Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 listopada 2019
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CXCI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

kinowe (wybrane)

więcej »

dvd i blu-ray

więcej »

Mniej znane twarze Michaela Keatona

Esensja.pl
Esensja.pl
Filmografię Michaela Keatona zdominowały komedie: „Nocna zmiana”, „Pan mamuśka”, „Zawód: Dziennikarz”, „Miłosne wybory”, „Mężowie i żona”, „Jack Frost”, „Garbi - Super bryka”, „Córka prezydenta”, „Absolwentka” – by wymienić tylko najpopularniejsze pozycje. Niedawno do tej grupy dołączyła „Policja zastępcza”, której premiera miała miejsce 12 listopada. Niemniej raz na jakiś czas Keaton występuje w poważnej roli, udowadniając, że jest lepszym aktorem, niż można by przypuszczać.

Krzysztof Czapiga

Mniej znane twarze Michaela Keatona

Filmografię Michaela Keatona zdominowały komedie: „Nocna zmiana”, „Pan mamuśka”, „Zawód: Dziennikarz”, „Miłosne wybory”, „Mężowie i żona”, „Jack Frost”, „Garbi - Super bryka”, „Córka prezydenta”, „Absolwentka” – by wymienić tylko najpopularniejsze pozycje. Niedawno do tej grupy dołączyła „Policja zastępcza”, której premiera miała miejsce 12 listopada. Niemniej raz na jakiś czas Keaton występuje w poważnej roli, udowadniając, że jest lepszym aktorem, niż można by przypuszczać.
CZYSTY I TRZEŹWY (1988)
Pierwsza naprawdę udana próba opuszczenia komediowej szufladki: Keaton jako narkoman i alkoholik, desperacko próbujący zerwać z nałogiem. Choć początkowo odwyk traktuje jako świetną kryjówkę przed policją, szukającą go, gdyż w jego domu przedawkowała przypadkiem poznana kobieta – w końcu decyduje się na prawdziwą walkę z uzależnieniem. Tłem dla zmagań z nałogami jest zaskakująco wiarygodna i ujmująca historia miłosna.
Kreację Keatona można odbierać na trzech poziomach. Ponad wszystko to szarpiący się z nałogiem narkoman. Ale równocześnie dojmująco samotny mężczyzna, lgnący do bliskości z kobietą. Wreszcie: drobny cwaniaczek, przekonany, że nie obowiązują go twarde reguły kliniki, a większe bądź mniejsze winy i przekręty, jakie ma na koncie, zostaną mu od ręki wybaczone. Wszystkie trzy aspekty roli składają się na złożony portret człowieka, który mocno się w życiu zagubił, jednak konsekwentne stara się wrócić na dobrą drogę.
PACIFIC HEIGHTS (1990)
O ile późniejsza rola mordercy z „W akcie desperacji” wydaje się być bardziej efektowna, o tyle naprawdę przerażająca jest ta z „Pacyfic Heights” Johna Schlesingera. Twórca „Nocnego kowboja” pokazał bowiem, jak przeciętne życie dwójki sympatycznych ludzi może w przeciągu dosłownie kilku chwil przerodzić się w regularne piekło. Zło ma tu przyjazną twarz Keatona, bezlitośnie wykorzystującego najróżniejsze kruczki prawne i grającego na nosie policji, prawnikom i przede wszystkim głównym bohaterom. Ci ostatni pragną niewiele – jedynie wieść spokojne życie. Niedoczekanie…
Keaton wzbudza strach dużo skuteczniej niż najbardziej wymyślne horrorowe monstra, ponieważ jest jednym z nas, człowiekiem z tłumu. Wyróżnia go jedynie spryt i sportowy samochód. Podobnie jak bohaterowie późniejszego „Funny Games”, uderza on bez żadnego powodu, za to szalenie precyzyjnie, konsekwentnie i bezlitośnie. I co chyba najgorsze – niespodziewanie. O ile raczej nie będziemy mieli okazji spotkać choćby Freddy’ego Krugera, o tyle lokator w stylu Cartera Hayesa może niebawem zamieszkać tuż za ścianą. O ile już nie mieszka…
GRA O ŻYCIE (1992)
Bodaj najbardziej przejmująca i chwytająca za gardło rola Keatona jako nieuleczalnie chorego ateisty z wątpliwościami. Dodajmy: wątpliwościami pojawiającymi się dopiero w obliczu wiadomości o śmiertelnej przypadłości. W pierwszej chwili trąci to hipokryzją, niemniej Keaton swą grą sprawia, że przestajemy oceniać jego bohatera. Kreacja pamiętnego Beetlejuice’a ma spory potencjał dramatyczny, z którego aktor nie omieszkał skorzystać. Przekonująco wygrywa on między innymi wszelkie związane z chorobą niedogodności, prezentując niezwykle przytłaczające studium umierania. Tym bardziej poruszające, że bohater wraz z żoną spodziewa się dziecka, a prawdopodobnie nie doczeka dnia urodzin. Jeśli ktoś nie widzi w Keatonie poważnego aktora, „Gra o życie” bez wątpienia rozwieje jego wątpliwości.
OSTATNI RAZ (2006)
Mocno niedoceniony film, który w Polsce nie doczekał się premiery kinowej, trafiając bezpośrednio na DVD. Szkoda, bo to obraz intrygujący i przewrotny, ciekawie portretujący świat współczesnych korporacji. Czerpiący z reżyserskich dokonań Davida Mameta, a trochę z „Glengary Glen Rose”. Oglądając „Ostatni raz” ponownie zgłębialiśmy świat ludzi cynicznych, wyrachowanych, za wszelką cenę starających się sprzedać konkretny produkt.
Keaton występem w „Ostatnim razie” pokazał, że jest bardziej uniwersalnym aktorem, niż wielu sądzi. Tym razem był cyniczny, bezwzględny, czasem agresywny. Wypluwał przekleństwa z prędkością karabinu maszynowego, za nic miał współpracowników, jego celem było wyłącznie zarabianie pieniędzy. Miła odmiana po wcześniejszych wpadkach i boleśnie nijakich rolach w „Garbi – Super bryce”, „Córce prezydenta”, „Głosach” i „Ruchomych piaskach”.
THE MERRY GENTLEMAN (2008)
Reżyserski projekt Keatona, ciepło przyjęty na festiwalu w Sundance. Aktor wcielił się w rolę małomównego płatnego mordercy, przypadkowo nawiązującego kontakt z prześladowaną przez męża kobietą. Nietypowa to dla Keatona rola, gdyż niesamowicie powściągliwa i oszczędna w sięganiu po środki aktorskiego wyrazu. Podczas gdy Keaton najczęściej jest na ekranie energiczny, dynamiczny i czasem przesadnie gestykulujący, jako reżyser narzucił sobie aktorską dyscyplinę: gra drobnym gestem, a gwałtowniej poruszy się tylko wtedy, gdy jego bohatera dopadnie atak kaszlu. I jeśli Keaton zafunduje nam więcej podobnych ról, niechybnie doczeka się o sobie dowcipu, jaki krąży na razie tylko o Eastwoodzie: że w swym aktorskim repertuarze ma tylko dwie miny, tę w kapeluszu i tę bez kapelusza.
koniec
13 listopada 2010

