Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 26 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii

‹26 Warszawski Festiwal Filmowy›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Organizator Warszawska Fundacja Filmowa
CyklWarszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy
MiejsceWarszawa
Od8 października 2010
Do17 października 2010
WWW

26 WFF: Wtorek, 12.10

Esensja.pl
Esensja.pl
Półmetek festiwalu za nami, a dobrych filmów wciąż jak na lekarstwo. Argentyna trąci dydaktyzmem („Usta” Lozy i Funda), Polska próbuje przywrócić histerię wokół HIV („50/50” Nowińskiego i Długokeckiej), USA po raz enty przypomina, że liceum to okres walki na egzaltowanym froncie („Strzeż się Gonza” Goluboffa) a Rosja ciekawą refleksję nad ojcowską miłością psuje kryminalnymi wątkami („Synek” Sadilovej). Poziom trzyma jedynie Christoffer Boe. Eksperymentując z nakładaniem rzeczywistości sprawia widzom kolejną wizualną frajdę („Wszystko będzie dobrze”). Faworytów nadal nie widać.

Artur Zaborski

26 WFF: Wtorek, 12.10

Półmetek festiwalu za nami, a dobrych filmów wciąż jak na lekarstwo. Argentyna trąci dydaktyzmem („Usta” Lozy i Funda), Polska próbuje przywrócić histerię wokół HIV („50/50” Nowińskiego i Długokeckiej), USA po raz enty przypomina, że liceum to okres walki na egzaltowanym froncie („Strzeż się Gonza” Goluboffa) a Rosja ciekawą refleksję nad ojcowską miłością psuje kryminalnymi wątkami („Synek” Sadilovej). Poziom trzyma jedynie Christoffer Boe. Eksperymentując z nakładaniem rzeczywistości sprawia widzom kolejną wizualną frajdę („Wszystko będzie dobrze”). Faworytów nadal nie widać.

