Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Rob Marshall
‹Chicago›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułChicago
Dystrybutor SPI
Data premiery14 marca 2003
ReżyseriaRob Marshall
ZdjęciaDion Beebe
Scenariusz
ObsadaRenée Zellweger, Taye Diggs, Richard Gere, Colm Feore, Catherine Zeta-Jones, Queen Latifah, John C. Reilly, Lucy Liu, Dominic West, Mya
MuzykaDanny Elfman
Rok produkcji2002
Kraj produkcjiKanada, USA
Czas trwania113 min
ParametryDVD - 2 szt., dźwięk - DTS ES, DD 5.1; format 16:9, anamorficzny 1.85:1
WWW
Gatunekmusical
EAN5900058506378
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Śpiewająco o obłudzie i cynizmie
[Rob Marshall „Chicago” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
"Chicago" polubić nietrudno, gdyż jest dość specyficznym przedstawicielem gatunku. Taneczno-muzyczne popisy aktorów są, jak poprzednio w "Kabarecie", uzasadnione fabułą lub też osadzone jakby równolegle do toczącej się opowieści. Aktorzy w "Chicago" ni z tego, ni z owego nie zrywają się piruetem z miejsca, nie odpowiadają na pytanie piosenką lub też z całą ulicą przypadkowych przechodniów nie odśpiewują chóralnej pieśni, kończąc przy wybuchach fajerwerków wodnym tańcem w basenie. Tutaj opowiadana historia toczy się swoją drogą, a komentujące ją piosenki są odśpiewywane przez tych samych aktorów na scenie jakiegoś teatru czy kabaretu.

Tomasz Kujawski

Śpiewająco o obłudzie i cynizmie
[Rob Marshall „Chicago” - recenzja]

"Chicago" polubić nietrudno, gdyż jest dość specyficznym przedstawicielem gatunku. Taneczno-muzyczne popisy aktorów są, jak poprzednio w "Kabarecie", uzasadnione fabułą lub też osadzone jakby równolegle do toczącej się opowieści. Aktorzy w "Chicago" ni z tego, ni z owego nie zrywają się piruetem z miejsca, nie odpowiadają na pytanie piosenką lub też z całą ulicą przypadkowych przechodniów nie odśpiewują chóralnej pieśni, kończąc przy wybuchach fajerwerków wodnym tańcem w basenie. Tutaj opowiadana historia toczy się swoją drogą, a komentujące ją piosenki są odśpiewywane przez tych samych aktorów na scenie jakiegoś teatru czy kabaretu.

Rob Marshall
‹Chicago›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułChicago
Dystrybutor SPI
Data premiery14 marca 2003
ReżyseriaRob Marshall
ZdjęciaDion Beebe
Scenariusz
ObsadaRenée Zellweger, Taye Diggs, Richard Gere, Colm Feore, Catherine Zeta-Jones, Queen Latifah, John C. Reilly, Lucy Liu, Dominic West, Mya
MuzykaDanny Elfman
Rok produkcji2002
Kraj produkcjiKanada, USA
Czas trwania113 min
ParametryDVD - 2 szt., dźwięk - DTS ES, DD 5.1; format 16:9, anamorficzny 1.85:1
WWW
Gatunekmusical
EAN5900058506378
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
"Chicago" olśniewa. Zarówno na dużym ekranie, jak i teraz, na tym mniejszym. W trakcie filmu w rytm melodii przytupuje się nogą, podśpiewuje (po piątej projekcji już nawet niepotrzebne są angielskie podpisy), a z ust nie schodzi cyniczny uśmieszek. Ażby się chciało samemu, ubranym w podwiązki i czarny obcisły strój, zatańczyć na fortepianie i zaryczeć "All that jazz!". Na poziomie czysto rozrywkowym trudno o lepiej spożytkowany czas.
O ile oczywiście lubimy musicale...
A "Chicago" polubić nietrudno, gdyż jest dość specyficznym przedstawicielem gatunku. Taneczno-muzyczne popisy aktorów są, jak poprzednio w "Kabarecie", uzasadnione fabułą lub też osadzone jakby równolegle do toczącej się opowieści. Aktorzy w "Chicago" ni z tego, ni z owego nie zrywają się piruetem z miejsca, nie odpowiadają na pytanie piosenką lub też z całą ulicą przypadkowych przechodniów nie odśpiewują chóralnej pieśni, kończąc przy wybuchach fajerwerków wodnym tańcem w basenie. Tutaj opowiadana historia toczy się swoją drogą, a komentujące ją piosenki są odśpiewywane przez tych samych aktorów (ale niezupełnie postacie, raczej ich wewnętrzne "ja") na scenie jakiegoś teatru czy kabaretu. Zabieg prosty, ale różnica w odbiorze spora - postacie stają się przez to bardziej wiarygodne.
"Chicago" to osadzona w czasach prohibicji opowieść o morderstwie, prawdziwym obliczu amerykańskiego showbiznesu, dążeniu do kariery, żądzach i - przewijającym się, mającym tu wiele znaczeń - jazzie. Velma Kelly (Catherina Zeta-Jones) jest zawodową artystką, która ląduje w więzieniu, po zabójstwie (przyłapanych in flagranti) swojej siostry i kochanka. Tam napotyka na Roxie Hart (Renee Zellweger), gospodynię domową o wielkich ambicjach, która zamordowała kochanka zwodzącego ją obietnicami o karierze. Obie panie nie polubią się zbytnio i będą rywalizować między sobą zarówno o rozgłos w prasie, jak i sympatię prowadzącego ich sprawy przekupnego adwokata Billy′ego Flynna (Richard Gere).
Film jest opowieścią o obłudzie i cynizmie, demaskowanej przede wszystkim w odśpiewywanych przez aktorów piosenkach. W przebojowych, wpadających w ucho utworach postacie odkrywają swoją prawdziwą naturę i intencje. Przekupstwo Flynna i głównej klawiszowej więzienia (Queen Latifah), ułomność - porównywanego do cyrku - systemu sądowniczego, chore ambicje "idącej po trupach" Roxie czy świetna scena manipulowania prasą. Najbardziej przejmująco wypada pieśń zagubionego w tym świecie gapowatego męża Roxie o "celofanowym facecie" oraz scena - będącej gratką dla dziennikarzy - egzekucji.
Również aktorsko film wypada wyśmienicie, aczkolwiek nie wszyscy równie dobrze poradzili sobie w popisach muzyczno-tanecznych. O ile nic nie można zarzucić Catherinie Zeta-Jones (zasłużony Oscar), Queen Latifah i Johnowi C. Reilly, to Renee Zellweger i Richard Gere nad tańcem i śpiewem mogliby jeszcze popracować.
"Chicago" otrzymało Oscara za najlepszy film. Czy słusznie? Oczywiście, oceni każdy sam. Osobiście spośród nominowanych filmów nagrodziłbym "Godziny", aczkolwiek "Chciago" to także niezły wybór. Perfekcyjnie zrealizowany film, który prócz rozrywki, niesie sporą dawkę wieloznacznych moralnie treści.
DODATKI (50%):
Jak na dwupłytowe wydanie wyjątkowo skromne. Jest półgodzinny dokument o powstawaniu filmu oraz wycięta scena ze śpiewaną przez Catherinę Zeta-Jones i Queen Latifah piosenką "Class". Dokument jest dość zdawkowy, chciałoby się poznać zdecydowanie więcej kulisów powstawania filmu, a piosenka wycięta została raczej słusznie - inscenizacyjnie wypada słabiej od wszystkich zamieszczonych w filmie. Prócz tego na drugiej płycie otrzymujemy jeszcze raczej mało atrakcyjny dodatek - reklamy w postaci zwiastunów filmów i katalogu DVD.
koniec
1 lutego 2004

