Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 17 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Dym/nie-dym i polarne niedźwiedzie na tropikalnej wyspie

Esensja.pl
Esensja.pl
« 1 2 3

Jędrzej Burszta, Karol Kućmierz, Marcin T.P. Łuczyński, Konrad Wągrowski

Dym/nie-dym i polarne niedźwiedzie na tropikalnej wyspie

No dobra, ponarzekaliśmy – dziury logiczne, niedomknięte wątki (Libby w szpitalu psychiatryczny, anyone? Walt i jego dziwne moce?), rozczarowujące zakończenie, przeniesienie wszystkiego na banalny poziom mistyczny. Ale może więcej o zaletach? Zacznijmy od bohaterów – chyba tu udało się zbudować dla widzów naprawdę silną więź emocjonalną…
MTPŁ: Jeśli chodzi o mnie, to trzy postacie uznaję za szczególnie przykuwające uwagę: Terry O’Quinn jako John Locke/Dym, Jorge Garcia w roli Huga „Hurleya” Reyesa, Michael Emerson i jego niesamowity Benjamin Linus. W gąszczu postaci mniej lub bardziej rozbudowanych, ta trójka, chociaż w zamyśle twórców chyba przeznaczona na drugi plan, przebiła się w stylu godnym najbardziej emocjonującej ucieczki od peletonu. Na początku oczywiście konstrukcja fabuły wystawiła na czoło Jacka, który z lekarza umiejętnie niosącego pomoc i znakomicie opanowanego w środku tego całego malowniczego burdelu na plaży, od którego serial ruszył, wyrósł na naturalnego lidera grupy. Szybko doszlusował do niego James Sawyer, stając się jego głównym antagonistą. Ale potem, jak dla mnie, Locke i Ben przejęli główny „kanał emocji”. Efekt pracy, którą każdy z nich wykonał, wykorzystując narzędzia wręczone im przez scenarzystów, by ich postacie nabrały koloru i krwistości, jest niesamowity. Ta fenomenalna huśtawka, gdy Terry raz jest Johnem złamanym, kruchym, żałosnym do granic wytrzymałości (scena w motelu, kiedy dzwoni do telemarketerki, by ją nakłonić do wspólnego wyjazdu!!!), to znowu silnym, pewnym, stanowczym i zdeterminowanym, myśliwym i surviwalowcem, a wreszcie złowieszczym, przewrotnym Dymem (no po prostu widać na jego pysku, że trzyma na uwięzi niszczycielską moc i jak tylko znajdzie pretekst, to tak przypieprzy…) – to był dla mnie jeden z najbardziej emocjonujących komponentów serialu.
Emerson podobnie. No naprawdę, jak ten facet to robił, że mógł grać jednocześnie kompletnie pozbawionego skrupułów, zimnego lidera grupy badawczej o kamiennym pysku, to znowu skromnego nauczyciela, czy zrozpaczonego ojca, albo fanatycznie oddanego wyspie sługę, raz ściągać maskę i okazywać się w gruncie rzeczy wrażliwym, trochę kruchym człowiekiem z trudnym dzieciństwem za plecami, a zaraz potem zmieniać się w zimnego skurwysyna, który gości wiesza, strzela do nich i zostawia konających w dołach, wreszcie szlachtuje nożem – do dzisiaj nie wiem.
Te dwie postacie to dla mnie największe ’hajlajty’ na tle reszty. Dodać trzeba dla czystej formalności, że owa reszta to grupa kapitalnie stworzonych i zagranych postaci, czasem maźniętych grubą kreską, ale niezmiennie fascynujących (Bernard z jego napisem „SOS”, Michael, Gekko, rozwalający narkotykowy gang maczetą, a potem gorliwie budujący kościół, Charlie „You are everybody”, niepociumany Desmond, Farday, z którego każde słowo wypadało wyciskać jak sok z owoców, i tak dalej, i tak dalej). Hugo był przyprawą uzupełniającą całość o humor w wersji, która bardzo mi przypadła do gustu. Jorge stworzył przesympatyczną, pocieszną, bardzo ciepłą postać, nie bez kozery jeden z odcinków nosił tytuł „Everybody likes Hugo”. No me-like, w każdym razie, i to bardzo.
