Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Cannes 2012: Love is All Around

Esensja.pl
Esensja.pl
Mijając półmetek konkursowych pokazów na 65. Festiwalu Filmowym w Cannes, powoli zaczynają się wyłaniać wiodące tematy tegorocznego zestawienia. Na przedzie: miłość i śmierć. Oba perfekcyjnie spojone w urzekającym „Love” Michaela Haneke.

Urszula Lipińska

Cannes 2012: Love is All Around

Mijając półmetek konkursowych pokazów na 65. Festiwalu Filmowym w Cannes, powoli zaczynają się wyłaniać wiodące tematy tegorocznego zestawienia. Na przedzie: miłość i śmierć. Oba perfekcyjnie spojone w urzekającym „Love” Michaela Haneke.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Festiwalowym notowaniom przewodzą na tę chwilę dwa tytuły: „Beyond the Hills” Cristana Mungiu oraz „Love” Michaela Hanekego. Choć oba złożone są z niezaprzeczalnych zalet, z całym szacunkiem dla rumuńskiego autora, film austriackiego reżysera z każdą minutą przemyśleń rozrasta się w głowie do niebotycznych rozmiarów. Poniekąd dziwi jednak ów masowość oklasków dla „Love”, który jest filmem szczególnie osobistym. Niełatwo złapać z nim więź, dopuścić tę zarazem piękną, ale i tragiczną historię do siebie, przejąć się fabułą na którą trudno się otworzyć, a co za tym idzie – dać się jej pochłonąć.
„Love” ogląda się z poczuciem podwójnej niewygody. Dwoje starych i pięknych raczej na duszy niż na ciele bohaterów dosłownie usycha na naszych oczach. Stękając w mękach, Georges i Anne, odchodzą ze świata żywych. Ona szybciej, on wolniej. Ona kładzie się do łóżka i ból sprawia jej każda konieczność wstania. Jemu zdarza się zapominać co działo się minutę temu. Oboje trwają w mozolnej codzienności, zamknięci w jednym domu do którego wydają się nie wpływać już żadne oznaki otaczającego świata. Są dla siebie wszystkim. Wszystkim, co im zostało po latach życia. Cierpienie odczuwają jakby byli jedną duszą i jednym ciałem. W ich pozbawionej oczywistych gestów uczucia relacji miłość wydaje się objawiać w swej najdojrzalszej formie.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Tytuł filmu nie jest jednak podsumowaniem emocjonalnej energii między Anne i Georgesem. Wydaje się prowokacją Hanekego, którą reżyser wykorzysta dopiero za parędziesiąt długich minut. Gdy podstawi pod ścianą zarówno Georgesa, jak i widza. Bo jak dyskutować nad późniejszym aktem bohatera skoro kierowała nim miłość? Seans „Love” opuszcza się z poczuciem obcowania z filmem wybitnym, ale pozostawiającym po sobie mniej dylematów i pytań, niż zwykł nam stawiać Haneke. Pole do dyskusji wydaje się mniejsze niż zwykle, wątpliwości występują mniej licznie. Cóż jednak z tego, skoro austriacki reżyser w geście bohatera stale powtarzanym w jego kinie odnalazł coś, czego nie pokazał nigdy wcześniej – przepastne piękno. Nietypowe na pierwszy rzut oka „Love” dokłada cegiełkę do wciąż jednak rozwijającego się kina Hanekego. Dopisuje kolejny rozdział do „Ukrytego” w którym przemoc była aktem obrony. Dopisuje dalszy ciąg do „Białej wstążki” pokazującej przemoc jako odwet za ucisk. Wspólnie z „Love” te trzy filmy zdają się tworzyć nieformalną trylogię, która pod wpływem ostatniego obrazu reżysera może zrewidować sens poszczególnych jej kawałków, stworzyć w sumie spójną i – kto wie, czy nie najbardziej przenikliwą – refleksję nad moralnością we współczesnym kinie.