Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 2 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Vincenzo Natali
‹Wielkie nic›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWielkie nic
Tytuł oryginalnyNothing
Dystrybutor Monolith
ReżyseriaVincenzo Natali
ZdjęciaDerek Rogers
Scenariusz
ObsadaDavid Hewlett, Andrew Miller, Gordon Pinsent, Marie-Josée Croze, Andrew Lowery
MuzykaMichael Andrews
Rok produkcji2003
Kraj produkcjiKanada
Czas trwania90 min
Gatunekkomedia, SF
EAN5902619128869
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Zniknięta fabuła w nieistniejącej komedii
[Vincenzo Natali „Wielkie nic” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Zdawałoby się, że Vincenzo Natali, który włamał się na salony pomysłowym „Cubem” i podtrzymał swoją markę wyrafinowanym „Cypherem”, nie jest w stanie nakręcić filmu słabego. Chłopak zebrał się jednak w sobie i stworzył „Wielkie nic”. Dosłownie i w przenośni.

Jarosław Loretz

Zniknięta fabuła w nieistniejącej komedii
[Vincenzo Natali „Wielkie nic” - recenzja]

Zdawałoby się, że Vincenzo Natali, który włamał się na salony pomysłowym „Cubem” i podtrzymał swoją markę wyrafinowanym „Cypherem”, nie jest w stanie nakręcić filmu słabego. Chłopak zebrał się jednak w sobie i stworzył „Wielkie nic”. Dosłownie i w przenośni.

Vincenzo Natali
‹Wielkie nic›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWielkie nic
Tytuł oryginalnyNothing
Dystrybutor Monolith
ReżyseriaVincenzo Natali
ZdjęciaDerek Rogers
Scenariusz
ObsadaDavid Hewlett, Andrew Miller, Gordon Pinsent, Marie-Josée Croze, Andrew Lowery
MuzykaMichael Andrews
Rok produkcji2003
Kraj produkcjiKanada
Czas trwania90 min
Gatunekkomedia, SF
EAN5902619128869
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
A miało być tak różowo. Ogólny zamysł mówił o historii dwóch nieudaczników, którzy nie radzą sobie w życiu codziennym. Jeden wzbrania się przed wychodzeniem z domu i kontaktuje się z ludźmi wyłącznie przez telefon, drugi zaś, otwarty na ludzi, tryska energią i pomysłami, tylko że z różnych powodów raz za razem ponosi klęski. Gdy pewnego dnia masa krytyczna życiowych niepowodzeń zostaje przekroczona, cały świat nagle znika, zaś bohaterowie – wraz z wiekową, sypiącą się kamieniczką – lądują na oślepiająco białej, pustej płaszczyźnie, czyli tytułowym Wielkim Nic.
Jako że film wyszedł spod ręki Vincenzo Natalego, należałoby oczekiwać świeżych pomysłów i zakręconej fabuły. Problem w tym, że ciężko uznać motyw wymazana całego świata za coś błyskotliwego i szczególnie godnego uwagi. Owszem, sytuacja taka może nie była dotąd przesadnie często eksploatowana, ale podobne funkcje pełniła jakakolwiek zagłada – najczęściej o podłożu atomowym. Bo i tu, i tu chodzi przecież o wyeksponowanie samotności bohaterów, o pokazanie ich wzajemnych interakcji i zachowań w obliczu wyludnionego świata. Ale jeśli w filmach katastroficznych na ogół miało to jakiś głębszy sens, to w „Wielkim nic” do niczego – prócz bardziej dokładnego obnażenia głupoty bohaterów – to nie służy. Ot, nie ma świata, i tyle. Bawmy się w durniów dalej.
Skoro więc nie ma tu głębszej myśli, a fabuła jest wyjątkowo nieskomplikowana (w sumie streściłem ją w pierwszym akapicie), to siłą rzeczy uwagę trzeba skierować na prowadzone przez parę nieszczęśników zmagania z życiem. A jako że to o nich głównie jest ten film, i to ich perypetie mają budzić u nas śmiech, pojawia się podstawowe pytanie – czy Natali rzeczywiście sądził, że kręcąc komedię o parze facetów nie radzących sobie z codziennymi problemami, błyśnie talentem i podbije serca widzów? Przecież takich filmów było już na pęczki, i to jeden od drugiego głupszy, bo trend obśmiewania czyjejś nieporadności jest po dziś dzień niezwykle silny w Ameryce. Z ostatnich lat wystarczy wspomnieć – i to biorąc pod uwagę wyłącznie filmy o durniach połączonych w swego rodzaju pary – „Głupiego i głupszego”, „Stary, gdzie moja bryka?” czy Zawiść”. Wszystkie mniej lub bardziej ordynarne, bzdurne i najczęściej średnio zabawne.
Jak to więc jest, że podobne filmy nakręcone w Europie są na ogół zrobione z zauważalnie większym taktem? Że nie budzą takiego niesmaku? Dlaczego twórcy ze Starego Kontynentu potrafią wlać nieco ciepłych uczuć w opowiadaną historię i śmiać się nie tyle z intelektualnych niedostatków bohaterów, ile z sytuacji, w jakiej się znaleźli, a Amerykanie tego nie potrafią? Czemu produkcje z Hollywood tak chętnie żerują na najniższych instynktach? Jeśli sięgnąć pamięcią do bardzo ciepłego, norweskiego „Ellinga”, czy nieco słabszych, ale nadal całkiem przyzwoitych, duńskich „Zielonych rzeźników” i brytyjskiego „Wysypu żywych trupów”, to w jaskrawy sposób uwidoczni się różnica podejścia do tematyki. Szkoda, że nie ma żadnych stowarzyszeń, które – wzorem organizacji seksualnych i kolorowych mniejszości – walczyłyby o dobry wizerunek nieudaczników w kulturze popularnej. Bo wychodzi na to, że są oni ostatnią grupą społeczną, z której można sobie do woli robić jaja.
W świetle powyższego spostrzeżenia można zauważyć, że Natali zrobił ogromny krok wstecz w stosunku do swoich poprzednich produkcji. Unikając dotąd amerykańskich klisz, między innymi dlatego, że kręci filmy w Kanadzie i pewne sztywne koncepcje i ogólnie pojęta polityczna poprawność go nie obowiązują, z własnej, nieprzymuszonej woli spłycił historię, być może mając nadzieję odnieść większy sukces na rynku. Jego surrealizm z „Wielkiego nic” jest prymitywny, ciężki, walący między oczy. Wręcz można zacząć się zastanawiać, dlaczego jest zwany surrealizmem, skoro „Wielkiemu nic” tak strasznie daleko do prawdziwie surrealistycznych „Brazil”, „Delicatessen” i „Hotelu Splendide”. Podobnie zresztą jest z humorem. Każdy greps jest odrobinę zbyt przeciągnięty, przefajnowany albo wręcz chybiony. Bywa, że scenka jest zabawna, ale ciągnie się bitą minutę, z czasem coraz mocniej wkurzając i niwecząc efekt. Co gorsza, wiele z tych dowcipów jest klasycznie amerykańskich, jak choćby wdepnięcie w dół z gnojówką czy spadnięcie z biurka podczas demontażu przyklejonego do sufitu krzesła (wciąż nie rozumiem idei takich zabaw). Jest też parę „dowcipasów” zwyczajnie niesmacznych, jak choćby bezsensownie rozciągnięta anegdota (szczęśliwie, że podawana z drugiej ręki) o psie robiącym „laskę”. Amerykanów może ten typ humoru rzeczywiście śmieszy, jednak widzów z reszty świata stawia przed wyborem – brnąć dalej w farsę, czy jednak wyłączyć odtwarzacz.
Szczęśliwie od strony technicznej ciężko zarzucić temu filmowi coś konkretnego. Vincenzo Natali jest zbyt solidnym fachurą, żeby pozwolić sobie na jakieś fuszerki w tej kwestii. „Wielkie nic” ma dobre zdjęcia, porządne udźwiękowienie, a efekty specjalne nie budzą absolutnie żadnych zastrzeżeń. Nie można się również przyczepić do aktorstwa, bo znani z „Cube” David Hewlett i Andrew Miller (autystyk) zadowalająco przykładają się do swoich ról, choć można odnieść wrażenie, że maniera ich gry jest dostosowana raczej do kreskówek, niż do filmu aktorskiego. W sumie jednak fachowe wykonanie wszystkich tych elementów zostało zmarnowane na prymitywny, ubogi treściowo i zwyczajnie głupi film. Nie ma się więc co dodatkowo czepiać rozmaitych kwiatków w polskim tłumaczeniu (jak choćby „Nie otwieraj!”, gdy bohater mówi „Don’t answer!” patrząc na dzwoniący telefon). Pozostaje tylko mieć nadzieję, że Natali wróci na pierwotnie obraną ścieżkę i przestanie eksperymentować z barbaryzacją fabuły pod gusta prymitywnej publiczki. Od takich filmów jest cała masa innych reżyserów.
koniec
24 listopada 2009

