Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 3 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

„The Social Network” najlepszym filmem roku według Stopklatki i Esensji

Esensja.pl
Esensja.pl
Przyszedł czas na kolejne podsumowanie roku Stopklatki i Esensji. Nie ma tym razem chyba wielkiej niespodzianki – w wielu innych podsumowaniach wyniki są zbliżone, niewykluczone, że podobnie będzie na rozdaniu Złotych Globów i Oscarów. David Fincher doczekał się – jego film zbiera laury, będąc produkcją nie tylko doskonałą formalnie (ta reżyseria! ten scenariusz! ten montaż! te zdjęcia! to aktorstwo!), ale i podnoszącą jak najbardziej bieżący, współczesny, ważny temat.

Esensja

„The Social Network” najlepszym filmem roku według Stopklatki i Esensji

Przyszedł czas na kolejne podsumowanie roku Stopklatki i Esensji. Nie ma tym razem chyba wielkiej niespodzianki – w wielu innych podsumowaniach wyniki są zbliżone, niewykluczone, że podobnie będzie na rozdaniu Złotych Globów i Oscarów. David Fincher doczekał się – jego film zbiera laury, będąc produkcją nie tylko doskonałą formalnie (ta reżyseria! ten scenariusz! ten montaż! te zdjęcia! to aktorstwo!), ale i podnoszącą jak najbardziej bieżący, współczesny, ważny temat.
O „The Social Network” już mówi się, jako o „Obywatelu Kane” XXI stulecia, bardzo ciekawe, jak historia oceni ten film. Pisaliśmy o nim więcej przy okazji niedawnego podsumowania kwartału, więc dziś poprzestańmy tylko na stwierdzeniu, że nasze redakcje nie miały większych wątpliwości z wyborem.
„The Social Network” deptały po pietach dwa kolejne majstersztyki filmowe, w nieco mniejszym może stopniu podejmujące istotne tematy współczesności, bardziej poruszające perfekcją realizacji. A może się mylimy, co do tej istotności? „Incepcję” można wszak (i robi się to nad wyraz często) interpretować na różnorodne sposoby – freudowsko, jungowsko, ale także jako metaforę samej sztuki filmowej. „Autor widmo” z kolei podnosi temat swobód obywatelskich i politycznej odpowiedzialności za podejmowane decyzje. Ale przede wszystkim obydwa te filmy pokazują maestrię filmową Christophera Nolana i Romana Polańskiego. To właśnie trio (z Fincherem), czyli stary mistrz i dwa (w miarę jeszcze) młode wilki nadawało ton kinu w tym roku.
Naszą dziesiątkę uzupełnia zbiór zróżnicowanych filmów. „Kick-Ass”, czyli kolejne rozliczenie z mitem superbohaterskim, jednocześnie wciskające w fotel i kwestionujące przyzwyczajenia widza tego rodzaju kina. „Co wiesz o Elly?”, czyli przejmujący irański dramat. „Fantastyczny Pan Lis” i „Toy Story 3”, czyli to, co dziś najlepsze w animacji, choć w dwóch zupełnie innych stylach, konwencjach i przekazie. „Wszystko co kocham”, czyli Polak jednak potrafi nakręcić szczery film o przeszłości bez rozliczeń i martyrologii, a z prawdziwymi bohaterami i prawdziwym życiem. „Samotny mężczyzna”, czyli rola życia Colina Firtha w poruszającym filmie o osamotnieniu. Wreszcie świetny francuski „Prorok”, czyli dzieło mocne i mądre. Ładny pakiet.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
1. The Social Network
O zjawisku Facebooka, relacjach sieciowych czy cyfrowym uniwersum „The Social Network” mówi niewiele, zatrzymując się na wątpliwościach etycznych związanych z redefiniowanymi napięciami na linii prywatne-publiczne. Sorkin napisał pędzący na złamanie karku nowoczesny moralitet, zasilany energetycznymi interakcjami między bohaterami, ciętymi ripostami i ostrymi jak brzytwa frazami. Prawdę mówiąc, wielkiego potencjału krytycznego ta historia nie ma, a po projekcji w głowie zostaje niewiele. Ale reżyseria Finchera jest wprost FENOMENALNA. Nie chodzi nawet o tempo – przede wszystkim ta kompozycja! Narracja toczy się retrospektywnie, ramę stanowią postępowania prawne, które Zuckerbergowi (rewelacyjny Eisenberg) wytoczyli partner i niedoszli wspólnicy. Wokół nich Fincher buduje makrodramaturgię, uzupełniając ją o mikrodramaturgię poszczególnych segmentów, z których żaden nie jest odpuszczony i broni się jako samodzielna perełka. Montaż i muzyka współgrają idealnie, drugi plan aktorski nie ustępuje Eisenbergowi (nawiasem mówiąc, miło było zobaczyć po latach Johna Getza – Raya ze „Śmiertelnie proste” Coenów). Kawał pierwszorzędnego kina.