KK: To, co twórcom „Lost” udało się bez wątpienia osiągnąć, to stworzenie zróżnicowanej grupy bohaterów, z którego to grona widzowie wybierali własnych faworytów. Oczywiście nie każda z postaci jest wystarczająco rozbudowana, niektóre wątki zostały porzucone lub zmarnowane, ale produkcja serialu rządzi się swoimi prawami, więc nie ma co narzekać. Szczególnie, że otrzymaliśmy dzięki temu tak skomplikowane i fascynujące indywidua jak Ben, Locke, Sawyer czy Richard, w dodatku zagrane koncertowo. „Lost” sprawdził się nie tylko jako serial-zagadka dla geeków science-fiction, ale także jako wielowątkowa opera mydlana. Wojny na forach pomiędzy fanami par Jack/Kate vs. Sawyer/Kate vs. Sawyer/Juliet i silne emocjonalne reakcje po śmierci ulubionych postaci dowodzą dużego zaangażowania widzów. Scenarzyści „Lost” mieli smykałkę do interesujących osobowości, czy to prowadząc ich ewolucję przez cały serial (Jack i Locke), czy też wrzucając nowych, zmieniających dynamikę graczy (Faraday, Juliet). Dzięki flashbackom portrety bohaterów stopniowo się odsłaniały i komplikowały, często z genialnym skutkiem. Największą siłą większości bohaterów była niejednoznaczność i zdolność do przemiany. A dodatkowej dramaturgii dodawało poczucie, że nikt w serialu nie jest bezpieczny. Bez określonego lidera i oczywistego podziału na dobro i zło, każdy mógł zostać wyeliminowany.
MTPŁ: No, fakt, tak było, wręcz na granicy przesady (można się spierać, czy ją przekroczono, czy nie). Oczywiście to wszystko dość się trzymało kupy, bo pomysł był taki, że na wyspę trafią ludzie cokolwiek niezwykli, głównie przez to, jak są poranieni, jakie ogony życiowe się za nimi ciągną. Na tym w końcu miała polegać moc tej wyspy, że tymi swoimi metafizycznymi mackami sięgała do naszego świata i szukała wśród nich ’wybrańców’. Opowieść o odkupieniu, nowych początkach, przeznaczeniu i wolności – wymagała niezwykłych bohaterów. Fakt, mógł się trafić bodaj jeden zwyczajny ktoś, tak dla urozmaicenia. Ale jakoś nikt o to nie zadbał. Na początku masa statystów się tam snuła w trzecim planie, jednak po jakimś czasie ich wszystkich gdzieś wsysło, a my zostaliśmy z zebranymi na sitku „wybrańcami”. „Każdy dzielny, tęgi, zwinny, ale każdy też był inny”. Oczywiście, serial ma swoje prawa. Kogo by obchodził los takiego przeciętniaka, który nie ma żadnych wielkich problemów ani żadnych skomplikowanych losów.
KK: Emerson i O’Quinn stworzyli rzeczywiście najbardziej wyraziste postaci serialu. Wybitne aktorsko, z najciekawszą drogą do przebycia, a także doskonale się uzupełniające. Ale nawet patrząc na mniej znaczących członków obsady widać, z jakim utalentowanym ansamblem mamy do czynienia. Faraday, Miles i Lapidus dość późno dołączają do głównej akcji, ale nie sprawiają wrażenia na siłę dokooptowanych – stają się integralną częścią narracji i zostają na tyle rozwinięci, żebyśmy zdążyli przejąć się ich losem. Scenarzyści czasem byli nawet na tyle samoświadomi, że na bieżąco korygowali błędy, vide szybko „zakopana” wpadka z Nikki i Paulo, czy też mrugali do widzów, jak w przypadku Dr. Arzta. Ogólnie sporo było mrugania do spostrzegawczych. Hurley w innym serialu byłby jedynie comic-reliefem, a tutaj jest dopracowaną w szczegółach jednostką, niezwykle istotną dla przebiegu zdarzeń. Nawet pies Vincent ma osobowość.
Oczywiście, było też kilka niedopatrzeń. Twórcy ewidentnie nie wiedzieli, co zrobić z Kate. Z intrygującej postaci szybko stała się irytującą, choć wciąż atrakcyjną, zawalidrogą. Walt pokrzyżował scenarzystom plany – aktor za szybko wyrósł. Postać Jacka też w dużym stopniu została zmarnowana. A szkoda, bo był potencjał na dobry konflikt pt. Man of Science vs. Man of Faith, który mógł zostać ciekawie pociągnięty do finału. Po cichu liczyłem na ambiwalentne zakończenie, do osobistej interpretacji dla zwolenników obu orientacji. Tymczasem dostaliśmy wiarą po głowach.
KW: Dopisuję tę uwagę z kolejnej, kilkuletniej perspektywy. Przeczytałem ostatnio gdzieś, że „Lost” jest przykładem znakomitych kreacji bohaterów, świata przedstawionego i fatalnego domknięcia – i chyba naprawdę trudno się z tym nie zgodzić. Tyle tylko, że po latach jakoś to zakończenie mniej boli, zaciera się w pamięci, a pozostaje w niej kilka lat niesamowitych emocji, gdy z niecierpliwością oczekiwaliśmy kolejnych odcinków, a po ich zakończeniu rzucaliśmy się do sieci, by wyszukiwać smaczki i śledzić interpretacje. I pod tym względem seria była z pewnością telewizyjnym fenomenem, którego nikt jej nie odbierze.
koniec
« 1 2 3
26 września 2014

