Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 25 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

‹10. Festiwal Filmowy Era Nowe Horyzonty›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Organizator Gutek Film
CyklFestiwal Filmowy Era Nowe Horyzonty
MiejsceWrocław
Od22 lipca 2010
Do1 sierpnia 2010
WWW

ENH, czyli ponad pół setki filmów (1)

Esensja.pl
Esensja.pl
« 1 2 3 4 »

Ewa Drab, Karol Kućmierz, Urszula Lipińska, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

ENH, czyli ponad pół setki filmów (1)

„Dziwny przypadek Angliki” („O Estranho Caso de Angelica”, reż. Manoel de Oliviera)
Ocena: 10%
Wiadomo, filmy Manoela De Oliviery słyną głównie z tego, że ich autor ma prawie tyle lat co kino. Wskazaną reakcją jest więc podziw, że jeszcze daje radę trzymać kamerę, w co akurat nie mam wątpliwości – bo kamera też ma sto lat. Utyka na długie, statyczne minuty w rozwlekłych scenach, na martwych twarzach postaci (aktorzy niezależnie od wieku też mają po sto lat) i drętwych dialogach. Podobno scenariusz autor napisał już w 1952 roku i wrzucił do szuflady. Dobrym pomysłem było go tam zostawić. Sam film z początku przypomina metafizyczną wariację na temat „Powiększenia” Antonioniego. Bohater w kadrze aparatu widzi coś, czego w rzeczywistości nie ma, czyli Angelikę żywą zamiast martwą. Od tego momentu zaczyna się kicz do potęgi. Fotografa prześladują zdjęcia pięknej nieboszczki, śni mu się duch Angeliki na balkonie i nad łóżkiem, nadwyrężone zdrowie namolnie ciągnie go na tamten świat ku przerażeniu otoczenia itd. Dopiero latające po ekranie przezroczyste duchy – dusze rozdzielonych kochanków zamiatają po dywan wszystkie te wcześniejsze atrakcje.
Urszula Lipińska
„Ewa” (reż. Adam Sikora, Ingmar Villqist)
Ocena: 60%
To film na który ciężko wydać jednogłośny wyrok. Jest tu tyle samo złego, co dobrego, są sceny piękne i poruszające (każda z udziałem Andrzeja Mastalerza), nie brakuje chwytów poniżej pasa i godności twórców (zakończenie). Śląski trzeci świat z punktu widzenia doświadczonej przez nędzę rodziny, w której ojciec – górnik traci pracę. Inicjatywę przejmuję żona, zarabiając u bogatej pani sprzątaniem – najpierw jej domu, potem klubu nocnego. W końcu decyduje się na prostytucję. Szkoda, że twórcy przyjęli strategię „gramy tylko w to, w co wygramy” i poprowadzili swoich bohaterów przez prawdziwe piekło, które ich ledwie zadrasnęło, nie dali poczuć ciężaru sytuacji. „Ewa” jest opowiedziana tak, że ani razu nie jesteśmy w stanie odstąpić od sympatii dla postaci i współczucia nad ich sytuacją. A tu przecież powinno aż kipieć od emocji i pytań! Nie rozważa się moralnych dylematów, nie rozmyśla nad błędami czy głębszymi konsekwencjami, chwile zawahania rzadko wrzuca się między zdania, ale ogólnie króluje w „Ewie” ciepłota wybaczania i gesty wsparcia. Autorzy nie ukrywali, że chcieli być cały czas po stronie swoich bohaterów, skutkiem czego charaktery stały się przewidywalne i od pewnego momentu wszystko rozwija się w smutno wiadomym kierunku. Za pokazanie Śląska i jego kondycji, gdy motyw wyświechtały już dziesiątki wcześniej nakręconych filmów, mówię: brawo.
Urszula Lipińska
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
„Gorzkie mleko” („La Teta Asusada”, reż. Claudia Llosa)
Ocena: 90%
Drugi film Claudii Llosy pojawił się na festiwalu w ramach przeglądu ostatniego sezonu filmowego. Już wtedy, kiedy gościł na ekranach polskich kin, nie można było przejść koło niego obojętnie, bo to kino refleksyjne, subtelne, ale także psychologicznie brutalne. Fausta żyje naznaczona traumą swojej matki, która w czasie ciąży została zgwałcona podczas działań wojennych w Peru. Chociaż bohaterka nie doświadczyła jej cierpienia, odczuwa efekty tego, co stało się przed laty. Izoluje się od świata, boi otoczenia – zwłaszcza mężczyzn – a także odrzuca swoją seksualność w strachu przed powtórzeniem losu matki. Postać matki ma kluczowe znaczenie – to z jej powodu Fausta jest trędowata w swojej społeczności, ale jednocześnie dzięki niej wychodzi naprzeciw własnym lękom. Llosa opowiada historię podróży ku wolności, w kierunku życia pozbawionego strachu i niepewności, dozując każdą scenę i dialog z precyzją godną filmowych mistrzów. Reżyserka nie epatuje dosłownością ani nie przekracza niebezpiecznej granicy wojeryzmu, a mimo to jej film ma ogromną siłę i agresję. Wielka w tym zasługa także aktorki, Magaly Solier, bez której Fausta nie byłaby tą samą postacią.
