Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 27 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Stanisław Goworuchin
‹Gdzie jest Czarny Kot? cz. 4›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułGdzie jest Czarny Kot? cz. 4
Tytuł oryginalnyМесто встречи изменить нельзя
ReżyseriaStanisław Goworuchin
ZdjęciaLeonid Burłaka
Scenariusz
ObsadaWładimir Wysocki, Władimir Konkin, Aleksandr Bielawski, Siergiej Jurski, Natalia Daniłowa, Władlen Paulus, Junona Kariewa, Aleksandr Miliutin, Jekatierina Gradowa, Andriej Gradow, Jewgienij Szutow, Lew Pierfiłow, Nina Kornijenko, Natalia Pietrowa, Nina Ozornina
MuzykaJewgienij Geworgian
Rok produkcji1979
Kraj produkcjiZSRR
Czas trwania78 min
Gatunekkryminał
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Klasyka kina radzieckiego: „Ferdinand” nie do zdarcia
[Stanisław Goworuchin „Gdzie jest Czarny Kot? cz. 4” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W czwartym (przedostatnim) odcinku miniserialu Stanisława Goworuchina „Gdzie jest Czarny Kot” mają miejsce dwa nadzwyczaj ważne wydarzenia. Po pierwsze: wydział, którym kieruje kapitan Gleb Żegłow, wpada wreszcie na trop Foksa i zastawia na niego pułapkę. Po drugie: udaje się odpowiedzieć na pytanie, czy to doktor Iwan Siergiejewicz Gruzdiew jest odpowiedzialny za śmierć eksżony Łarisy.

Sebastian Chosiński

Klasyka kina radzieckiego: „Ferdinand” nie do zdarcia
[Stanisław Goworuchin „Gdzie jest Czarny Kot? cz. 4” - recenzja]

W czwartym (przedostatnim) odcinku miniserialu Stanisława Goworuchina „Gdzie jest Czarny Kot” mają miejsce dwa nadzwyczaj ważne wydarzenia. Po pierwsze: wydział, którym kieruje kapitan Gleb Żegłow, wpada wreszcie na trop Foksa i zastawia na niego pułapkę. Po drugie: udaje się odpowiedzieć na pytanie, czy to doktor Iwan Siergiejewicz Gruzdiew jest odpowiedzialny za śmierć eksżony Łarisy.

