Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 grudnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Tydzień z Avengers: Marvel 2000

Esensja.pl
Esensja.pl
Przez dekady w kinie liczyli się tylko dwaj superbohaterowie – Batman i Superman. Aż wreszcie przyszedł rok 2000 i wszystko się zmieniło.

Łukasz Gręda

Tydzień z Avengers: Marvel 2000

Przez dekady w kinie liczyli się tylko dwaj superbohaterowie – Batman i Superman. Aż wreszcie przyszedł rok 2000 i wszystko się zmieniło.
Marvel Studios od 2008 roku raczy nas nieprzerwanie swoimi produkcjami. Do tej pory ukazało się ich dziesięć, a kolejne już czekają w kolejce. Terminarz studia jest zapełniony na kilka lat do przodu. Marvel zmienił kompletnie krajobraz współczesnego kina, zaludniając go barwnymi postaciami z kart komiksów. Ale to nie wszystko.
Dom Pomysłów zrewolucjonizował to w jaki sposób myślimy o adaptacjach komiksów, wprowadzając w życie ideę filmowego uniwersum Marvela (w skrócie MCU). Wcześniej filmy z superbohaterami były tzw. stand-alone experience. Nawet jeśli film był częścią serii to widz nie musiał znać poprzednich części, aby zrozumieć, o co w nim chodzi. Marvel zaproponował inne podejście i rozbił bank.
O sukcesie w tym wypadku zdecydował fakt, że do pracy nad nim zabrali się ludzie z komiksowego świata tacy jak Kevin Feige – który ponoć jest chodzącą encyklopedią Marvela. Dzięki nim filmowe uniwersum Marvel zostało wykreowane z ogromnym pietyzmem i nadzwyczajną dbałością o detal. Widownia to dostrzega i ochoczo wypełnia sale kinowe po brzegi.
Marvel jest dziś samowystarczalny – sam produkuje swoje filmy, dzięki czemu ma pełną kontrolę nad ich kształtem. Ale nie zawsze tak było. Kiedyś istniało inne filmowe uniwersum Marvel. Niewiele osób o tym pamięta, jeszcze mniej chce o tym mówić. Ale nas to nie zniechęci. Słuchajcie uważnie.
To były inne czasy
W 2000 na ekrany kin weszli „X-Men” Bryana Singera – pierwsza komiksowa superprodukcja naszych czasów. Po nich nastąpił komiksowy boom, który ogarnął sporą część uniwersum Marvela – filmów doczekała się pokaźna grupka superbohaterów – Daredevil, Spider-Man, Elektra, Fantastyczna Czwórka, Punisher, Ghost Rider i oczywiście znów X-Meni.
Marvel był zaangażowany w produkcję, ale nie czerpał z tego dużych profitów. Prawa do tych postaci należały do Columbia Pictures, New Line Cinema i 20th Century Fox. Zyski płynęły, więc do kieszeni studia, a tych było niemało – trylogia Sama Raimiego o Spider-Manie wciąż okupuje wysoką pozycję na liście najbardziej kasowych filmów w historii.
Pająk z forsą
„X-Meni” Singera przetarli szlak dla kolejnych superbohaterów, ale to „Spider-Man” sprawił, że publiczność zwariowała na punkcie superbohaterów. Film Sama Raimiego był ogromnym hitem i doczekał się dwóch kontynuacji. „Spider-Man 2” był jeszcze lepszy od poprzednika, a „Spider-Man 3”… cóż tutaj zdania są podzielone – niektórzy uważają film za arcydzieło, inni za kompletną chałę.
„Spider-Man” był pierwszym filmem w historii, który w pełni wykorzystał filmowy potencjał komiksowego oryginału – sceny Człowieka Pająka, latającego między budynkami Nowego Jorku zapierały dech w piersiach. Nigdy wcześniej żaden komiksowy heros nie poruszał się z taką swobodą i naturalnością. Pamiętacie „Batmana” (1989) i jego gumowy kostium, albo „Supermana” i to w jaki sposób latał?
„Spider-Man” upewnił widownię w tym, że z pomocą komputerów wszystko jest możliwe. Kino wreszcie mogło zaoferować superbohaterom technologię, dzięki której nie wydawali się sztuczni i komiczni. Widzowie naturalnie chcieli zobaczyć więcej. Nie tylko fani komiksów, ale szeroka publiczność, która winduje wyniki w box offisie.
Sukces „Spider-Mana” otworzył drogę dla innych superbohaterów Marvela. Każde studio chciało mieć własnego herosa, który generowałby kosmiczne zyski. Nieważne kto, nieważne jak – wystarczy, że będzie mieć maskę i kostium.
Z wielką kasą idzie wielka odpowiedzialność
W Hollywood obowiązywało wówczas prawo serii – jeśli film odniesie sukces, nakręcimy kontynuacje. Jeśli będzie fiaskiem, kończymy z tematem. Większość superbohaterów nie wyszła obronną ręką ze zderzenia z oczekiwaniami producentów.
Początki były obiecujące. Komiksowe widowiska zarabiały. „Spider-Man” był hitem, jego kontynuacja jeszcze wyżej postawiła poprzeczkę dla konkurencji. „X-Meni” i ich kontynuacja były świetne i podbiły box office. Pozostali radzili sobie ze zmiennym szczęściem – Daredevil, Elektra, Ghost Rider, Fantastyczna Czwórka, Hulk i Punisher zarabiali mało, albo wcale.
Ilość w tym przypadku nie przekładała się na jakość. Fani komiksów podnieśli alarm – poziom widowisk z ich ukochanymi bohaterami spadał. Hollywood nie zwracało na to uwagi. Dla producentów liczył się przede wszystkim zysk. Ludzie Marvela starali się ratować sytuację, ale to nie oni byli od podejmowania decyzji. To wtedy w głowie Kevina Feige′a zrodził się pomysł na Marvel Studios.
Feige pracował przy większości filmów sygnowanych logiem Marvel po 2000. Miał więc nieliche doświadczenie w temacie. Wiedział, że studia popełniają wiele błędów, które mogą w końcu doprowadzić do załamania na rynku. Po pierwsze, studia wydawały zbyt dużo pieniędzy. Gigantyczne budżety zamiast pomagać, wzmagały tylko ryzyko fiaska. Po drugie, czas produkcji był zdecydowanie za długi – filmy pojawiały się z reguły w dwuletnim odstępie. Trzeba było to zmienić, a to z kolei oznaczało modernizację całego systemu produkcyjnego.