Ewa Drab
„Hadewijch” (reż. Bruno Dumont)
Ocena: 70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Rzecz dziwna, ale ciekawa. Po seansie główne pytanie większości widzów, wybrzmiewające w pofilmowych dyskusjach brzmiało – czy ostatnia scena to retrospekcja? Tak naprawdę od odpowiedzi na to pytanie zależy ostateczna interpretacja dzieła. Oglądamy tu młodą dziewczynę, w bardzo specyficzny sposób przeżywającą wiarę – darzącą Jezusa Chrystusa miłością kobiety do mężczyzny – wraz z potrzebą fizycznej bliskości (cokolwiek to może oznaczać). Takie podejście nie ułatwia życia – dziewczyna zostaje odrzucona przez klasztorne siostry i znajduje więcej zrozumienia u islamskiego nauczyciela (niestety, nie ograniczającego się do kazań w swej działalności religijnej). Nastrojowe, powolne, ciekawie filmowane, z interesującymi scenami (wspólna modlitwa) ale przede wszystkim stawiające cały szereg pytań. Czy to film religijny, czy antyreligijny? Jak zrozumieć odniesienie twórcy do chrześcijaństwa (nie dającego bohaterce szansy na samospełnienie) i islamu (traktującego przemoc jako istotne narzędzie propagowania wiary)? Czy bohaterka jest niezrozumiałą świętą mistyczką, czy też rozchwianą osobą o bardzo niedojrzałej religijności. No i wreszcie – jak zrozumieć finał? Seans zachęcający do dyskusji i szperania po internecie, by zbudować sobie pełną interpretację.
Konrad Wągrowski
• • •
Ocena: 70%
Bruno Dumont nakręcił film kontrowersyjny, refleksyjny, intrygujący i niejednoznaczny. Niestety, w dążeniu do artystycznej prowokacji dał się ponieść stereotypom, które zaburzyły koncepcję opowiadania. Bo i owszem, w „Hadewijch” mamy do czynienia z inspirującym wykładem na temat wiary, religii, fanatyzmu, dobrych i złych uczynków, pojawia się nawet przełamanie szablonów, ale za chwilę wykorzystanie gotowych schematów wydaje się przeczyć wcześniejszym poczynaniom reżysera. W powielanie stereotypów wpisuje się wątek muzułmańskich braci oraz rodzina głównej bohaterki, Celine – czy tylko zaniedbywane dziewczyny z ociekających luksusem domów mają prawo być obsesyjnie religijne? Dumont rozkłada przed widzem oczywiste motywacje i tło psychologiczne, ale to za mało, skoro kolejnymi scenami chce nas przekonać, że ma większe ambicje. W rezultacie film można potraktować jako materiał do ożywionej dyskusji. Pod tym względem – kina jako sztuki prowokującej do myślenia – „Hadewijch” sprawdza się znakomicie. Może to wystarczy?
Ewa Drab
„Hanzo zwany brzytwą” („Hanzo The Razor”, reż. Kenji Misumi)
Ocena: 70%
Najbardziej odjechany film samurajski w ramach sekcji Nocne Szaleństwo. Tytułowy Hanzo to sprawiedliwy acz srogi stróż prawa, stosujący dość ciekawe metody śledcze. Z przesłuchiwanych kobiet wyciąga bowiem wszelkie potrzebne mu informacje przy pomocy swojego wytrenowanego i prawdziwie zahartowanego w ekstremalnych warunkach… członka. To niejedyna jego zaleta – świetnie też włada mieczem i słowem – aczkolwiek wywołująca najwięcej emocji także u oglądających. Nic dziwnego, że z tak ogromną skutecznością bezwzględnie broni sprawiedliwości, tropi korupcję i demaskuje wewnętrzne pałacowe intrygi i spiski. Pierwsza cześć kultowej trylogii ma swój osobliwy klimat. Jest sprawnie wyreżyserowana, chwilami prawdziwie zabawna (zapewne w dużej mierze nie zamierzenie), choć czasami niebezpiecznie stąpa po granicy dobrego smaku. Obrońcy ekranowej moralności mieli by wiele do zarzucenia, choć daleko mu w śmiałości od zapowiadanych na przyszły rok filmów z gatunku pinku eiga. Nie ma natomiast wątpliwości że w kategorii „nocne szaleństwo”, „Hanzo zwany brzytwą” to seans idealny.
Kamil Witek
« 1 2 3 4 »