WASZ EKSTRAKT:
80,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
2. Incepcja
„Incepcja” to cholernie odważny film. Mamy do czynienia z pierwszym blockbusterem, w którym cała konstrukcja jest tak złożona, że „przeciętny widz” nie ma najmniejszej szansy na objęcie całości i musi wyjść skonsternowany. A przecież miliony dolarów powinny się zwrócić właśnie dzięki „przeciętnym” widzom. Tymczasem już nawet nie trzy poziomy snu (to większość jest w stanie objąć), ale szereg drobniejszych koncepcji – śnienie świadome, wchodzenie do czyjegoś snu (odpowiecie na szybko czyim snem był każdy z poziomów), sprzężone „kicki” do wybudzenia, limbo, migracje bohaterów między poziomami po śmierci we śnie, istoty z podświadomości – to jednak wymaga cholernej koncentracji, bez której film pozostaje bezładną mieszanką pościgów i strzelanek. Nie zapomnijmy jednak o drobiazgach, które w dużym stopniu decydują o wyjątkowości filmu Nolana (senna ochrona ma za zadanie nie chronić, ale… zabić twory z podświadomości, choć ogólnie pozostają ludźmi, nie otrzymują praktycznie żadnej osobowości, akcja z pakowaniem śpiących lewitujących do windy, wyjeżdżający znienacka ogromny pociąg na środku ulicy…). Wielka musiała być wiarą w magię Nolana, skoro pozwolono mu zrobić taki film za takie pieniądze.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
3. Autor widmo
Najfajniejsze w nowym filmie Polańskiego jest to, że potrafi zabrać nas w swoją grę – podczas oglądania „Autora widmo” cały czas umysł pracuje, próbuje łączyć fakty, próbuje zgłębiać rolę poszczególnych postaci i próbuje odgadywać zagadki i finalną tajemnicę. Ale poza tym film ma świetny klimat, kapitalnie budowany różnymi środkami – scenerią (fascynujące i niepokojące bałtyckie wybrzeże udające Atlantyk), scenografią (wnętrza!), zdjęciami (wciąż widoczny ochroniarz, idący kilka kroków za bohaterami), etc. etc. Nie można zapomnieć też świetnym aktorstwie – Ewan McGregor kapitalnie wciela się w postać człowieka zarabiającego piórem, ale Pierce Brosnan znakomity, zmyślnie rozgrywający analogie do Tony’ego Blaira, ani przez chwilę jawnie do niego nie nawiązując. Do tego świetna Olivia Williams, bezbłędny jak zwykle Wilkinson, a w epizodzie nawet łysy jak kolano Belushi…
WASZ EKSTRAKT:
90,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
4. Kick-Ass
„Kick-Ass” jednocześnie gloryfikuje i wyśmiewa superbohaterskie schematy, etos i estetykę – i robi to zaiste błyskotliwie. Po tym filmie niejeden dzieciak zapragnie włożyć maskę i rajtuzy, zastanawiając się jednakże, czy naprawdę warto. Na jednej ze swych licznych płaszczyzn znaczeniowych film Vaughna zbliża się do „Historii przemocy” Cronenberga – testuje reakcje i poziom przyzwolenia widza na przemoc – tak ekranową, jak i realną. W siódmym niebie powinni być też popkulturyści, a to za sprawą licznych nawiązań i cytatów – bez popadania w tanią parodię czy shrekowatość – to wprost niewiarygodne, że ktoś może jeszcze twórczo sparafrazować „Człowieka z blizną”, „Leona zawodowca” czy „Kill Billa”, o „Matriksie” nie wspominając. Co jeszcze? Obsada wy-mia-ta! Realizacja takoż. Słabe punkty? Nie znajduję żadnego.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
5. Co wiesz o Elly?
Technika filmowa w służbie dramatyzacji obyczajowego uścisku czy kulturowe tło potęgujące thrillerowe napięcie? Ani jedno, ani drugie wydaje się nie brać góry i może dlatego „Co wiesz o Elly?” robi pionujące wrażenie. Asghar Farhadi czuje kino, wie kiedy przyciąć ujęcie, przekierować kamerę, przenieść perspektywę opowiadania na inną postać, wprowadzić nowego bohatera. Trudna sztuka w kraju, w którym wydaje się, że mało kto słyszał o istnieniu zawodu montażysty. Wystarczy przyjrzeć się kilku scenom poprzedzającym zniknięcie Elly, żeby zauważyć, że reżyser nigdy nie polega na samym, bez wątpienia świetnym scenariuszu, ale ma przemyślany każdy szczegół. Podobnie jak w „Perskim nowym roku” intensyfikuje emocje z wyczuciem godnym Bergmana, buduje napięcie rodem z Hitchcocka przy czym fabularnie ma niewiele wspólnego z tym pierwszym i jeszcze mniej z tym drugim.
WASZ EKSTRAKT:
80,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
6. Fantastyczny Pan Lis