Stanisław Goworuchin
‹Gdzie jest Czarny Kot? cz. 4›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułGdzie jest Czarny Kot? cz. 4
Tytuł oryginalnyМесто встречи изменить нельзя
ReżyseriaStanisław Goworuchin
ZdjęciaLeonid Burłaka
Scenariusz
ObsadaWładimir Wysocki, Władimir Konkin, Aleksandr Bielawski, Siergiej Jurski, Natalia Daniłowa, Władlen Paulus, Junona Kariewa, Aleksandr Miliutin, Jekatierina Gradowa, Andriej Gradow, Jewgienij Szutow, Lew Pierfiłow, Nina Kornijenko, Natalia Pietrowa, Nina Ozornina
MuzykaJewgienij Geworgian
Rok produkcji1979
Kraj produkcjiZSRR
Czas trwania78 min
Gatunekkryminał
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
W 2008 roku w szóstym tomie czasopisma „Miscellanea Historico-Iuridica” kryminolożka Katarzyna Laskowska (obecnie profesor w Instytucie Kryminologii na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Białymstoku) opublikowała artykuł zatytułowany „Ewolucja przestępczości zorganizowanej w Rosji”, w którym można przeczytać między innymi: „Pierwsze materiały i źródła historyczne świadczące o funkcjonowaniu organizacji przestępczych, głównie złodziejskich, pochodzą z XV–XVI w. Kolejne wskazują na pojawienie się na przełomie XVII–XVIII w. niewielkich grup włóczęgów, zajmujących się drobnymi kradzieżami, rozbojami i żebractwem, którzy wraz z upływem czasu stanowili dosyć liczną grupę przestępców. To oni ukształtowali tradycje i prawa złodziejskiego świata przestępczego, nierzadko obowiązującego i przestrzeganego do dziś. Stali się założycielami stowarzyszenia przestępczego – «wory w zakonie» (przestępcy «koronowani»)”. Stało się to więc na długo przed okresem, w którym rozgrywa się akcja powieści Arkadija i Gieorgija Wajnerów oraz opartego na niej pięcioodcinkowego miniserialu Stanisława Goworuchina. Odnośnie tego czasu Laskowska napisała: „W okresie powojennym aktywność przestępcza (…) kryminalistów w znacznym stopniu przyczyniła się do wybuchu bandytyzmu w kraju, który opanowano dzięki restrykcyjnemu systemowi prawa oraz sile organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości. W okresie istnienia stalinowskiego totalitarnego państwa wszak nie mogły funkcjonować żadne organizacje przestępcze. System represji skutecznie przyczynił się do destabilizacji świata przestępczego”. Wielką rolę w tym procesie odegrali funkcjonariusze milicji pokroju kapitana Gleba Żegłowa oraz starszego lejtnanta Władimira Szarapowa.
Czwarta część opowieści Goworuchina zaczyna się nietypowo – od kilku obrazków natury obyczajowej. Widzimy więc Szarapowa romantycznie spacerującego (a więc obowiązkowo musi padać deszcz) z uroczą Warią Siniczkiną. Gdy odprowadza ją do domu, pojawia się powracający z wojny stryj dziewczyny, co oczywiście wywołuje w rodzinie Warwary wielką radość. Drugi wątek jest mniej optymistyczny. Wcześnie rano, gdy Gleb i Wołodia szykują się do pracy, ich sąsiadka z komunałki, Aleksandra, doznaje na korytarzu ataku histerii; spowodowany jest on faktem, że ktoś – nie ma siły, musiał to zrobić inny sąsiad – ukradł jej kartki na żywność. Tę część filmu wieńczy bal milicyjny z okazji kolejnej rocznicy Wielkiej Rewolucji Październikowej, podczas którego – jeszcze przed występami artystycznymi – głos zabiera szef Wydziału Kryminalnego moskiewskiej milicji, podpułkownik Siergiej Pankow. Jego przemówienie trudno uznać za przełomowe; mówi o trudnych czasach, ciężkiej pracy funkcjonariuszy i panoszących się bandach. Aż dziw, że w ani jednym zdaniem nie nawiązuje do rocznicy, jaka stała się pretekstem do zabawy.
Po mniej więcej dwudziestu minutach Goworuchin przystępuje do tego, co najważniejsze, czyli rozkręca akcję. Żegłow i Szarapow wciąż prowadzą dwa osobne dochodzenia, które, co konstantują ze zdziwieniem, zaczynają im się stopniowo zazębiać. Wciąż bowiem nie sposób odpowiedzieć ze stuprocentową pewnością, kto zabił Łarisę Gruzdiewę. Głównym podejrzanym jest mąż denatki – o jego winie przekonany jest, odgrywający w czasie przesłuchania rolę „złego policjanta” (zresztą wcale nie musi się do niej przymuszać), Żegłow; Szarapow natomiast coraz bardziej w to wątpi, zwłaszcza gdy doświadczony technik kryminalistyczny Paweł Rodionow stwierdza, że na pozostawionej w mieszkaniu Łarisy butelce po winie są odciski palców trzech osób: obojga Gruzdiewów i… prawdopodobnie tego, kto zabił. Wołodia próbuje przekonać Gleba, że Iwan Siergiejewicz – mocno podłamany przedłużającym się aresztem – powinien wyjść na wolność. Żegłow kontratakuje: przecież jeśli go wypuszczą, prawdziwy morderca tym bardziej będzie mieć się na baczności; dopóki Gruzdiew siedzi, będzie czuł się pewnie i być może popełni jakiś błąd.
Jednak to wcale nie Iwan Siergiejewicz jest tym, który przede wszystkim spędza sen z powiek oficerom Wydziału do Walki z Bandytyzmem. Tą osobą jest Foks. Jewgienij Foks. Człowiek-cień, jak dotychczas wymykający się milicjantom. W końcu jednak pojawia się szansa zastawienia na niego pułapki. Dzieje się tak za sprawą współpracy z Szarapowem dwóch kobiet: Iry (Ingrid) Sobolewskiej, dawnej kochanki przebiegłego bandyty, oraz Swietłany Wołokuszyny, pomocnicy złodzieja Rucznikowa, którego Gleb i Władimir „upolowali” na gorącym uczynku w poprzednim odcinku. Można się jednak domyślać, że Foks, gdy czapka się na nim zagotuje, tanio skóry nie sprzeda. W każdym razie dzięki temu wątkowi Goworuchin może zaprezentować na ekranie widowiskową – oczywiście jak na końcówkę lat 70. XX wieku – scenę pościgu samochodowego ulicami Moskwy. Pamiętajmy jednak, że jest to Moskwa anno Domini 1945 i że ścigają się samochody „po przejściach” – stara rozklekotana ciężarówka i milicyjny „Ferdinand”, czyli autobus ZiS-8. Nie zmienia to jednak faktu, że scena wypada wiarygodnie i trzyma w napięciu do samego końca.
W końcówce pojawia się zapowiedź tego, co czeka nas w części finałowej miniserialu. Szarapow wpada bowiem na pomysł tyleż ryzykowny, co mogący doprowadzić do unicestwienia bandy „Czarnego Kota”. Z nowych aktorów, którzy pojawiają się w odcinku czwartym, warto wspomnieć o dwojdu artystów. W technika kryminalistycznego Rodionowa wcielił się Władlen Paulus („Kuter Iwana”, dylogia „Wyprawa po złoto” i „Złotodajna rzeczka”, „Moskwa nie wierzy łzom”), który nie doczekał, niestety, telewizyjnej premiery filmu (zmarł pięć miesięcy wcześniej). Z kolei Galinę Żołtowską, drugą żonę Iwana Siergiejewicza Gruzdiewa, zagrała Junona Kariewa (1933-2013), aktorka z Kazania, która miała na koncie ponad sto ról teatralnych i… zaledwie kilka epizodów na „małym ekranie”. Warto przypomnieć także, choć z nadzwyczaj smutnego powodu, Jekatierinę Gradową (pojawiającą się w części trzeciej i czwartej jako Swietłana Wołokuszyna) – artystka zmarła bowiem w wyniku udaru mózgu przed dwoma dniami, 22 lutego 2021 roku.
koniec
24 lutego 2021