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Filmy konkursowe 13. Sputnika nad Polską
Sebastian Chosiński

21 XI 2019

Festiwal Filmów Rosyjskich „Sputnik nad Polską” stał się już stałym elementem jesiennej ramówki festiwalowej w naszym kraju. Nie bez powodu. Każdego roku cieszy się bowiem wielkim uznaniem widzów. W ramach trzynastej edycji w konkursie głównym pojawi się piętnaście obrazów, które obejrzeliśmy dla Was wcześniej.

więcej »

Z filmu wyjęte: Balonowa bujda
Jarosław Loretz

18 XI 2019

Czy balon o średnicy pięciu metrów może przenieść dwie osoby na odległość kilkudziesięciu kilometrów? Ależ oczywiście! Aczkolwiek tylko w indyjskim kinie…

więcej »

Z filmu wyjęte: Patriotyzm lokalny. Z grubsza.
Jarosław Loretz

11 XI 2019

Dziś chwila odpoczynku od kina indyjskiego. Zamiast tego proponuję rzut oka na zaoceaniczne podejście do naszego lokalnego patriotyzmu.

więcej »

Polecamy

Darren Aronofsky. Źródło

Do sedna:

Darren Aronofsky. Źródło
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Requiem dla snu
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Pi
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż autora

Kryminalna zagadka Luizjany
— Krzysztof Czapiga

Strach ma wiele twarzy
— Krzysztof Czapiga

Bracie, gdzie (i kim) jesteś?
— Krzysztof Czapiga

Być jak Steven Spielberg
— Krzysztof Czapiga

Medium z wyboru
— Krzysztof Czapiga

Make radio, not war
— Krzysztof Czapiga

Z dala od polityki
— Krzysztof Czapiga

Siedź i patrz
— Krzysztof Czapiga

Między filmami
— Krzysztof Czapiga

Indiana Jones i… telewizja śniadaniowa
— Krzysztof Czapiga

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.