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Andriej Tarkowski oczyma… dziecka
Sebastian Chosiński

4 IV 2021

Nazwać Andrieja Tarkowskiego klasykiem światowej (nie tylko radzieckiej i rosyjskiej) kinematografii – to jakby nic o nim nie powiedzieć. Był bowiem nie tylko reżyserem, ale i natchnionym poetą kina, wizjonerem i chrześcijańskim mistykiem, który w swoich filmach sięgał po skrajnie odmienne tła – od średniowiecznej Rusi po bezbrzeżny Kosmos. Dokumentalny film „Świątynia kina” opowiada o jego życiu i twórczości z perspektywy syna artysty.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Iwan, Marika i Garbaty Karp
Sebastian Chosiński

3 III 2021

Ostatni odcinek kryminalnego miniserialu Stanisława Goworuchina „Gdzie jest Czarny Kot?” udanie wieńczy całość. Scenarzyści (bracia Wajnerowie) i reżyser zadbali bowiem o odpowiednią porcję emocji, ale także o sceny mogące poruszyć serce. Na główną postać odcinka wyrósł też, zostawiając na drugim planie Gleba Żegłowa, grany przez Władimira Konkina Szarapow.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: „Ferdinand” nie do zdarcia
Sebastian Chosiński

24 II 2021

W czwartym (przedostatnim) odcinku miniserialu Stanisława Goworuchina „Gdzie jest Czarny Kot” mają miejsce dwa nadzwyczaj ważne wydarzenia. Po pierwsze: wydział, którym kieruje kapitan Gleb Żegłow, wpada wreszcie na trop Foksa i zastawia na niego pułapkę. Po drugie: udaje się odpowiedzieć na pytanie, czy to doktor Iwan Siergiejewicz Gruzdiew jest odpowiedzialny za śmierć eksżony Łarisy.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż autora

Danie w średnim stanie
— Jarosław Loretz

Podboje i wyboje
— Jarosław Loretz

Wątpliwa reklamówka
— Jarosław Loretz

Krok w dobrą złą stronę
— Jarosław Loretz

Zabiedzona flota: Nielotny
— Jarosław Loretz

Kryminalna grabież czasu
— Jarosław Loretz

Anioł w zielonych kaloszach
— Jarosław Loretz

Nazwobójca
— Jarosław Loretz

Siódma dusza po kisielu
— Jarosław Loretz

Wąż zwany Hydrą
— Jarosław Loretz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.