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Andriej Tarkowski oczyma… dziecka
Sebastian Chosiński

4 IV 2021

Nazwać Andrieja Tarkowskiego klasykiem światowej (nie tylko radzieckiej i rosyjskiej) kinematografii – to jakby nic o nim nie powiedzieć. Był bowiem nie tylko reżyserem, ale i natchnionym poetą kina, wizjonerem i chrześcijańskim mistykiem, który w swoich filmach sięgał po skrajnie odmienne tła – od średniowiecznej Rusi po bezbrzeżny Kosmos. Dokumentalny film „Świątynia kina” opowiada o jego życiu i twórczości z perspektywy syna artysty.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Iwan, Marika i Garbaty Karp
Sebastian Chosiński

3 III 2021

Ostatni odcinek kryminalnego miniserialu Stanisława Goworuchina „Gdzie jest Czarny Kot?” udanie wieńczy całość. Scenarzyści (bracia Wajnerowie) i reżyser zadbali bowiem o odpowiednią porcję emocji, ale także o sceny mogące poruszyć serce. Na główną postać odcinka wyrósł też, zostawiając na drugim planie Gleba Żegłowa, grany przez Władimira Konkina Szarapow.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: W pogoni za Lisem
Sebastian Chosiński

17 II 2021

Im głębiej w las, tym więcej drzew. Co w kontekście miniserialu Stanisława Goworuchina „Gdzie jest Czarny Kot” można sparafrazować następująco: im więcej zachodu wokół tropienia bandy, tym większa zuchwałość przestępców. A już na szczyty bezczelności wznosi się niejaki Foks. Jewgienij Foks!

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Wiedza nie chroni przed naiwnością
— Sebastian Chosiński

Nie nadeptuj (przyszłemu) teściowi na odcisk!
— Sebastian Chosiński

O jeden ząb za daleko
— Sebastian Chosiński

Wzruszony Breżniew – bezcenne!
— Sebastian Chosiński

Obiektywne przyczyny kreatywnej księgowości
— Sebastian Chosiński

Kumple z sierocińca
— Sebastian Chosiński

Krwawe porachunki w kolonii karnej
— Sebastian Chosiński

Niemiecki Goliat i radziecki Dawid
— Sebastian Chosiński

Generał, który się Żukowowi nie kłaniał
— Sebastian Chosiński

Generał z „(nad)ludzką twarzą”
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.