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Jeśli w „Love” przyglądamy się odchodzeniu pięknemu wewnętrznie, ale odstręczającemu zewnątrznie, Alain Resnais funduje widzowie osobliwy artystyczny testament w gęstym od dialogów aż do przesady „You Ain’t Seen Nothin’ Yet”. Tytuł nie żartuje. Póki co Resnais mieni się zdecydowanie największym eksperymentatorem w canneńskim konkursie. Dawne, nowofalowe fascynacje dają o sobie znać. „You Ain’t Seen Nothing Yet” kończy się należycie głęboką myślą, a zaczyna się jak w dobrym kryminale. Kilku francuskich aktorów dowiaduje się o śmierci reżysera, u którego wszyscy kreowali kiedyś postacie z mitu o „Orfeuszu i Eurydyce”. Zaproszeni (przez Andrzeja Seweryna!) do przestronnego domu artysty na odczytanie jego ostatniej woli zupełnie nie spodziewają się co ich czeka. W wielopiętrowym dialogu między aktorami, granymi przez nich postaciami, poszczególnymi interpretacjami sztuki i artystycznymi formami tkwi film do kilkukrotnego obejrzenia. Każda scena ma tu bowiem co najmniej dwa sensy i niewykluczone, że po paru seansach i wnikliwej analizie odkryjemy, że Resnais jest cwaniakiem, który w jeden film wpisał cztery fabuły i jeszcze sprytnie nie wywołał tym efektu przeładowania. Jednego jednak można być pewnym: zamykając filmografię takim utworem, Resnais pożegna się z kinem godnie i z właściwą sobie przewrotnością nowatora. Co więcej, jego nowatorstwo będzie w tym przypadku także dosyć nietypowe, biorąc pod uwagę, że „You Ain’t Seen Nothin’ Yet” najwięcej czerpie z…teatru.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
W tej samej manierze, co film Resnaisa zbudowany został „In Another Country” Hong Sangsoo, aczkolwiek efekt ma jakość daleką od filmu francuskiego reżysera. Oparta na potrójnej roli Isabelle Huppert produkcja wychodzi z konceptu przećwiczenia losu pewnej kobiety na kilka sposobów. Anne pragnie się spotkać ze swoim mężczyzną w nadmorskim miasteczku Mohang, wciąż jednak przeszkody stają jej na drodze. Przerabiamy więc trzy razy te same motywy: komplementy od mężczyzny, z którym pali papierosy na tarasie domu, rozmowę z ratownikiem i inne dosyć powszednie sytuacje. W tym dosyć mocno przytwierdzonym do rzeczywistości filmie, reżyserski koncept wydaje się wyjątkowo mało wnoszącym do fabuły zabiegiem. Powtarzalne zwroty akcji śmieszą lub wypadają niedorzecznie, zamiast przewartościowywać filmową opowieść i zmuszać nas do weryfikowania przemyśleń. Anne za każdym razem zachowuje się tak samo, pozostając nieskażoną wpływem zmieniającego się otoczenia. Ulotna lekkość „In Another Country” wydaje się kalibrem nie pasować do repertuaru konkursu głównego, próbującego nawet w najsłabszych swych przejawach poruszyć jakiś drażniący temat albo przynajmniej zachwycić urokiem ładnych kadrów.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
A skoro o ładnych obrazkach mowa, to odnoszę wrażenie, że obok „Killing Them Softly” Andrew Dominika, najbardziej zmysłowym doświadczeniem canneńskiego konkursu było „Like Someone in Love” Abbasa Kiarostamiego. Irański reżyser prowadzi widza przez swój film ręką pewną i płynną, drobnymi muśnięciami filmowej rzeczywistości wprowadzając nas w emocje kreowanej przez siebie fabuły. Niezwykle sensualnie nakręconą opowieść o obsesyjnej miłości autor rozpisał jak w najlepszym dramacie – na trzy postacie. Każda następna scena przynosi malutkie niespodzianki, pozbawiając widza początkowego poczucia, że wie, co wydarzy się dalej i jak rozwinie się relacja w tym trójkącie. Zastygła kamera spokojnie podąża za kipiącymi uczuciami, obojętnie rejestrując przepływające między bohaterami słowa i emocje. Jej snujący ruch wydaje się nie słyszeć mocnych oskarżeń, nie reagować na ich dramatyczne porywy, nie eksponować dodatkowo emocjonalnej szarpaniny. Wszystko podpatrujemy w jednakowym spokojem i skupieniem. Kiarostami obserwuje i czeka, nie wyróżniając żadnych wydarzeń i pozwalając zanurzyć się w gęstej atmosferze tego filmu, który kończy się podobnie jak „Jagten” Thomasa Vinterberga. Z tą tylko różnicą, że ów zakończenie poprzedza film wyrafinowany i urzekający, który zostawia „Jagten” kilka metrów za sobą.
koniec
22 maja 2012