Komentarze

26 IX 2014   11:30:48

Lost był genialnym serialem przez pierwsze 1.5 sezonu (które oglądałem chyba z 7 razy). Później ostre pikowanie w dół z każdym kolejnym sezonem. W trakcie 5 sezonu dałem sobie spokój z serialem (który kiedyś tak ubóstwiałem) i stwierdziłem, że nie chce nawet wiedzieć co za brednie oni jeszcze w tę historię wcisną.
Nie wiem jak to się stało, ale chyba żaden, nawet najmniej ogarnięty fan serialu nie wyspekulował nigdy gorszego zakończenia i domknięcia tej historii niż zrobili to jego twórcy.

Bardzo trafne jest porównanie do 'Matrixa'. Bardzo dobra 1 część, słaba 2 część i jakieś potworne głupoty w części ostatniej.

26 IX 2014   12:41:27

Ja też odpadłem w momencie, gdy zaczęły się całe skoki w czasie - dla mnie wtedy serial też zrobił skok, tyle, że nad rekinem. Potem dooglądałem z przymusu końcówkę i czułem wręcz obrzydzenie, jak łopatologicznie i niespójnie wszystko związano. Dziś mam zupełnie odwrotnie niż KW - to marne zakończenie zostało mi w pamięci, zacierając dobre początki.

26 IX 2014   13:19:55

Już od bodaj 3 sezonu zastanawiam się jak można tak zepsuć taki dobry materiał... Zapytali by się najprzeciętniejszego pisarza SF i by im to jakoś dopowiedział do końca. W najgorszym razie można by było też iść na łatwiznę i skopiować zakończenie z 'Tajemniczej wyspy'.
No ale cóż. Wyszły z tego jakieś majaki naćpanego nastolatka.

27 IX 2014   09:36:17

A mi się akurat motyw opowieści o inicjatywie Dharma poprzez podróż w czasie podobał. No i sam finał tego sezonu - czy może być coś bardziej spektakularnego niż wybuch bomby wodorowej? Gorszy był brak pomysłu na sezon finałowy, pozostawienie dziesiątków wątków bez domknięcia.

27 IX 2014   12:04:09

No to chyba jestem jedyną tu osobą, której finał nie rozczarował; właściwie spodziewałam się takiego rozwiązania.Niespecjalnie rozumiem dlaczego któryś z Panów nazywa takie rozwiązanie "banalną mistyką"? Idea duchowego przepracowania swego życia, czyścca, jakkolwiek stara nie wydaje mi się wyeksploatowana w sztuce, a banalna wcale. Idea jak idea, w "Lostach" pociągająca jest forma, portrety psychologiczne, świat. Co do podróżowania w czasie, nie widziałam filmu w którym jakoś trzymałoby się to kupy;)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Polecieć sobie po kulki
Jarosław Loretz

11 X 2021

Można nakręcić „Ad Astra” z gwiazdorską obsadą za 90 milionów dolarów, ale można podobną historię zaserwować też w cenie wakacji na Balearach. Oczywiście niski budżet niesie za sobą łatwo zauważalne konsekwencje…

więcej »

Z filmu wyjęte: Duchy na dorobku
Jarosław Loretz

4 X 2021

W dalekiej Tajlandii duchy też muszą zarobić jakoś na swoje utrzymanie. Szczególnie łatwo mają te posiadające wyuczony (za życia) zawód – na przykład dentyści.

więcej »

Nie przegap: Wrzesień 2021
Esensja

30 IX 2021

Bez zbędnych słów: oto zestawienie naszych wrześniowych recenzji.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.