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Nie lekceważ kulawego detektywa!
Sebastian Chosiński

17 I 2022

Wdzięczni bądźmy J.K. Rowling, że po dekadzie poświęconej Harry’emu Potterowi (1997-2007) postanowiła odstawić go na boczny tor i zajęła się pisaniem powieści realistycznych. W przeciwnym wypadku nie doczekalibyśmy się serii kryminałów z prywatnym detektywem Cormoranem Strikiem w roli głównej (publikowanych pod pseudonimem Robert Galbraith). I tym samym nie powstałby tak dobry miniserial, jak „Zabójcza biel”.

więcej »

Krótko o filmach: Bezpieczna przystań na pustyni
Sebastian Chosiński

3 I 2022

Wbrew pozorom, to nie Clint Eastwood, jak mogłoby się wydawać, jest tytułowym „macho”. I dobrze. Bo w ponad dziewięćdziesięcioletniego twardziela trudno byłoby widzom uwierzyć, nawet gdyby miał on twarz postarzałego Harry’ego Callahana. Eastwood, zdając sobie doskonale sprawę ze swoich ograniczeń, w „Cry Macho” wciela się w człowieka, który przed śmiercią chce spłacić długi i znaleźć bezpieczną przystań.

więcej »

Krótko o filmach: Ciosy i uniki
Sebastian Chosiński

27 XII 2021

Wielu reżyserów wybiera na swój debiut temat bezpieczny. Po to, by nakręcić film, który pozwoli zyskać doświadczenie, a jednocześnie nie zostanie uznany za falstart. Maciej Barczewski, kręcąc „Mistrza”, wiele ryzykował. Swoim bohaterem uczynił bowiem postać legendarną – pięściarza Tadeusza Pietrzykowskiego. Na dodatek postanowił opowiedzieć o jego najdramatyczniejszym epizodzie w biografii – trzyletnim pobycie w Auschwitz.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Niewłaściwy człowiek na niewłaściwym filmie
— Eryk Remiezowicz

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Marzec 2016 (1)
— Jarosław Loretz, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Seks, baśnie i krowa biała jak mleko
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Gdy na łajbie słabo buja…
— Ewa Drab

Matka, żona i kochanka
— Urszula Lipińska

Modlitwa Sayuri
— Ewa Drab

Tegoż autora

Inwazja głupot
— Tomasz Kujawski

Gdzie jest pomysł?
— Tomasz Kujawski

Śmierć na lodach Arktyki
— Tomasz Kujawski

Michael Nyman o wojnie w strugach deszczu
— Tomasz Kujawski

Historia niesie pisarza
— Tomasz Kujawski

O Kingu nijako i biograficznie
— Tomasz Kujawski

Co by było, gdyby…
— Tomasz Kujawski

Byliśmy wieczni
— Tomasz Kujawski

Miasto zbrodni
— Tomasz Kujawski

Zawsze można spróbować od nowa
— Tomasz Kujawski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.