Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 6 czerwca 2020
w Esensji w Esensjopedii

Wes Anderson
‹Rushmore›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułRushmore
ReżyseriaWes Anderson
ZdjęciaRobert D. Yeoman
Scenariusz
ObsadaJason Schwartzman, Bill Murray, Olivia Williams, Seymour Cassel, Brian Cox, Mason Gamble, Sara Tanaka, Stephen McCole
MuzykaMark Mothersbaugh
Rok produkcji1998
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania93 min
Gatunekdramat, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Tydzień z Wesem Andersonem: Danie dla smakoszy, czyli „Rushmore”

Esensja.pl
Esensja.pl
Michał Chaciński, Konrad Wągrowski
W kolejnej części naszego przeglądu filmów Wesa Andersona przypominamy „Rushmore” – pierwszy film, w którym talent reżysera objawił się z całą mocą.

Michał Chaciński, Konrad Wągrowski

Tydzień z Wesem Andersonem: Danie dla smakoszy, czyli „Rushmore”

W kolejnej części naszego przeglądu filmów Wesa Andersona przypominamy „Rushmore” – pierwszy film, w którym talent reżysera objawił się z całą mocą.

Wes Anderson
‹Rushmore›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułRushmore
ReżyseriaWes Anderson
ZdjęciaRobert D. Yeoman
Scenariusz
ObsadaJason Schwartzman, Bill Murray, Olivia Williams, Seymour Cassel, Brian Cox, Mason Gamble, Sara Tanaka, Stephen McCole
MuzykaMark Mothersbaugh
Rok produkcji1998
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania93 min
Gatunekdramat, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
„Rushmore”, drugi film Wesa Andersona był objawieniem (no, może nie w Box Office, ale ten akurat nigdy za Andersonem nie przepadał). W tej dziwnej, zaskakującej komedii szkolnej ujawniły się wszystkie główne cechy twórczości reżysera, przez długi czas, przynajmniej do „Fantastycznego Pana Lisa” był uważany za dzieło sztandarowe twórcy, do którego inne nawiązywały (popularnym pytaniem krytyków po „Genialnym klanie”, „Zissou”, czy „Darjeeling” było „czy Wes Anderson będzie kiedyś w stanie nakręcić coś lepszego od Rushmore?”)
Piętnastoletni Max Fisher (znakomity debiut Jasona Schwartzmana) jest uczniem ekskluzywnej akademii Rushmore. Jest człowiekiem bardzo ambitnym, przekonanym o swej wyjątkowej wartości, nad miarę aktywnych w działaniach pozaszkolnych i niespecjalnie aktywnym w działaniach szkolnych. Kolejne sukcesy na niwie własnych oryginalnych pomysłów (szkolnych kółek , klubów etc.), sukcesy, które docenia jedynie sam Max, równoważone są przez porażki na polu edukacji.
Przeciwieństwem Fishera jest zamożny przemysłowiec Herman Blume (pierwszy, ale oczywiście nie ostatni raz u Andersona Bill Murray, dla którego ta rola była restartem kariery), który ma wszystko, ale brakuje mu… sensu. Przeżywa silny kryzys wieku średniego, zwyczajność jego dzieci stanowi dla niego duże rozczarowanie. Blume przeżywa fascynację Maxem, którego działania są dla niego odświeżającym doświadczeniem.
Niestety, musi pojawić się element, który poróżni bohaterów. Będzie nim oczywiście kobieta – atrakcyjna Rosemary Cross (w tej roli była dziewczyna Radka Sikorskiego Olivia Williams), wiekowo plasująca się między obydwoma panami. Miłosne podchody Maxa będą stanowić jeden z głównych komediowych motorów filmu – bowiem, będąc bezwzględnie odtrącanym, chłopak nie jest w stanie owego odtrącania dostrzec. Zdobyć Rosemary udaje się natomiast Hermanowi, a rywalizacja obu głównych bohaterów będzie coraz bardziej niedojrzała i absurdalna.
Trudno opowiadać o „Rushmore”, bo jest to film, który trzeba odebrać osobiście – jego humor wynika bowiem z różnych drobiazgów, niuansów, wypowiadanych z poważną miną absurdalnych tekstów, zderzenia wizji świata jaką roztacza przed sobą Max z rzeczywistością, oszczędnej gry aktorskiej, sposobu filmowania, „one-linerów”. Max Fisher jest genialną kreacją Andersona, jedną z najciekawszych postaci filmowych wszech czasów, bohaterem, który wspaniale ogrywa wielkie ambicje i smutną rzeczywistość. „Rushmore” to już Anderson dojrzały, prezentujący całą pełnię swego stylu: komedię charakterów, brak klasycznych gagów, specyficzne filmowanie bohaterów, coraz bardziej istotna warstwa wizualna filmu, efektowne postacie drugoplanowe, tragikomiczna figura głównego bohatera, którego twórca jednocześnie lubi i wyśmiewa. No i oczywiście Bill Murray.
„Rushmore” nie odniósł sukcesu kasowego, ale zyskał miano jednej z najciekawszych, najoryginalniejszych komedii lat 90.
Konrad Wągrowski
• • •
Wes Anderson debiutował w 1996 roku niskobudżetowym filmem „Bottle Rocket” nakręconym z grupką przyjaciół. Anderson napisał scenariusz wraz ze swoim starym przyjacielem – aktorem Owenem Wilsonem, a następnie wyreżyserował film, obsadzając w nim m.in. właśnie Owena i jego brata, Luke′a. Film na tyle spodobał się wysoko postawionym producentom w wytwórni Disneya, że zaproponowali Andersonowi nakręcenie dla wytwórni kolejnego filmu, oferując niewielki budżet, ale za to pełną wolność realizacji i wyboru tematu. W ten sposób w 1998 roku powstało „Rushmore”, ponownie nakręcone na podstawie scenariusza współtworzonego z Owenem Wilsonem. Daruję sobie tutaj półsłówka i mętne sugestie – uwielbiam ten film. Uważam, że „Rushmore” jest w amerykańskiej komedii filmowej wydarzeniem na miarę dekady i jednym z trzech najważniejszych zdarzeń w rozwoju gatunku w latach 90. (dwa pozostałe to bracia Farrelly i Kevin Smith; Farrelly reprezentują najbardziej popularny trend komedii – komedię sytuacyjną, ze zwichrowaniem w kierunku obrzydliwości; Kevin Smith to nurt komedii głównie dialogowej; Anderson dopełnia obrazu jako najważniejszy nowy głos w komedii charakterów). „Rushmore” niespodziewanie zaprezentowało widzom niezwykle wysublimowany typ poczucia humoru – film generalnie unika gagów w sensie tradycyjnym, za to wprowadza na ekran kilka doskonałych postaci, umieszczając je przy tym w realistycznych sytuacjach bynajmniej nie kojarzących się z komedią. Do tego Anderson zaproponował zaskakująco nietypowe podejście do samej realizacji filmu – część komediowych efektów opiera się na odpowiednim wykorzystaniu montażu, kadrowania, sposobu prowadzenia kamery, podkładu muzycznego, scenografii itd. Razem daje to film niesłychanie wystylizowany, działający na widza na bardzo dziwnym, trudnym do sprecyzowania poziomie, odmawiając jednocześnie „łechtania” widowni w najprostszych miejscach po to, żeby przekonać do obrazu szerszą publiczność. Po prostu danie dla smakoszy, którzy lubią w swoim posiłku zachwycać się delikatnymi nutami odpowiednio dobranych przypraw. Wyglądało to tak, jakby Anderson powiedział widzowi wprost – albo się zrozumiemy od samego początku, albo nasz kontakt będzie totalną porażką. Po szeregu seansów „Rushmore” miałem wrażenie, że w tym najbardziej populistycznym z gatunków filmowych trudno o bardziej hermetyczne podejście.
Michał Chaciński
koniec
25 marca 2014

