Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

‹4. Festiwal Filmowy Era Nowe Horyzonty›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Organizator Gutek Film, Miasto Cieszyn, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
CyklFestiwal Filmowy Era Nowe Horyzonty
MiejsceCieszyn
Od22 lipca 2004
Do1 sierpnia 2004
WWW

Festiwal Era Nowe Horyzonty: Dzień Piąty (26.07)

Esensja.pl
Esensja.pl
Bartosz Sztybor
Taki dzień musiał kiedyś nadejść. Chłam, beznadzieja, kicz, nuda. Jak do tej pory był to najgorszy dzień festiwalowy. Dwie produkcje będące kompletnym dnem. Jedna niebywale średnia. Na szczęście na koniec zdarzył się też jeden klasyk, który okazał się znakomitą „popitką” na obleśne i gorzkie trunki.

Bartosz Sztybor

Festiwal Era Nowe Horyzonty: Dzień Piąty (26.07)

Taki dzień musiał kiedyś nadejść. Chłam, beznadzieja, kicz, nuda. Jak do tej pory był to najgorszy dzień festiwalowy. Dwie produkcje będące kompletnym dnem. Jedna niebywale średnia. Na szczęście na koniec zdarzył się też jeden klasyk, który okazał się znakomitą „popitką” na obleśne i gorzkie trunki.

