Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 kwietnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Iwan Kiasaszwili
‹Panie proszą panów›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPanie proszą panów
Tytuł oryginalnyДамы приглашают кавалеров
Dystrybutor Filmostrada
Data premiery29 października 2018
ReżyseriaIwan Kiasaszwili
ZdjęciaIgor Bek
Scenariusz
ObsadaMarina Niejołowa, Leonid Kurawliow, Tatiana Bożok, Natalia Andriejczenko, Nikołaj Karaczencow, Maria Winogradowa, Nikołaj Skorobogatow, Aleksandr Fatiuszyn, Gija Peradze, Walerij Nosik, Piotr Oliew, Aleksandr Sołowjow
MuzykaBogdan Trociuk
Rok produkcji1980
Kraj produkcjiZSRR
CyklKlasyka Kina Radzieckiego
Czas trwania76 minut
Gatunekkomedia, melodramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Klasyka kina radzieckiego: W poszukiwaniu miłości nad Morze Czarne

Esensja.pl
Esensja.pl
To prawdopodobnie najmniej znany w Polsce z ponad dwudziestu filmów, jakie trafiły do kolekcji zatytułowanej „Klasyka kina radzieckiego”. Tym lepiej więc, że go przypomniano. Bo choć, jak może się wydawać na pierwszy rzut oka, „Panie proszą panów” Iwana Kiasaszwilego to bezpretensjonalna komedia obyczajowa, w swej drugiej warstwie niesie wiele ciekawych spostrzeżeń na temat życia w Związku Radzieckim przełomu lat 70. i 80. XX wieku.

Sebastian Chosiński

Klasyka kina radzieckiego: W poszukiwaniu miłości nad Morze Czarne

To prawdopodobnie najmniej znany w Polsce z ponad dwudziestu filmów, jakie trafiły do kolekcji zatytułowanej „Klasyka kina radzieckiego”. Tym lepiej więc, że go przypomniano. Bo choć, jak może się wydawać na pierwszy rzut oka, „Panie proszą panów” Iwana Kiasaszwilego to bezpretensjonalna komedia obyczajowa, w swej drugiej warstwie niesie wiele ciekawych spostrzeżeń na temat życia w Związku Radzieckim przełomu lat 70. i 80. XX wieku.