Komentarze

17 VIII 2010   22:32:25

pięknie,bo już myślałem, że całkowicie pominęliście ten festiwal na mapie kultury ;)

19 VIII 2010   17:47:04

szkoda, że tak późno, ale zawsze jest co poczytać po festiwalu :)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Trochę nam nie wyszło
Jarosław Loretz

18 X 2021

Dzisiaj trochę grozy. W kwestii efektów specjalnych.

więcej »

Z filmu wyjęte: Polecieć sobie po kulki
Jarosław Loretz

11 X 2021

Można nakręcić „Ad Astra” z gwiazdorską obsadą za 90 milionów dolarów, ale można podobną historię zaserwować też w cenie wakacji na Balearach. Oczywiście niski budżet niesie za sobą łatwo zauważalne konsekwencje…

więcej »

Z filmu wyjęte: Duchy na dorobku
Jarosław Loretz

4 X 2021

W dalekiej Tajlandii duchy też muszą zarobić jakoś na swoje utrzymanie. Szczególnie łatwo mają te posiadające wyuczony (za życia) zawód – na przykład dentyści.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Czerwiec 2014 (2)
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

12. T-Mobile Nowe Horyzonty: Nowe Horyzonty w Esensji
— Esensja

Filmy Nowych Horyzontów 2011 (2/3)
— Ewa Drab, Karol Kućmierz, Urszula Lipińska, Patrycja Rojek, Konrad Wągrowski, Kamil Witek, Zuzanna Witulska

Polsko kochano
— Łukasz Gręda

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (19)
— Konrad Wągrowski

Co nam w kinie gra: Jak spędziłem koniec lata, Hadewijch, Soul Kitchen, David chce odlecieć
— Sebastian Chosiński, Ewa Drab, Urszula Lipińska, Michał Oleszczyk, Konrad Wągrowski

Do kina marsz: Styczeń 2011
— Esensja

„Incepcja” filmem III kwartału 2010 według Stopklatki i Esensji
— Esensja

Co nam w kinie gra: „Jestem twój”, „Matka Teresa od kotów”, „Biała i Strzała podbijają kosmos”, „Obywatel Kane”
— Sebastian Chosiński, Ewa Drab, Urszula Lipińska, Piotr Pluciński, Kamil Witek

Szanuj matkę i ojca swego
— Ewa Drab

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Grudzień 2016 (4)
— Sebastian Chosiński

Esensja ogląda: Marzec 2015 (2)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Listopad (3)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz, Jarosław Robak

Esensja ogląda: Maj 2014 (3)
— Sebastian Chosiński, Grzegorz Fortuna, Gabriel Krawczyk, Agnieszka Szady

Psychiatryk. Trzy dni z tysięcy
— Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Grudzień 2013 (4)
— Sebastian Chosiński, Konrad Wągrowski

13. T-Mobile Nowe Horyzonty: Relacja czwarta
— Konrad Wągrowski

Wielka (nie)Obecność
— Jakub Skurtys

W labiryncie natury
— Katarzyna Bluszcz

Ars bene vivendi…
— Dawid Klimczak

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.