‹4. Festiwal Filmowy Era Nowe Horyzonty›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Organizator Gutek Film, Miasto Cieszyn, Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
CyklFestiwal Filmowy Era Nowe Horyzonty
MiejsceCieszyn
Od22 lipca 2004
Do1 sierpnia 2004
WWW
Larry Clark uderza ponownie. Tym razem bierze na warsztat autentyczną historię z 1993 roku, kiedy grupka znajomych zabiła szkolnego dręczyciela (tytułowe określenie „bully”). Poznajemy dwóch przyjaciół: Marty’ego (Brad Renfro) i Bobby’ego (Nick Stahl). Ten pierwszy jest pod ogromnym wpływem kolegi. Tenże karze wszystkich srodze szybkim i skutecznym, tzw. „blachowaniem ryja”. Gwałci koleżanki, nieznajome i dziewczyny kolegów. Oprócz używania przemocy fizycznej pastwi się nad wszystkimi psychicznie. Epitety w stylu: suka, dziwka, pedał, fiut zastępują w jego słowniku stwierdzenia: znajoma, dziewczyna, znajomy z dziwną fryzurą, człowiek mijany na ulicy. W pewnym momencie całe otoczenie sprzysięża się przeciw niemu, co w efekcie prowadzi do zabójstwa. „Bully” jest filmem o wiele subtelniejszym niż „Ken Park” czy nawet „Kids”, a także bardziej rzeczywistym i realistycznym. Nie potrafi niestety trafnie czegokolwiek przekazać, nie zawiera niczego o czym można by pamiętać dzień/dwa po seansie, jest nic nie wnoszącą, pustą produkcją. Widać, że siłą Clarka są mocne środki wyrazu. Kiedy z nich nie korzysta – jego kino, chociaż staje się przystępniejsze – niczym nie zaskakuje. Nie można też pochwalić gry aktorskiej. Stahl i Renfro grają przeciętnie. Natomiast świetnie kreuje postać narkomana przyszły „marzyciel” i wspólnik Ryana Goslinga – Michael Pitt. Fabularnie najlepiej prezentuje się ostatnie 20 minut, gdzie (po dokonaniu morderstwa) sprawcy rozgadują wszystkim o swoim wyczynie i wsypują się wzajemnie. Ukazanie tego kompletnego idiotyzmu nieodpowiedzialnych młodych ludzi trochę podnosi wartość filmu. Jednak to i tak nie ratuje „Bully’ego” i samego Clarka przed wkroczeniem na drogę przeciętności.
Dwa kolejne filmy jawią się jako artystyczne gnioty. „The Time We Killed” Jennifer Todd Reeves to nieudany i nieoryginalny eksperyment. Chociaż jak komuś nie podoba się to określenie, to może słuszniejsze będzie określenie znanego krytyka – piękny, impresjonistyczny i bardzo osobisty utwór poetycki. Może jestem głupi, ale dla mnie pierwszy lepszy (o najmniej rozległych koneksjach – bogatsza ciocia) może wziąć dwie kamery (cyfrową i 16-milimetrów) i nakręcić ptaszki, okno, samochód, świnkę, Busha, krówkę, i jako komentarz dać do nich nie rymujący się wiersz Jednak tylko pani Reeves wpadła na taki pomysł i tylko ona zbiera za niego nagrody i pochwały najznamienitszych krytyków świata. Ja tam jej nie zazdroszczę, ale ta kobieta to nic innego jak artystyczny hochsztapler.
Drugim z ambitnej pary jest „29 Palms” Bruno Dumonta. Rosjanka mówiąca wyłącznie po francusku i Amerykanin poliglota wyruszają ze słonecznego L.A. do słynnego Drzewa Jozuego (może na spotkanie z Dolphem Lundgrenem). Codziennie się kłócą i uprawiają gorący seks (raz na wodzie, raz pod wodą, raz na skale, raz na misjonarza). Ilość dialogów jest znikoma. Problemy, które mają, nie są nadzwyczajne. Same postacie są wręcz głupie i niesympatyczne – zachowują się jak dzieci. Dlatego też cholernie szokująca końcówka tak naprawdę nie działa, bo jak może działać, gdy nie zdołaliśmy utożsamić się z bohaterami.
Seans wieczoru to legendarny obraz wyprodukowany przez braci Shaw, wyreżyserowany przez Liu Chia-lianga, wywierający wpływ na gwiazdy showbiznesu do tej pory (albumy Wu-Tang Clanu – jeden szczególnie, twórczość Tarantino – szczególnie ostatnio). Mam na myśli, na języku i w końcu na palcach „36 komnat Shaolin”, chyba najbardziej reprezentatywną produkcję z serii kung-fu. Kwintesencję kina rozrywkowego. Ciągła akcja, dobry humor (często niezamierzony, ale takie są wymogi ewolucji) i sympatyczni bohaterowie. Charakterystyczne używanie transwokacji, dialogi z postsynchronów i opóźniony dźwięk są tutaj w najlepszym wydaniu. Była to wersja zremasterowana, więc wrażenie jeszcze większe. Najlepsza wiadomość jest związana z warunkami, w których oglądałem tę legendę. Kino o pojemności 1500 osób i ekranie o wielkości 8x15 metrów daje tak piorunujący efekt, że zapomina się o Jet’cie Lee czy Jackie Chanie. Do tej pory miałem okazję oglądać takie produkcje wyłącznie na niewielo-calowym telewizorze, dlatego wyszedłem z sali projekcyjnej pochłonięty przez „36 komnat” do reszty.
koniec
27 lipca 2004

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Pośladki nawiedzenia
Jarosław Loretz

17 I 2022

Nikt nie spodziewa się hiszpańskiej inkwizycji, tak jak i nikt nie spodziewa się, że jakikolwiek duch chciałby nam zajrzeć w okrężnicę. A tu proszę.

więcej »

Z filmu wyjęte: Spokojnie, przecież nikt nie zwróci na to uwagi
Jarosław Loretz

10 I 2022

Niektórzy z twórców nieco bardziej niż inni idą na skróty, gdy dostają do ręki zbyt kusy budżet. Potem można się trochę pośmiać z ich produkcji.

więcej »

Z filmu wyjęte: Fampirem jeftem
Jarosław Loretz

3 I 2022

Nie zawsze kinematograficzne wampiry miały dystyngowane kły. Bywały i takie z kłami à la mors.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.