Żadne studio nie było gotowe na tak daleko idące zmiany. Marvel zdecydował się więc postawić wszystko na jedną kartę i założyć własne studio.
Kulawe uniwersum
Boom komiksowy zakończył się w 2007 roku wraz w premierą „Spider-Mana 3”. Formuła, która odniosła sukces w przypadku pierwszej części wyczerpała się. Publiczność dojrzała i chciała więcej takich filmów jak „Batman: Początek”.
Filmy sygnowane logiem Marvela z początku XXI wieku nie tworzyły uniwersum sensu stricte – nie było między nimi łączeń, które wyróżniają filmy Marvel Studios. Wiele je jednak łączyło. Dość, by można było mówić o czymś w rodzaju „duchowego” uniwersum. Szkoda, że chciwość Hollywood stanęła na przeszkodzie jego rozwoju.
Marvel 2000 mocno czerpał z komiksowej klasyki; dzieł, które dzisiaj odbieramy z pewną pobłażliwością. Stąd ich naiwny, bardzo „komiksowy” ton i styl. Ma to swój urok, choć nie każdemu może przypaść do gustu. Warto jednak dać im szansę. Przy odrobinie dobrej woli można w nich znaleźć sporo dobrego.
W skład Marvel 2000 wchodzą:
Daredevil
Fabuła:
Matt Murdock w dzieciństwie stracił wzrok, ale zyskał nadzwyczajny słuch i inne umiejętności. W ciągu dnia jest adwokatem, nocą gromi złoczyńcą w kostiumie Daredevila.
„Daredevil” pełen jest scen tak komicznych, że trzeba się mocno powstrzymywać, aby dotrwać do końca z poważną miną. Reżyserowi udało się zebrać na planie niesamowite grono aktorów: Affleck był wówczas w najgorszym momencie swojej kariery („Gigli"!), Farrel nie trzeźwiał, a Clark Duncan wciąż kroczył „Zieloną milą”. Ciekawostka: w rolę Foggy’ego Nelsona, przyjaciela Matta, wcielił się Jon Favreau. Tak, ten sam który nakręcił „Iron Mana”.
Najlepsza scena: Scena w barze
Najgorsza scena: „Pojedynek” na placu zabaw między Elektrą a Mattem.
Elektra
Fabuła:
Elektra jest płatną zabójczynią, która wplątuje się w odwieczną walkę między siłami dobra i zła.
Reżyser Elektry musiał być pod wielkim wrażeniem filmu „Przyczajony tygrys, ukryty smok”, bo w jego filmie ilość majestatycznych skoków, pchnięć i ciosów przekracza granicę tolerancji przeciętnego człowieka.
Najlepsza scena: McCabe
Najgorsza scena: NAPRAWDĘ trudno wybrać.
Fantastyczna Czwórka
Fabuła:
Czwórka naukowców zostaje wystawionych na działanie kosmicznego promieniowania i zyskuje fantastyczne moce.
„Fantastyczna Czwórka” była filmem dla najmłodszych i w tej kategorii sprawdza się całkiem nieźle. Brak tu widowiskowych scen akcji, ale całość jest zrobiona z głową i ma swój urok. Film to również dowód na to, że kariera w Hollywood może ułożyć się w sposób zupełnie nieprawdopodobny – kto by się wtedy spodziewał, że Chris Evans będzie wymarzonym Kapitanem Ameryką?
Najlepsza scena: Katastrofa na moście
Najgorsza scena: Każdy podryw Johnny’ego Storma
Ghost Rider
Fabuła:
Johnny Blaze podpisuje pakt z diabłem i staje się jego ziemskim pomagierem – Ghost Riderem.
Hej, w tym filmie grają całkiem porządni aktorzy – Peter Fonda, Eva Mendes i Sam Elliot. Jest też Nicholas Cage, który jak zwykle gra w swojej własnej lidze. Ciekawostka: Reżyser filmu Mark Steven Johnson nakręcił również „Daredevila” i „Elektrę”.
Najlepsza scena: Wspólna jazda
Najgorsza scena: Ucieczka z celi
Punisher
Fabuła:
Frank Castle mści się na mafii za śmierć swojej rodziny.
Punisher miał po 2000 roku dwa wcielenia – jedno umiarkowanie brutalne i drugie ultra brutalne. Druga wersja („Punisher: War Zone”) to całkiem niezłe kino w klimatach komiksów Gartha Ennisa.
Najlepsza scena: Kolacja przy świecy („Punisher: War Zone”)
Najgorsza scena: John Travolta („Punisher”)
Spider-Man
Fabuła:
Peter Parker zostaje ugryziony przez radioaktywnego pająka, zyskuje nadzwyczajną moc i staje do walki ze złem w kostiumie superbohatera.
Trylogia Sama Raimiego to pierwszorzędne kino z masą świetnych patentów i widowiskowych scen akcji. „Spiderman” zaczął to wszystko. Bez niego nie byłoby dzisiejszych superbohaterów i MCU. Trylogia trzyma równy poziom. Raimi stworzył przekonywujący portret bohatera, który odkrywa, że „wraz z wielką mocą, idzie wielka odpowiedzialność.
Najlepsza scena: Pojedynek z Doktorem Octopusem na dachu pociągu.
Najgorsza scena: Nie graj więcej, Peter.
X-Men
Fabuła:
X-Meni mieli zmienne szczęście. Zaliczyli świetny start („X-Men”), później było tylko lepiej („X-Men 2”), ale przy trzecim podejściu zabrakło sił („X-Men: Ostatni Bastion”). Dwie pierwsze części trylogii to wciąż znakomite kino akcji.
Najlepsza scena: Nightcrawler w Białym Domu („X-Men 2”)
Najgorsza scena: Juggernaut („X-Men: Ostatni Bastion”)
Hulk
Fabuła:
Bruce Banner zostaje wystawiony na działanie promieni Gamma, które budzą w nim potwora.
„Hulk” był sporym zaskoczeniem, bo nikt się nie spodziewał, że Ang Lee (wtedy świeżo po sukcesie „Przyczajonego tygrysa, ukrytego smoka”) nakręci film na podstawie komiksu. Publiczność przyjęła go z mieszanymi uczuciami. Lee zaproponował poważniejsze w tonie podejście do tematu superbohaterów, ale nie trafił w gusta widowni.
Najlepsza scena: Pojedynek z psami
Najgorsza scena:
Nick Nolte w roli ojca.
koniec
7 maja 2015

