Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 2 czerwca 2020
w Esensji w Esensjopedii

Z filmu wyjęte: Małe ptaki konsumuje się w całości

Esensja.pl
Esensja.pl
Jak wiadomo, w Chinach spożywa się przeróżne rzeczy, wliczając w to psy i koty. Nikt raczej nie je ich jak bułkę, rwąc wielkie kęsy i przełykając razem z chrząstkami i kośćmi. A przynajmniej tak by się zdawało na zdrowy rozsądek.

Jarosław Loretz

Z filmu wyjęte: Małe ptaki konsumuje się w całości

Jak wiadomo, w Chinach spożywa się przeróżne rzeczy, wliczając w to psy i koty. Nikt raczej nie je ich jak bułkę, rwąc wielkie kęsy i przełykając razem z chrząstkami i kośćmi. A przynajmniej tak by się zdawało na zdrowy rozsądek.
Im mniejsze zwierzę, tym drobniejsze kości się w nim znajdują. Żadna jednak nie da się bezkarnie zjeść, więc nawet Chińczycy liczą się z tym, że szkielet spożywanego właśnie zwierzęcego trupka trzeba odłożyć na bok talerza / wrzucić do śmieci / wypluć na ziemię. W poprzek temu przekonaniu stoi jednak scena z nakręconego w Hong Kongu filmu „Black Magic” („Czarna magia”), noszącego także tytuł „Erotic Deadly Witchery” („Zabójcze erotyczne czary”), na której możemy podziwiać miejscowego eleganta, przymierzającego się właśnie do odgryzienia ćwierci korpusu małego, pieczonego ptaka. Przy czym warto zwrócić uwagę, że posiłek został podany na wykwintnym… eee… liściu, zaś ptak został może i oskubany, ale upazurzonych łapek nikt mu już przed pieczeniem nie odejmował. Bo – być może – także podlegają konsumpcji.
Tu pojawia się jedno, podstawowe pytanie – czy drzewiej faktycznie tak się w Chinach jadało, czy jedynie charakteryzatora poniosła fantazja (bo istnieje spora szansa, że ptak jednak był gumowy).
Produkcja pochodzi z 1993 roku i jest nieudaną mieszanką horroru i fantasy, dodatkowo wzbogaconą o akcenty erotyczne. W fabule znalazły się teoretycznie wszystkie niezbędne do zrobienia nietuzinkowego filmu składniki, czyli duchy, kapłani, pojedynki na świetliste promienie, kule i co tam jeszcze, kopane walki, problemy z hardymi władykami, romanse oraz oczywiście kobiecie piersi. Sęk w tym, że wrzucono to wszystko do kotła byle jak, w najmniejszym stopniu nie dbając o wytworzenie choć śladu dramaturgii. W efekcie wyszedł czysty, zdumiewający chaos. Film rozpoczyna się od próby splądrowania grobu. Przebrani za duchy rabusie, którzy przy okazji kopania grobu napadli na dwie przechodzące w pobliżu kobiety i zabrali się za ich gwałcenie, zostają przepędzeni przez wielmożę. Zaraz potem akcja przeskakuje do domu owego wielmoży i koncentruje się na poczynaniach jego syna. Najpierw wszczyna on bójkę z zausznikiem burmistrza, kilka nocy później próbuje zamordować żonę, uważając, że zdradza go z mieszkającym z nimi kuzynem-poetą, a gdy tylko zostaje wyegzorcyzmowany (bo wyszło na to, że działał w letargu), zarzyna szablą tak żonę, jak i kuzyna. Ponownie wyegzorcyzmowany, szybciutko decyduje się na ślub z córką innego wielmoży, znaną mu od dzieciństwa. Tuż przed ślubem narzeczona umiera jednak na jakieś zatrucie i przed ołtarz zostaje doprowadzona – oczywiście w tajemnicy przed panem młodym – siostra zmarłej. Oczywiście związek nie będzie mógł być szczęśliwy, skoro bohater wciąż zachowuje się dziwnie, a w nocy dręczy go krąg kobiecych duchów. W dalszej części filmu, obfitującej w kolejne zgony, pojawiają się jeszcze duchy obu żon (w sensie tej zamordowanej i tej niedoszłej), raczej w miarę przyjaźnie ustosunkowane do bohatera, kapłani, którzy zabierają się do dość idiotycznej walki, w trakcie której na niebie dryfuje na przykład kartonowa łódź, a także dyrygujący wszystkim upiór-szef. Czym „wszystkim"? I dlaczego dyrygujący? Na czyje zlecenie? I skąd w ogóle wzięły się dręczące bohatera duchy kobiet? A także – jak można zmienić eterycznego ducha w materialną ropuchę? Tego to już nie wiadomo, bo wyskakują napisy końcowe.
Film ogólnie rzecz biorąc jest pozbawiony sensu, a ze względu na poszatkowaną, niezbyt zrozumiałą fabułę, trudno czerpać przyjemność nawet z widoku kobiecych wdzięków. Po seansie zaś zostaje w głowie głównie… pieczony ptak.
koniec
22 kwietnia 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Nie przegap: Maj 2020
Esensja

31 V 2020

Spis naszych majowych recenzji jest wyjątkowo bogaty – sprawdźcie czy na pewno nie przegapiliście czegoś ciekawego!

więcej »

Z filmu wyjęte: Historia obrazkowa
Jarosław Loretz

25 V 2020

Potrzeba matką wynalazku, czyli jak przekazać szefowi, co się stało. Symultanicznie. Bo wielu nas na jednej sali…

więcej »

Z filmu wyjęte: Podręczna salamandra
Jarosław Loretz

18 V 2020

Któż (z palaczy) by nie chciał darmowej zapalniczki? Wystarczy sięgnąć w trawę, złapać przebierające łapkami zwierzątko i otworzyć mu pyszczek…

więcej »

Polecamy

Richard Kelly. Pułapka.

Do sedna:

Richard Kelly. Pułapka.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata.
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Birdman.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Biutiful.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Babel.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. 21 gramów.
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Amores perros.
— Marcin Knyszyński

Darren Aronofsky „mother!”
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Historia obrazkowa
— Jarosław Loretz

Podręczna salamandra
— Jarosław Loretz

Wytchnienie po meczu
— Jarosław Loretz

Niezbędne wyposażenie robota
— Jarosław Loretz

Koleś, robisz to niewłaściwie!
— Jarosław Loretz

Ekologiczne obuwie
— Jarosław Loretz

Komunikat bezpieczeństwa
— Jarosław Loretz

Polska zaraza w Albionie
— Jarosław Loretz

Opłakane skutki nieuwagi w trakcie kąpieli
— Jarosław Loretz

Trudny taniec na trudne czasy
— Jarosław Loretz

Tegoż autora

Zabiedzona flota: Nielotny
— Jarosław Loretz

Kryminalna grabież czasu
— Jarosław Loretz

Anioł w zielonych kaloszach
— Jarosław Loretz

Krótko o książkach: Wiedźma na słodko
— Jarosław Loretz

Nazwobójca
— Jarosław Loretz

Siódma dusza po kisielu
— Jarosław Loretz

Wąż zwany Hydrą
— Jarosław Loretz

Pół-wampiry i pół-Niemcy
— Jarosław Loretz

Kiedy rozum śpi, budzą się upiory
— Jarosław Loretz

Światło wiekuiste
— Jarosław Loretz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.