Chyba precedens: wybitny autor sięga po pełnometrażową animację dokonuje podboju zupełnie nowego dlań terytorium. Ten film nie jest wybrykiem, ale kolejnym pełnoprawnym odcinkiem śmieszno-strasznej rodzinnej sagi Andersona. Może nie sięga pułapu „Pociągu do Darjeeling” (jest mniej oszczędny narracyjnie), ale i tak mamy do czynienia z kinem pełną gębą, bez żadnych taryf ulgowych i punktów za pluszowe pochodzenie.
WASZ EKSTRAKT:
96,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
7. Toy Story 3
Najlepsze filmowe trylogie ostatnich lat? „Władca Pierścieni"? „Piraci"? „Bourne"? Bzdura – najlepszą trylogię stworzył Pixar, a „Toy Story 3” jest jej wspaniałym zwieńczeniem. Jak przystało na Pixar, dzieje się dużo i ciekawie. Sceny dynamiczne przeplatane są z – jakkolwiek to zabrzmi w przypadku kina dziecięcego – bardziej psychologicznymi. Nie zabraknie też humoru, zawsze niezłej próby, mądrze kierowanego do różnych odbiorców. Strona graficzna po prostu zachwyca. „Toy Story” oczywiście od zarania było nowatorskie (to w końcu pierwszy film w całości zrealizowany w grafice komputerowej), ale nikt nie zamierzał spocząć na laurach. Tła, scenerie, pomysły, postacie, ba! nawet ludzie! są rysowani pięknie, szczegółowo i inspirująco. Po wielkim dynamicznym finale, godnym trzeciej części wspaniałej sagi następuje wyciszenie i refleksja w ostatniej, pięknie podsumowującej (chyba też domykającej) całą trylogię scenie. Bardzo mądrej, bardzo pięknej, i bardzo, bardzo wzruszającej.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
8. Wszystko co kocham
Zrealizowany bez zadęcia, bezpretensjonalny film „Wszystko co kocham” to kolejny udany po „Tulipanach” obraz w reżyserii Jacka Borcucha. Jest to próba obiektywnego, niejednoznacznego spojrzenia na czas przełomu, jakim był stan wojenny w Polsce. Na szczęście reżyser, a zarazem autor scenariusza nie uprawia propagandy na korzyść bądź niekorzyść którejś ze stron konfliktu, nie gloryfikuje tamtych czasów, a wręcz ukazuje, jak można było zręcznie manipulować ideologią dla własnych osobistych celów. Emocje zostały ukazane w sposób subtelny, nienachalny, dialogi są oszczędne, film ma raczej powolny, senny rytm, któremu towarzyszy muzyka skomponowana przez Daniela Blooma (również autora nastrojowej muzyki do filmu „Tulipany”). Jednocześnie nie ma w filmie niepotrzebnych dłużyzn, zdarzenia następują po sobie linearnie, nie ma gwałtownych zwrotów akcji, a sceny zostały zrealizowane sprawnie warsztatowo. Powstał film prowokujący do refleksji nad tamtym okresem, który nie jest przesiąknięty pesymizmem, ukazujący życie w różnych odcieniach, takim jakie jest, bez czarno-białego
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
9. Samotny mężczyzna
Właściwie, dziwnie się ten film ogląda. Mając kilkakrotnie wrażenie, że reżyser ambitnie bierze się za pomysły, które, to pewne, pozostawią tylko wspomnienie dobrych chęci zamiast dobrego filmu. Jednak Tom Ford w porę przestaje błogo kontemplować męskie ciała wijące się w morskich głębinach, żeby wykrzesać z tej historii coś dotkliwego. Z tak imponującą umiejętnością przykuwania uwagi do detalu (w obrazie i muzyce – weźmy choćby tykający zegar) i elegancji, łatwo było wszystko zagłaskać na śmierć. A tu te rozwiązania doskonale oddają rytm prozy Isherwooda i zarazem nie pozostawiają wątpliwości co do to autorskiego tonu filmu. Zresztą, z takimi aktorami chyba nie mogło być inaczej. Nie dziwi mnie, że Akademia nie przyznała Colinowi Firthowi Oscara. Gołym okiem widać, że zasłużył przynajmniej na dwa.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
10. Prorok
Faktura dokumentu, wzbogacona przypowieścią i metafizyką. Film jest fascynujący i zwodniczy jak jego główny bohater, młody Arab, który przechodzi w więzieniu błyskawiczną szkołę życia. Świetnie zagrany, przemyślany i odsłaniający brutalne mechanizmy rządzące światem przestępczym i więzieniami we Francji.
• • •
Kwartalne podsumowania (oraz kończące je właśnie podsumowanie całego roku) to zestawienia, które dziennikarze filmowi Stopklatki i Esensji przygotowują wspólnymi siłami już od kilku lat. W tym roku kontynuowaliśmy prowadzenie naszych zestawień, które mamy nadzieje pomogą widzom w doborze bieżącego repertuaru.
koniec
2 stycznia 2011