Iwan Kiasaszwili
‹Panie proszą panów›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPanie proszą panów
Tytuł oryginalnyДамы приглашают кавалеров
Dystrybutor Filmostrada
Data premiery29 października 2018
ReżyseriaIwan Kiasaszwili
ZdjęciaIgor Bek
Scenariusz
ObsadaMarina Niejołowa, Leonid Kurawliow, Tatiana Bożok, Natalia Andriejczenko, Nikołaj Karaczencow, Maria Winogradowa, Nikołaj Skorobogatow, Aleksandr Fatiuszyn, Gija Peradze, Walerij Nosik, Piotr Oliew, Aleksandr Sołowjow
MuzykaBogdan Trociuk
Rok produkcji1980
Kraj produkcjiZSRR
CyklKlasyka Kina Radzieckiego
Czas trwania76 minut
Gatunekkomedia, melodramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Klasykę – bezsprzecznie – powinno się znać. Czy zatem jeżeli jakieś dzieło zaliczane jest do klasyki, a my go nie znamy, oznacza to, że jesteśmy ignorantami? Zdania zapewne byłyby podzielone. W każdym razie dobrze jest jak najszybciej nadrobić zaległości. I choćby z tego powodu warto sięgnąć po – niemal całkowicie zapomniany w Polsce – radziecki komediowy melodramat „Panie proszą panów”. Film gruzińskiego reżysera Iwana Kiasaszwilego nie cieszył się jakąś szczególną popularnością w Związku Radzieckim, a jednak po prawie czterdziestu latach, jakie minęły od jego premiery – wciąż może się podobać. Przede wszystkim dlatego, że w głównych bohaterach, towaroznawczyni Annie Pozdniakowej i inżynierze Aleksandrze Swincowie, może odnaleźć jeśli nie siebie, to pewnie swoich znajomych, wielu ludzi, którzy żyją obok nas i nie zawsze potrafią odpowiednio do ich marzeń i oczekiwań ułożyć sobie życie.
Kiasaszwili urodził się w 1946 roku w Norylsku na północy ówczesnego Kraju Rad (w Kraju Krasnojarskim). Początkowo studiował fizykę na Uniwersytecie Moskiewskim (dyplom w tej dziedzinie zdobył jako dwudziestoczterolatek), dopiero potem przeniósł się do Wszechzwiązkowego Państwowego Instytutu Kinematografii (WGIK), aby pod okiem Aleksandra Stołpera wyuczyć się na reżysera. Dwa lata po ukończeniu szkoły filmowej zadebiutował nakręconym w Gruzji telewizyjnym dramatem „Okno” (1978). „Panie proszą panów” był jego drugim, zdecydowanie najlepszym i najbardziej znanym obrazem. Potem nakręcił jeszcze tylko trzy dzieła przeznaczone na mały ekran: dramat psychologiczny „Katedra” (1982), melodramat wojenny „Pozdrowienia z frontu” (1983) oraz dramat obyczajowy „Podróżnik” (1986). W latach 90. zajął się tworzeniem scenariuszy programów telewizyjnych, okazjonalnie pomagał też przy wymyślaniu fabuł seriali. Powoli jednak odchodził w zapomnienie. Zmarł w 2001 roku.
„Panie proszą panów” był ważnym filmem nie tylko dla Kiasaszwilego, ale również dla pary młodych scenarzystów, którzy wtedy współpracowali ze sobą po raz pierwszy, a w przyszłości stali się markową spółką. To Aleksandr Borodianski (który pięć lat wcześniej zadebiutował komedią liryczną „Afonia”) oraz obecny szef wytwórni Mosfilm reżyser Karen Szachnazarow. Do 2012 roku razem zrealizowali kilkanaście obrazów kinowych, w tym tak udane, jak (biorąc pod uwagę jedynie te najnowsze) „Jeździec o imieniu Śmierć” (2004), „Sala numer 6” (2009) czy „Biały Tygrys” (2012). Pomysł na fabułę zaczerpnęli z opublikowanego w 1967 roku opowiadania „Kawiarnia Kanawa” Lwa Sławina. Choć był on już wtedy wiekowym człowiekiem (po osiemdziesiątce), szczęśliwie doczekał premiery filmu, która miała miejsce 30 maja 1981 roku (zmarł trzy lata później).
Główna bohaterka Anna Pozdniakowa jest kobietą ambitną i energiczną. Całkiem ładną. W pracy cieszy się uznaniem, nie brakuje jej także przyjaciół. Jedyną rzeczą, jaka spędza jej sen z powiek, jest uciekający czas. Ma już trzydziestkę na karku, a wciąż nie znalazła mężczyzny, za którego chciałaby wyjść za mąż. Jej zegar biologiczny tyka coraz głośniej, a krewni – ciocia Kławdia i wujek Piotr – ostrzegają, że to już ostatnia chwila, by nie została zakwalifikowana przez społeczność miasteczka jako „stara panna”. Gdy pewnego dnia poznaje sympatycznego zawodowego oficera Wiktora, wydaje się, że wreszcie uda jej się zarzucić sieci na właściwą osobę. Tyle że podczas uroczystej kolacji Wiktorowi wpada w oko najbliższa przyjaciółka Pozdniakowej, Raisa. Ich szybki ślub przelewa czarę goryczy. To wtedy Anna dochodzi do wniosku, że nie ma już na co czekać. A że w rodzinnym, sennym miasteczku raczej nie znajdzie dobrego kandydata na drugą połówkę, postanawia wyjechać. Nie, nie na stałe. Na razie tylko na urlop. Tam, gdzie mężczyzn brakować nie powinno.
Bierze więc wolne w pracy, wypłaca wszystkie oszczędności i autostopem udaje się na południe, nad Morze Czarne. Jest otwarta i sympatyczna, co sprawia, że nie ma problemów z nawiązywaniem kontaktów z obcymi mężczyznami. Jest też zdeterminowana, co każe jej przełamywać wewnętrzne opory. Ale jest też, niestety, na swoje nieszczęście, naiwna. Spotkany w kawiarni przystojny i elegancki Walentin, który zaprasza ją do restauracji na wystawną kolację, okazuje się uroczym wprawdzie, ale jednak oszustem. W efekcie pułapki, w jaką wpada, Anna zostaje bez pieniędzy. Urlop zapewne szybko zamieniłby się w koszmar, gdyby nie pomocna dłoń, jaką wyciąga do niej miejscowa pracownica centrali telefonicznej Marina, która przyjmuje nieszczęsną turystkę na najbliższe dni pod swój dach. W nieznanej sobie dotąd młodej dziewczynie Pozdniakowa znajduje przyjazną duszę i powiernicę. Razem z nią udaje się też na kolejne „polowania”, które nie przynoszą pożądanego skutku. Aż wreszcie na horyzoncie pojawia się nieco szalony inżynier Sania (Aleksander) Swincow, który wywraca życie Anny do góry nogami.
Dzieło Iwana Kiasaszwilego jest bardzo pogodne, ale wcale nie naiwne, jak zdecydowana większość współczesnych komedii romantycznych. Głównie z tego powodu, że scenarzyści fundują widzom mocną podbudowę psychologiczną. Postaci nie są ani tekturowe, ani sztampowe. To bohaterowie z krwi i kości – z mnóstwem wad, ale także i cech, za które można ich polubić. Ba! za które da się nawet pokochać. Wielka w tym zasługa doskonałych aktorów, którzy użyczyli swych twarzy Annie i Aleksandrowi. W Pozdniakową wcieliła się bowiem Marina Niejołowa („Monolog”, „Jesienny maraton”, „Karp rozmrożony”), natomiast w Swincowa – dający prawdziwy popis gry aktorskiej, wywołujący śmiech i jednocześnie wzruszający do łez Leonid Kurawliow („Wij”, „Złote cielę”, „Afonia”). Telefonistkę Marinę zagrała z kolei Tatiana Bożok, która jako osiemnastolatka pojawiła się w wojennym klasyku „Oni walczyli za Ojczyznę” (1975), zaś oszusta Walentina – zmarły w październiku ubiegłego roku Nikołaj Karaczencow, pamiętny Miszka Japoniec z komedii kryminalnej „Deja vu” (1990) Juliusza Machulskiego. Za muzykę odpowiadał popularny w Związku Radzieckim w latach 60. i 70. ubiegłego wieku Bogdan Trociuk, a autorem zdjęć był Igor Bek, który od ćwierć wieku pozostaje na artystycznej emeryturze.
koniec
27 marca 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Twardym trzeba być, nie miękkim!
Sebastian Chosiński

