad „Barwami granatu” (1968). Zmarł w 1977 roku. O dwanaście lat przeżył go natomiast filmowy Watag, czyli Nikołaj Grinko, znany głównie z dzieł Aleksandra Ałowa i Władimira Naumowa („Pokój przychodzącemu na świat”) oraz Andrieja Tarkowskiego („Dziecko wojny”, „Andriej Rublow”, „Solaris”, „Stalker” i „Zwierciadło”). Warto wspomnieć jeszcze o wcielającym się w postać wioskowego błazna Miki Leonidzie Jengibarowie, który był najsłynniejszym chyba w dziejach Związku Radzieckiego artystą cyrkowym. Mimo że w młodości trenował boks, w późniejszym wieku postanowił bawić ludzi jako… zawodowy klaun. Zmarł, mając zaledwie trzydzieści siedem lat, 25 lipca 1972 roku na zawał serca. Niespełna rok po jego śmierci na ekrany kin wszedł inny znany obraz z Jengibarowem w epizodycznej roli – „Pogwarki” Wasilija Szukszyna.
Chimeryczny mistyk
Współscenarzystą filmu był, zmarły przed sześcioma laty, ukraiński pisarz i dramaturg Iwan Czendiej, absolwent moskiewskich Wyższych Kursów Literackich oraz wydziału filologicznego uniwersytetu w Użhorodzie. „Cienie zapomnianych przodków” były jego jedyną pracą dla kinematografii. U Paradżanowa debiutował też pochodzący ze Lwowa kompozytor Mirosław Skorik, dzisiaj najbardziej zagorzałym wielbicielom muzyki klasycznej znany przede wszystkim jako autor baletów, symfonii i koncertów skrzypcowych. Za kamerą w roli operatora Siergiej Josifowicz postawił dwudziestoośmioletniego wówczas Jurija Iljenkę, w przyszłości jednego z najciekawszych ukraińskich reżyserów („Biały ptak z czarnym znamieniem”, 1970; „Legenda o księżnej Oldze”, 1983; „Modlitwa za hetmana Mazepę”, 2001). W roku śmierci Paradżanowa nakręcił on na podstawie jego scenariusza film opowiadający o łagrowych przeżyciach swego nauczyciela i mentora – „Jezioro łabędzie. Zona” (1990). Tymczasem Siergiej Josifowicz, po wielkim sukcesie „Cieni zapomnianych przodków”, pełen wiary i nadziei przystąpił do pracy nad kolejnym dziełem – „Kijowskimi freskami” (1966). Miał to być film opowiadający o Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej. Szefowie Kijowskiej Wytwórni Filmowej, którzy najpierw wyrazili zgodę na jego realizację, z biegiem czasu coraz bardziej jednak trzęśli portkami. Krytykowali reżysera za chimeryczność (co zapewne było uzasadnione) oraz „mistyczno-subiektywne podejście do obrazu wojny” (czego już w żaden sposób obronić się nie da). Nie wiedząc za bardzo, co począć z ekscentrycznym artystą, postanowili nie ryzykować i ostatecznie nakazali mu przerwać zdjęcia. Nakręcone materiały miały zostać zniszczone. Do dzisiaj przetrwało jedynie piętnaście minut, które podstępem – czy może raczej cudem – ocalił operator Aleksandr Antipienko, włączając fragmenty „Kijowskich fresków” do swego filmu dyplomowego. W takiej sytuacji Paradżanow uznał, że jego dalszy pobyt w stolicy Ukrainy nie ma sensu i jeszcze w tym samym 1966 roku wyjechał do Erywania, gdzie związał się z wytwórnią „Armenfilm”. To dla niej zrealizuje swe kolejne wybitne dzieło – „Barwy granatu” (1968). Ale o tym opowiemy następnym razem.
koniec
« 1 2 3
24 lutego 2011

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Andriej Tarkowski oczyma… dziecka
Sebastian Chosiński

4 IV 2021

Nazwać Andrieja Tarkowskiego klasykiem światowej (nie tylko radzieckiej i rosyjskiej) kinematografii – to jakby nic o nim nie powiedzieć. Był bowiem nie tylko reżyserem, ale i natchnionym poetą kina, wizjonerem i chrześcijańskim mistykiem, który w swoich filmach sięgał po skrajnie odmienne tła – od średniowiecznej Rusi po bezbrzeżny Kosmos. Dokumentalny film „Świątynia kina” opowiada o jego życiu i twórczości z perspektywy syna artysty.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Iwan, Marika i Garbaty Karp
Sebastian Chosiński

3 III 2021

Ostatni odcinek kryminalnego miniserialu Stanisława Goworuchina „Gdzie jest Czarny Kot?” udanie wieńczy całość. Scenarzyści (bracia Wajnerowie) i reżyser zadbali bowiem o odpowiednią porcję emocji, ale także o sceny mogące poruszyć serce. Na główną postać odcinka wyrósł też, zostawiając na drugim planie Gleba Żegłowa, grany przez Władimira Konkina Szarapow.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: „Ferdinand” nie do zdarcia
Sebastian Chosiński

24 II 2021

W czwartym (przedostatnim) odcinku miniserialu Stanisława Goworuchina „Gdzie jest Czarny Kot” mają miejsce dwa nadzwyczaj ważne wydarzenia. Po pierwsze: wydział, którym kieruje kapitan Gleb Żegłow, wpada wreszcie na trop Foksa i zastawia na niego pułapkę. Po drugie: udaje się odpowiedzieć na pytanie, czy to doktor Iwan Siergiejewicz Gruzdiew jest odpowiedzialny za śmierć eksżony Łarisy.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

O człowieku, który zajrzał w twarz Otchłani
— Sebastian Chosiński

W „złotej klatce” i w „żelaznej koszuli”
— Sebastian Chosiński

Pamięci gruzińskich wojowników
— Sebastian Chosiński

Nie ma dla mnie schronienia…
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Poobiednie lenistwo
— Sebastian Chosiński

Śpij, kochanie, po słonecznej stronie ulicy
— Sebastian Chosiński

Ballady i impro-romanse
— Sebastian Chosiński

Puma skacząca do gardeł wampirów
— Sebastian Chosiński

Mroczna zatoka
— Sebastian Chosiński

Zdradzona i porzucona
— Sebastian Chosiński

Znaki na niebie i ziemi
— Sebastian Chosiński

Noir w kolorze… żółtym
— Sebastian Chosiński

Miłość w cieniu katastrofy
— Sebastian Chosiński

Na Dzikim Zachodzie i w kraju Łokietka
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.