Komentarze

09 V 2015   13:40:32

Nicholas Cage i jego własna liga:) To co przeczytałem podobało mi się. Jednak o ile mnie pamięć nie myli pewien wpływ na komiksowy boom miał także sukces Blade'a, filmu z - bądź co bądź - komiksowym rodowodem.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Niezgłębione meandry nowoczesnego designu
Jarosław Loretz

9 XII 2019

Czasami doprawdy nie sposób pojąć ścieżek, jakimi podąża umysł architekta. Zdarzają się projekty, metkowane zapewne jako doskonały przykład śmiałego wzornictwa, które tak na zdrowy rozsądek wyglądają jak skomplikowana pułapka mająca doprowadzić do śmierci bądź przynajmniej trwałego kalectwa zleceniodawcy.

więcej »

Z filmu wyjęte: Suspens rzecz niełatwa
Jarosław Loretz

2 XII 2019

Mając skromny budżet i zgraną ekipę można zdziałać cuda. Wystarczy jednak, że trafi się w takiej ekipie ktoś, komu trochę mniej zależy i… No cóż, film zaczyna kuleć. Co dla takiego na przykład horroru oznacza praktycznie śmierć.

więcej »

Do kina marsz: Grudzień 2019
Esensja

1 XII 2019

Zapraszamy do przeglądu najciekawszych premier kinowych grudnia 2019.

więcej »

Polecamy

Darren Aronofsky „mother!”

Do sedna:

Darren Aronofsky „mother!”
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Noe: Wybrany przez Boga
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Czarny łabędź.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Zapaśnik.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Źródło
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Requiem dla snu
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky. Pi
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż autora

Pozamiatane
— Łukasz Gręda

Ręce opadły
— Łukasz Gręda

Lost
— Łukasz Gręda

Dni jak ścięte wąsy
— Łukasz Gręda

Strzelają się
— Łukasz Gręda

Gumowe kule
— Łukasz Gręda

W ciemność
— Łukasz Gręda

Zaczęło się
— Łukasz Gręda

Słowiańska pełnia
— Łukasz Gręda

Mad Max: Hardy wojownik. Najlepsze role Toma Hardy'ego
— Łukasz Gręda

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.