‹26 Warszawski Festiwal Filmowy›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Organizator Warszawska Fundacja Filmowa
CyklWarszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy
MiejsceWarszawa
Od8 października 2010
Do17 października 2010
WWW
„Usta” (reż. Santiego Loza, Ivan Fund, Argentyna 2010)
Ekstrakt: 60%
Na argentyńską prowincję przyjeżdżają trzy kobiety. Mieszkają w niegodziwych warunkach baraków. Przyjechały pracować w pomocy społecznej. Odwiedzając kolejnych mieszkańców, przeprowadzają wywiady środowiskowe, a zgromadzonymi danymi dzielą się z widzami. Przedstawiane przez nie statystyki i wyniki badań doprowadzają do wniosków raczej oczywistych: na dalekiej prowincji jest źle. Brakuje szczepionek i pokarmu, a słabo zróżnicowana dieta wywołuje kolejne choroby. I jak zwykle brak pomysłu, co z tym problemem zrobić. Film broni się jedynie znakomitą grą aktorek.
„50/50” (reż. Krzysztof Nowiński, Dominika Długokęcka, Polska 2010)
Ekstrakt: 50%
Krzysztof Nowiński był studentem szkoły aktorskiej. Mając dwadzieścia jeden lat dowiedział się, że jest seropozytywny. Zanim diagnoza została potwierdzona, spędził w szpitalu kilka dni, kiedy prawdopodobieństwo nosicielstwa wirusa HIV wynosiło 50/50. Krzysztof miał ze sobą amatorską kamerę, którą rejestrował emocjonalne stany, towarzyszące oczekiwaniu na wyrok. Te jednak – jak to w wypadku aktorów bywa – są skrzętnie fałszowane. Nadekspresyjnie wyrażany lęk, patetyczne deklaracje miłości, modelowo stylizowane pozy przed kamerą składają się na obraz infantylnego dziecka, któremu przyszło zmierzyć się z chorobą, o jakiej nie ma pojęcia. Dwadzieścia lat po epidemii HIV trudno uwierzyć w tak wysoką nieświadomość chłopaka. Scena, kiedy dostaje od swojego ówczesnego partnera poradnik, jak żyć z HIV, dobitnie wytyka jego ignorancję. Niestety, zamiast dokumentu o konfrontacji z chorobą czy próbie radzenia sobie z nią, dostajemy obraz niedouczonego nastolatka, który – nie do końca świadomy konsekwencji nosicielstwa – robi z niego egzaltowaną tragedię. Z HIV da się żyć. Tymczasem niniejszy pseudo-dokument stara się wmówić, że jednak nie jest to możliwe. Świat Krzysztofa nie został załamany przez wirusa – żył jeszcze trzy lata świadomy jego obecności. Ten okres w filmie jest milczeniem: ze szpitala przeskakujemy na planszę końcową, informującą o tragicznym wypadku, przerywającym życie bohatera.
„Strzeż się Gonza” (reż. Bryan Goluboff, USA 2010)
Ekstrakt: 55%
W filmie Goluboffa amerykańska szkoła średnia to dzika dżungla, w której przetrwać mogą jedynie najsilniejsi (założenie naprawdę trącące banałem, zwłaszcza po „Wrednych dziewczynach” czy wyświetlanym także w Polsce serialu „Asy z klasy”). Mamy więc stereotypową „grupę trzymającą władzę”, na którą składają się członkowie drużyny futbolowej, redakcja szkolnej gazety i wyuzdane czirliderki. Po drugiej stronie barykady stoją lokalni dziwacy: Azjatka, której nikt nie podejrzewa o znajomość angielskiego, prawiczek gustujący w dziewczynach, którymi inni nie interesują się, kiedy wina brak, szkolne popychadło oraz tytułowy Gonzo – zapalony pismak, trochę na opak interpretujący pierwszą poprawkę. Kiedy artykuł tego ostatniego zostaje ocenzurowany przez redaktora szkolnej gazety, Gonzo postanawia założyć jej alternatywną wersję. Dalszego ciągu można się domyślić. Bowiem w dziele Goluboffa nie ma niczego, co wymykałoby się spod schematu przytoczonych wyżej filmów. Całość ratują jedynie wyraziści aktorzy i przyjemna muzyka. Scenariusz oparty został na prawdziwym wydarzeniu z życia reżysera. Miejmy nadzieję, że to było ciekawsze niż powstały film.
„Synek” (reż. Larisa Sadilova, Rosja 2009)
Ekstrakt: 60%
Ojciec i syn mieszkają w zabitej dechami dziurze. Nic się tu nie dzieje. Młodzi uatrakcyjniają sobie życie alkoholem, starzy żyją z dnia na dzień. Kiedy w mieścinie pojawia się autostopowiczka tytułowy „synek” – Andriej, przyłącza się do niej. Wspólną podróż zakłóca morderstwo właściciela przywłaszczonego przez nastolatków samochodu. Podejrzenia skierowane są na Andrieja, który trafia do więzienia. Ojciec robi co może, by wydostać latorośl zza krat. Ma w tym spore doświadczenie, bowiem od piątego miesiąca życia chłopca pełnił przy nim rolę ojca i matki. Podwójna funkcja wywołała też zdwojenie rodzicielskich uczuć. Te objawiły się nadopiekuńczością. Jednak podstawiane pod nos posiłki i wielokrotne telefony do syna wywołały w nim poczucie inwigilacji. Ta natomiast zastąpiła synowską miłość najpierw odrzuceniem, a następnie nienawiścią. Obsadzony w roli rodzica Wiktor Suchorukow doskonale poradził sobie z rolą oddając prostotę granej przez siebie postaci. Kierowany jedynie dobrem dziecka ojciec nie popada w skrajne emocje. Nawet pierwszy od siedemnastu lat kontakt z kobietą ma służyć wyłącznie pomocy Andriejowi. Jego oddanie jest absolutne. Tak wygrana figura broni filmu wystarczająco, dlatego zupełnie niepotrzebne okazało się uatrakcyjnianie fabuły wątkiem kryminalnym.
„Wszystko będzie dobrze” (reż. Christoffer Boe, Dania 2010)
Ekstrakt: 70%
Znany polskiej widowni z popularnej „Rekonstrukcji” Christopher Boe nadal drąży tematykę szaleństwa. Tym razem czyni bohaterem swej opowieści filmowego scenarzystę. Kiedy wpadają mu w ręce zdjęcia rejestrujące tortury, dokonane w duńskim kontyngencie na Bliskim Wschodzie, jego życie samo zaczyna przypominać filmowy scenariusz. Bohater stawia siebie w centrum teorii spiskowej. Jak to w kinie Boego bywa, są to podejrzenia schizofreniczne. Bohater węszy spisek wszędzie. Nie wiadomo, gdzie kończy się zdrowy rozsadek, a gdzie rodzi się paranoja. Jako że jest to ulubiona tematyka duńskiego reżysera, w myśl zasady, że ćwiczenia czynią mistrza, „Wszystko będzie dobrze” jest najlepszym z dotychczasowych osiągnięć pod kątem przejrzystości narracji i fabularnej logiki. Irytuje jedynie niepotrzebnie doklejony epilog. Dopóty ten nie następuje, dajemy się opętać ekranowemu szaleństwu. Zaś po zapaleniu świateł patrzymy z nieufnością w stronę sąsiadów na widowni.
koniec
13 października 2010

