Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 sierpnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Takashi Miike
‹Dead or Alive III: Finał›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDead or Alive III: Finał
Tytuł oryginalnyDead or Alive: Final
ReżyseriaTakashi Miike
ZdjęciaKazunari Tanaka
Scenariusz
ObsadaSho Aikawa, Maria Chen, Richard Chen, Josie Ho, Tony Ho
MuzykaKôji Endô
Rok produkcji2002
Kraj produkcjiJaponia
CyklDead or Alive
Czas trwania89 min
Gatuneksensacja
EAN5908241669602
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Czy roboty śnią o elektrycznym sushi?
[Takashi Miike „Dead or Alive III: Finał” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Dead or Alive to seria, która potrafi wywrócić do góry nogami pojęcie ciągłości. Całość łączą Sho Aikawa i Riki Takeuchi jako odtwórcy głównych ról. Nic poza tym nie łączy tych filmów – z wyjątkiem może Japonii i eksploatowanych w pierwszych dwóch częściach motywów yakuzy. Tak naprawdę wszystkie trzy filmy traktują o tożsamości człowieka – tylko że pierwsza część była groteskowym filmem sensacyjnym, druga – dramatem obyczajowym, a trzecia… cóż, trzecia jest tym, w czym Japończycy się specjalizują: zakręconą dystopią w konwencji SF.

Mateusz Kowalski

Czy roboty śnią o elektrycznym sushi?
[Takashi Miike „Dead or Alive III: Finał” - recenzja]

Dead or Alive to seria, która potrafi wywrócić do góry nogami pojęcie ciągłości. Całość łączą Sho Aikawa i Riki Takeuchi jako odtwórcy głównych ról. Nic poza tym nie łączy tych filmów – z wyjątkiem może Japonii i eksploatowanych w pierwszych dwóch częściach motywów yakuzy. Tak naprawdę wszystkie trzy filmy traktują o tożsamości człowieka – tylko że pierwsza część była groteskowym filmem sensacyjnym, druga – dramatem obyczajowym, a trzecia… cóż, trzecia jest tym, w czym Japończycy się specjalizują: zakręconą dystopią w konwencji SF.

Takashi Miike
‹Dead or Alive III: Finał›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDead or Alive III: Finał
Tytuł oryginalnyDead or Alive: Final
ReżyseriaTakashi Miike
ZdjęciaKazunari Tanaka
Scenariusz
ObsadaSho Aikawa, Maria Chen, Richard Chen, Josie Ho, Tony Ho
MuzykaKôji Endô
Rok produkcji2002
Kraj produkcjiJaponia
CyklDead or Alive
Czas trwania89 min
Gatuneksensacja
EAN5908241669602
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Ryô (Aikawa) jest replikantem. Robotem, który ma tego świadomość. Jest zabójcą, stworzonym w dawnych czasach, który przypadkowo trafia na ściganego przez policję chłopca. Chłopiec sam w sobie nie jest nikim specjalnym – problem polega na tym, że Yokohama XXIV w. to miejsce, gdzie burmistrz Woo reguluje życie prywatne mieszkańców za pomocą narkotyków. Nie ma tu miejsca na miłość inną niż wywołaną kolorowymi tabletkami, rodzenie dzieci jest ściśle kontrolowane, a ci, którzy odmawiają brania, są ścigani przez policję. W tym również grupa, której przewodzi Fong i jego kochanka, Jun. Z tej grupy właśnie się wywodzi ścigany chłopak, którego postanawia wziąć pod swoje skrzydła Ryô. Ryô, paradoksalnie, jest bardziej ludzki niż cała reszta bohaterów – zna wartość życia, wie, że spokój jest celem do osiągnięcia tego, co się chce.
I wie również, że życie poza Yokohamą jest takie samo. Jednak replikant postanawia pomóc uciekinierom Fonga, gdy ci przez przypadek po nieudanej próbie porwania Woo zabierają ze sobą dziecko szefa policji Takeshiego Hondy (Takeuchi). Kryzys związany z utratą dziecka powoduje, że Honda zaczyna zauważać niedoskonałości systemu – po jednej z rzezi wśród oponentów Woo, zaczyna dostrzegać to, że społeczeństwo umiera. I wtedy dopiero rozpoczyna się tragedia.
Niestety, film wygląda tak różowo tylko na papierze. Tak naprawdę od mniej więcej połowy widz jest świadkiem dwóch rozwijających się niezależnie historii – ucieczki Ryô, Jun i chłopca oraz dramatu rodzinnego Hondy. Science fiction też nie ma za specjalnie wiele – ot, jeden z głównych bohaterów jest robotem, ale to i tak wygląda bardziej na usprawiedliwienie dla bullet time’ów niż na faktyczny wkład w kreację świata przedstawionego – przynajmniej do finału. A finał, rytualnie konfrontacja, ukazuje prawdziwy związek wszystkich trzech części. Ryô i Honda są skazani na walkę ze sobą, bo są jednością – przemoc i pokój nie mogą istnieć w oderwaniu od drugiego.
„Dead or Alive 3” to film gorzki, zagrany w takt jazzu i muzyki klasycznej. To kino, w którym widz musi przyjąć bezkompromisową wizję świata Miike, w której ten nawet nie jest szary. Tak naprawdę nic nie jest jasne, bo ludzie nie potrafią się opowiedzieć po stronie czyichś racji – nawet swoich. Problem w tym, że jest to najbardziej męcząca narracja ze wszystkich trzech – pierwsza odsłona była woltyżerką umiejętności reżyserskich, druga – jedną wielką medytacją. Część trzecia sprawia wrażenie dokończenia trylogii niejako na siłę i o jej wyrazie stanowią przede wszystkim jednostki i drobne epizody. To dobry film, ale nie na tyle, by przebił swoje pozostałe poprzedniczki.
koniec
13 października 2011