19 IV 2019

Trzeba mieć ogromną pewność siebie, aby po ponad czterdziestu latach zmierzyć się z filmem, który uznany został za wybitny, a w którym główne role zagrali aktorzy uznawani za legendy Hollywoodu. Duńczyk Michael Noer, nawet jeżeli miał jakieś obawy, to zdusił je w zarodku i nakręcił remake słynnego dzieła Franklina J. Schaffnera – „Papillon”. I, co najważniejsze, wyszedł z tej batalii zwycięsko.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Boże, zachowaj Cara!
Sebastian Chosiński

17 IV 2019

To ostatni (piąty) film Leonida Gajdaja wydany w serii „Klasyka kina radzieckiego” i jednocześnie zamykający trylogię o Szuriku. Aczkolwiek to już jest zupełnie inny, mimo że grany przez tego samego aktora, bohater niż w „Operacji Y” czy „Kaukaskiej brance”. Ale też „Iwan Wasiljewicz zmienia zawód” to obraz znacznie różniący się w warstwie fabularnej od poprzedników. Także z tego powodu, że oparty został na sztuce Michaiła Bułhakowa.

więcej »

Krwawy taniec bez gwiazd
Sebastian Chosiński

15 IV 2019

Jaka szkoda, że Luca Guadagnino nie nakręcił remake’u tego legendarnego horroru na przykład przed dekadą, kiedy ekrany kin i telewizorów zalewane były filmami, których akcja rozgrywała się w akademiach tańca. Wyobrażacie sobie miny tych zupełnie przypadkowych widzów, którzy skusiliby się wówczas na seans „Suspirii”, przyciągnięci komercyjnymi opisami dystrybutora?

więcej »

Polecamy

Makabra (anatomiczna)

Z filmu wyjęte:

Makabra (anatomiczna)
— Jarosław Loretz

Rezydencja marzeń (producentów filmowych)
— Jarosław Loretz

Dzielny mały skuter
— Jarosław Loretz

Grunt to dobra służąca
— Jarosław Loretz

Ćwiczenia pod prysznicem
— Jarosław Loretz

Wyścig donikąd
— Jarosław Loretz

Wycieczka donikąd
— Jarosław Loretz

Życie w zawieszeniu
— Jarosław Loretz

Wonder Wheel
— Jarosław Loretz

Zróbmy sobie statuę
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Z tego cyklu

Boże, zachowaj Cara!
— Sebastian Chosiński

Porwana dziewka, zakochany kacyk
— Sebastian Chosiński

Oszust na piedestale
— Sebastian Chosiński

Gdy dostaniesz w głowę, zmienia się całe życie
— Sebastian Chosiński

Ładny gips! A w gipsie…
— Sebastian Chosiński

Łajdak, który nie lubi krzywdzić
— Sebastian Chosiński

Szczęście znajdziesz tylko na Kaukazie!
— Sebastian Chosiński

Miłość silniejsza od wojny
— Sebastian Chosiński

Skomplikowane życie hydraulika
— Sebastian Chosiński

Beztroska Moskwa czasów Chruszczowa
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.