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: W pogoni za oryginalnością czyli Horror pod ścianą III
Jarosław Loretz

23 V 2022

Zostawmy głowy (z poprzednich odcinków) w spokoju. Dzisiaj coś specjalnego. Crème de laaa… No dobrze, może nie przesadzajmy.

więcej »

Z filmu wyjęte: W pogoni za oryginalnością czyli Horror pod ścianą II
Jarosław Loretz

16 V 2022

W poprzednim odcinku przedstawiłem odwróconą do góry nogami głowę. No to teraz coś z innej – choć w sumie podobnej – beczki…

więcej »

Z filmu wyjęte: W pogoni za oryginalnością czyli Horror pod ścianą
Jarosław Loretz

9 V 2022

W ostatnich latach nasila się przeświadczenie, że w kinie grozy było już wszystko. Niektórzy twórcy wyłażą więc ze skóry, żeby pokazać, iż jest to opinia pozbawiona podstaw. Efekty tego są niekiedy dyskusyjne.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

26 WFF: Niedziela, 17.10
— Artur Zaborski

26 WFF: Sobota, 16.10.2010
— Artur Zaborski

26 WFF: Piątek, 15.10
— Artur Zaborski

26 WFF: Napięcie po trzęsieniu Ziemi
— Marta Karpińska

26 WFF: Czwartek, 14.10
— Artur Zaborski

26 WFF: Animowany buc
— Marta Karpińska

26 WFF: Środa, 13.10
— Artur Zaborski

26 WFF: Camp na kampusie
— Marta Karpińska

26 WFF: Hitchcock po arabsku
— Marta Karpińska

26 WFF: Poniedziałek, 11.10
— Artur Zaborski

Z tego cyklu

Niedziela, 17.10
— Artur Zaborski

Sobota, 16.10.2010
— Artur Zaborski

Piątek, 15.10
— Artur Zaborski

Napięcie po trzęsieniu Ziemi
— Marta Karpińska

Czwartek, 14.10
— Artur Zaborski

Animowany buc
— Marta Karpińska

Środa, 13.10
— Artur Zaborski

Camp na kampusie
— Marta Karpińska

Hitchcock po arabsku
— Marta Karpińska

Poniedziałek, 11.10
— Artur Zaborski

Tegoż autora

Co nam w kinie gra: Wymyk, Druga Ziemia
— Jarosław Loretz, Artur Zaborski

Trójgłos o „Ki”
— Ewa Drab, Zuzanna Witulska, Artur Zaborski

Gdynia 2011 (2): Panorama Polskiego Kina
— Urszula Lipińska, Konrad Wągrowski, Artur Zaborski

Gdynia 2011 (1): Filmy konkursowe
— Urszula Lipińska, Konrad Wągrowski, Artur Zaborski

Off off with head
— Artur Zaborski

O (p)o(d)glądaniu
— Artur Zaborski

Tydzień z hiszpańską sztuką filmową
— Artur Zaborski

Zastrzyk adrenaliny na widok podnoszącej się kurtyny
— Artur Zaborski

Ciemnego pokoju nie trzeba się bać
— Artur Zaborski

Janek Wiśniewski padł, Janek Komasa wstał
— Artur Zaborski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.