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Nieprzewidywalna przewidywalność
Sebastian Chosiński

16 VIII 2019

Choć w napisach nie ma nawet słowa o ewentualnych inspiracjach literackich, w czasie seansu „Rebelii” z miejsca przychodzi na myśl, że scenarzyści filmu musieli wzorować się na prozie Philipa K. Dicka. W innym przypadku dzieło Ruperta Wyatta nie przypominałoby aż tak bardzo „Impostora” Gary’ego Fledera.

więcej »

Z Londynu do Warszawy
Sebastian Chosiński

1 VIII 2019

To, wbrew pozorom, nie jest film o powstaniu warszawskim jako takim, ponieważ jego akcja kończy się 1 sierpnia 1944 roku około godziny 17.15. To tak naprawdę nie jest również film o Janie Nowaku-Jeziorańskim, chociaż fabuła nawiązuje do elementów wojennej biografii późniejszego szefa Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. „Kurier” Władysława Pasikowskiego to wojenno-szpiegowski thriller, który jako tło wykorzystuje przygotowania do walki z Niemcami o Warszawę.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Człowiek, który zobaczył Diabła
Sebastian Chosiński

31 VII 2019

„Muzeum” – drugi z trzech postapokaliptycznych obrazów Konstantina Łopuszanskiego –nakręcone zostało w ostatnich latach istnienia Związku Radzieckiego. Wcześniej, nawet gdyby reżyser wyrażał taką chęć, nie mogłoby powstać – z uwagi na swe głęboko religijne i antytotalitarne przesłanie.

więcej »

Polecamy

Polska szkoła plakatu

Z filmu wyjęte:

Polska szkoła plakatu
— Jarosław Loretz

Dlaczego sypanie soli na drogi jest złym pomysłem
— Jarosław Loretz

Drzewa-zabójcy
— Jarosław Loretz

A w zaświatach tańce i swawole
— Jarosław Loretz

Dla chcącego nic trudnego
— Jarosław Loretz

Gdy mści się niechlujstwo
— Jarosław Loretz

22 tancerzy i świński pęcherz
— Jarosław Loretz

Czy duże dziewczynki lubią krew?
— Jarosław Loretz

Czy małe dziewczynki lubią krew?
— Jarosław Loretz

Nasi w zaświatach
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Marzec 2014 (3)
— Sebastian Chosiński, Ewa Drab, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Sierpień 2013 (2)
— Sebastian Chosiński, Joanna Pienio, Agnieszka Szady, Kamil Witek

13. T-Mobile Nowe Horyzonty: Relacja trzecia
— Kamil Witek

Interludium z krucjatą w tle
— Mateusz Kowalski

Tarantino w wersji hard?
— Mateusz Kowalski

Tegoż autora

Bezkrólewie
— Mateusz Kowalski

Piękny bullshit
— Mateusz Kowalski

To jeszcze nie czas...
— Mateusz Kowalski

Porażki i sukcesy A.D. 2012
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Grzegorz Fortuna, Jakub Gałka, Mateusz Kowalski, Gabriel Krawczyk, Małgorzata Steciak, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Jednym rzutem przez pół Europy
— Mateusz Kowalski

Symfonia à la carte
— Mateusz Kowalski

Wzgórze nie ma oczu
— Mateusz Kowalski

Norma w nienormalności
— Mateusz Kowalski

Deewolucja
— Mateusz Kowalski

Pluszowy rollercoaster
— Mateusz Kowalski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.