Komentarze

25 V 2012   10:29:13

"Mijając półmetek konkursowych pokazów na 65. Festiwalu Filmowym w Cannes, powoli zaczynają się wyłaniać wiodące tematy tegorocznego zestawienia." To zdanie zniechęciło mnie do przeczytania całego tekstu, bo zawiera rażący błąd gramatyczny. Składnia sugeruje bowiem, że tematy minęły półmetek konkursowych pokazów i powoli zaczynają się wyłaniać. Proszę jeszcze raz to przeczytać i zastanowić się nad sensem (a raczej jego brakiem) tego zdania.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: W pogoni za oryginalnością czyli Horror pod ścianą II
Jarosław Loretz

16 V 2022

W poprzednim odcinku przedstawiłem odwróconą do góry nogami głowę. No to teraz coś z innej – choć w sumie podobnej – beczki…

więcej »

Z filmu wyjęte: W pogoni za oryginalnością czyli Horror pod ścianą
Jarosław Loretz

9 V 2022

W ostatnich latach nasila się przeświadczenie, że w kinie grozy było już wszystko. Niektórzy twórcy wyłażą więc ze skóry, żeby pokazać, iż jest to opinia pozbawiona podstaw. Efekty tego są niekiedy dyskusyjne.

więcej »

Z filmu wyjęte: Horror jak się patrzy
Jarosław Loretz

2 V 2022

Niekiedy już na pierwszy rzut oka widać, z jakim gatunkiem filmowym ma się do czynienia.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

100 najlepszych filmów XXI wieku
— Esensja

Porażki i sukcesy A.D. 2012
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Grzegorz Fortuna, Jakub Gałka, Mateusz Kowalski, Gabriel Krawczyk, Małgorzata Steciak, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

30 najlepszych filmów 2012 roku
— Esensja

Esensja ogląda: Grudzień 2012 (Kino)
— Sebastian Chosiński, Grzegorz Fortuna, Jakub Gałka, Jarosław Loretz, Marcin T.P. Łuczyński, Daniel Markiewicz, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski

I nie opuszczę Cię…
— Kamil Witek

Do kina marsz: Listopad 2012
— Esensja

12. T-Mobile Nowe Horyzonty: Dzień ósmy
— Patrycja Rojek, Kamil Witek

12. T-Mobile Nowe Horyzonty: Dzień siódmy
— Patrycja Rojek, Kamil Witek, Zuzanna Witulska

Cannes 2012: From Cannes with Love
— Urszula Lipińska

Cannes 2012: Ostatnie tchnienie
— Urszula Lipińska

Z tego cyklu

From Cannes with Love
— Urszula Lipińska

Ostatnie tchnienie
— Urszula Lipińska

Koniec świata ze skrzyneczki na narzędzia
— Urszula Lipińska

Nie ruszaj w drogę bez whisky
— Urszula Lipińska

Diabły, diabły
— Urszula Lipińska

Raje utracone
— Urszula Lipińska

Tegoż twórcy

Wielkość i małość rodu Laurentów
— Sebastian Chosiński

Berlinale 2014: Teatr Telewizji
— Marta Bałaga

Pobawmy się w małżeństwo
— Marta Chojnacka

Do trzech razy sztuka
— Przemysław Ćwik

Na obcej ziemi
— Urszula Lipińska

Krótko o filmach: Listopad 2001
— Michał Chaciński

Tegoż autora

007: Wszystkie laski Jamesa Bonda
— Urszula Lipińska

Co nam w kinie gra: „Kopciuszek”, „Gloria”
— Marta Bałaga, Urszula Lipińska

Co nam w kinie gra: Mapy gwiazd
— Marta Bałaga, Urszula Lipińska, Kamil Witek

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 10
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 9
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 8
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 7
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 6
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska, Gabriel Krawczyk

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 5
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 4
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.