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Nie przegap: Listopad 2021
Esensja

30 XI 2021

Na coraz dłuższe wieczory proponujemy lekturę naszych listopadowych recenzji.

więcej »

Z filmu wyjęte: Szerokie usta 2: Poszerzenie
Jarosław Loretz

29 XI 2021

Cykl „twarzowy” kończę kadrem znowuż przedstawiającym kobietę, choć trudno się w jej przypadku zdecydować, czy jeszcze się zalicza do homo sapiens, czy jednak już nie.

więcej »

Z filmu wyjęte: Szerokie usta
Jarosław Loretz

22 XI 2021

Prawem serii dzisiaj trzecia kobieca twarz. Tym razem ludzka, choć nikomu bym nie życzył doświadczania tak szerokiego rozwarcia szczęk.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Suplement filmowy 2019
— Adam Lewandowski, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Krótko o filmach: Mroczna sielanka
— Sebastian Chosiński

Egzystencjalizm rewolwerowców
— Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Luty 2018 (2)
— Jarosław Loretz, Anna Nieznaj, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Esensja ogląda: Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Wrzesień 2017 (2)
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Esensja ogląda: Lipiec 2017 (3)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz

Kiedy irański mężczyzna kocha irańską kobietę
— Karolina Kopcińska

Esensja ogląda: Grudzień 2016 (6)
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Jarosław Robak

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.