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Muzyka na kościach
Jarosław Loretz

1 VI 2020

Kto by pomyślał, że walające się po świecie ludzkie kości można wykorzystać w tak pożyteczny sposób…

więcej »

Nie przegap: Maj 2020
Esensja

31 V 2020

Spis naszych majowych recenzji jest wyjątkowo bogaty – sprawdźcie czy na pewno nie przegapiliście czegoś ciekawego!

więcej »

Z filmu wyjęte: Historia obrazkowa
Jarosław Loretz

25 V 2020

Potrzeba matką wynalazku, czyli jak przekazać szefowi, co się stało. Symultanicznie. Bo wielu nas na jednej sali…

więcej »

Polecamy

Richard Kelly. Pułapka.

Do sedna:

Richard Kelly. Pułapka.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Birdman.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Biutiful.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Babel.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. 21 gramów.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Amores perros.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky „mother!”
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Sierpień 2014 (1)
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Jarosław Robak

Wspomnienie miłości, czyli „Grand Budapest Hotel”
— Karolina Rochnowska

Esensja ogląda: Kwiecień 2014 (2)
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Agnieszka Szady

Co nam w kinie gra: Grand Budapest Hotel
— Marta Bałaga

Berlinale 2014: Ludzie w hotelu
— Marta Bałaga

Esensja ogląda: Maj 2013 (3)
— Sebastian Chosiński, Grzegorz Fortuna, Jakub Gałka, Kamil Witek

Esensja ogląda: Grudzień 2012 (Kino)
— Sebastian Chosiński, Grzegorz Fortuna, Jakub Gałka, Jarosław Loretz, Marcin T.P. Łuczyński, Daniel Markiewicz, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski

3. American Film Festival: Dzień pierwszy
— Kamil Witek

Wszystkie lisy nasze są
— Karol Kućmierz

Podwodny świat Zissou
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Reacher Yojimbo
— Konrad Wągrowski

Krótko o komiksach: Bajka zdana na siebie
— Konrad Wągrowski

Perła obyczajowego komiksu
— Konrad Wągrowski

Krótko o filmach: Kiedy ziemia zlewa się z niebem
— Konrad Wągrowski

Powrót do pięknej epoki
— Konrad Wągrowski

Co cechuje dżentelmena?
— Konrad Wągrowski

Pomścić córkę!
— Konrad Wągrowski

Wiedźmin #4: Życzę wam, szlachetni panowie, byście w chwili śmierci…
— Konrad Wągrowski

Wiedźmin #3: Więc to całe twoje życie? Potwory i pieniądze?
— Konrad Wągrowski

Suplement filmowy 2019
— Adam Lewandowski, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.